บทที่ 4

Chapter 4

@ บ้านพลอยใส

เมื่อขับรถมาถึงบ้าน ฉันก็รีบลงจากรถและวิ่งเข้าไปกอดคุณยายของฉันที่นั่งทำขนมอยู่บนเก้าอี้ภายในห้องโถงของบ้าน

“งื้อ หนูคิดถึงคุณยายมากๆ เลยค่ะ ฟอด! ฟอด!” ฉันกอดท่านไว้แน่น ก่อนจะพูดออดอ้อนและหอมแก้มท่านหนักๆ หลายๆ ฟอดด้วยความคิดถึง

ส่วนพาขวัญถือกระเป๋าสัมภาระของพลอยใสเดินตามมาทีหลัง เพราะพลอยใสเธอไม่แม้แต่จะสนใจหยิบสัมภาระของตัวเองลงมาจากรถ

เมื่อพาขวัญเห็นพลอยใสออดอ้อนคุณยายไม่หยุด เธอก็ส่ายหน้ายิ้มๆ ด้วยความเอ็นดูน้องสาว ก่อนจะถือกระเป๋าไปวางไว้บนโต๊ะ และเดินไปนั่งข้างๆ คุณตาบนโซฟา ที่ตอนนี้นั่งดูสารคดีอย่างสบายใจ

“คิดถึงยายยังไงกันจ๊ะสาวน้อย นี่ถ้าพี่ไม่ไปตามให้กลับบ้าน ยายคงลืมหน้าหลานสาวคนเล็กไปแล้วแน่ๆ” คุณยายเพ็ญจันทร์เอ่ยพูดกระเซ้าเย้าแหย่หลานสาวคนเล็ก ก่อนจะลูบหัวพลอยใสด้วยความเอ็นดู

“โธ่...ยายจ๋า อย่าน้อยใจหนูสิคะยาย ก็หนูงานยุ่งนี่นา นี่ไงค่ะ หนูกลับมาหายายแล้ว ฟอด! ฟอด!” ฉันหอมแก้มของท่านไม่หยุด ก่อนจะนั่งบีบนวดแขนของท่านด้วยความเอาใจ

“หลานสาวคนนี้ มันช่างเอาใจเก่งจริงจริ๊ง”

ครืดดดด ครืดดดด

“ยัยพลอย โทรศัพท์” พาขวัญเอ่ยบอกพลอยใส เมื่อเธอได้ยินเสียงสั่นของมือถือพลอยใสในกระเป๋า

“หยิบโทรศัพท์มาให้น้องหน่อยสิคะคุณพี่ขา” ฉันเอ่ยบอกพาขวัญเสียงหวาน ก่อนจะมองพาขวัญด้วยสายตาเชิงออดอ้อน

"ได้เลยค่ะ คุณน้องขา" พาขวัญล้วงหยิบมือถือในกระเป๋า ก่อนที่พาขวัญจะเหลือบมองที่หน้าจอ

“พี่วาโยโทรมา” พาขวัญเอ่ยบอกฉัน เมื่อเธออ่านชื่อของคนที่โทรเข้ามา ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน

“...” ฉันรับโทรศัพท์มาจากพาขวัญ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์คว่ำลง

“อ้าว...ทำไมไม่รับสาย?” พาขวัญเอ่ยถามฉัน ก่อนจะมองฉันด้วยแววตาสงสัย

“ไม่อยากรับอะ เพราะมันคงไม่ได้สำคัญอีกต่อไปแล้ว”

@ห้องนอน

21.00 น.

เมื่อฉันอาบน้ำเสร็จและแต่งตัวเสร็จสรรพ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง แต่โทรศัพท์ดันแบตหมดไปซะแล้ว และฉันก็ไม่ได้สนใจจะหยิบสายชาร์จขึ้นมาชาร์จแบตโทรศัพท์หรอกนะ ฉันปล่อยให้โทรศัพท์ของฉันแบตหมดไปแบบนั้นแหละดีแล้ว เพราะฉันก็ไม่อยากจะรับรู้อะไรเช่นกัน ฉันขึ้นเตียงและเอนกายลงนอน ก่อนจะยกแขนเรียวกอดร่างบางของพาขวัญไว้แน่น