บทที่ 2 : ผมจะเชื่อคุณ ถ้าคุณเอาเด็กออก

ผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าดลธีเป็นคนที่เธอรักอย่างสุดซึ้งมาสิบปี เธอเข้าใจเขามากกว่าใครๆ

เธอคงไม่หลงตัวเองมากจนเชื่อว่าเขามาโรงพยาบาลเพราะเขาห่วงใยเธอ

อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงเด็กที่อยู่ในท้องของเธอ ดลธีก็เต็มไปด้วยความกล้าหาญ เธอเร่งฝีเท้าและคว้าแขนเขาไว้ ถามอย่างมีความหวัง “ชีวนัย คุณรู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง”

เขารู้ไหมว่าเธอท้อง?

“คุณหมายถึงผมรู้ว่าคุณกำลังตั้งท้องลูกของผู้ชายคนอื่น?”

เสียงของ ชีวนัย ไม่มีความอบอุ่น

จากนั้นฝ่ามือของเขาจับแขนบางของดลธีราวกับคีมหนีบ

ดลธีถูกยึดจับไว้ เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดทื่อแผ่ซ่านออกมาจากจุดที่แขนของเธอถูกคว้าไว้ ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าของเธอซีดเป็นแผ่น เธอถอนหายใจออกมา

แต่ความเจ็บปวดทางกายไม่สามารถเทียบได้กับความเจ็บปวดที่เธอรู้สึกจากคำพูดที่โหดร้ายของชีวนัย

เธอเดินโซเซและพยายามยืนหยัดอย่างมั่นคง เธอกำหมัดทั้งสองข้างของร่างกายของเธอ เธอมีสีหน้าเคร่งขรึมขณะที่เธอพูดด้วยความสิ้นหวัง “ชีวนัย เราแต่งงานกันมาสี่ปีแล้ว แม้ว่าคุณจะไม่รักฉันและปฏิบัติต่อฉันด้วยการล่วงละเมิดทางอารมณ์ ฉันก็ทนได้ทุกอย่าง ฉันได้แต่ตำหนิตัวเอง ที่ฉันตกหลุมรักคุณ”

“แต่คุณจะให้ความเห็นเกี่ยวกับลูกของเราได้อย่างไร บอกผมอีกครั้ง... คุณหมายความว่าอย่างไร”

ริมฝีปากบางของ ชีวนัย ขดเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย เขาโยนรายงานการทดสอบดีเอ็นเอในมือไปที่ใบหน้าของดลธี ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น “หลักฐานอยู่ที่นั่น! หยุดทำตัวไร้เดียงสา ดลธี อิสระ คุณสมควรตายจริงๆ!”

หน้าผากของดลธีถูกตัดด้วยกระดาษบางๆ ทิ้งรอยเลือดแดงที่โดดเด่น ดูเหมือนว่า ชีวนัย จะเกลียดเธอจนถึงแก่นแท้

เธอละเลยบาดแผลบนใบหน้าของเธอ เธอหยิบรายงานการทดสอบความเป็นพ่อด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อเธอเห็นบทสรุปของรายงาน เธอก็ตกตะลึง