บทที่ 4 : จนกว่าฉันจะตาย

"หุบปาก!"

เมื่อสองปีที่แล้ว ชีวนัยได้เห็นชีวนน สันติ พ่อของเขาตกลงจากระเบียง น่าเสียดายที่เหตุการณ์นี้ทำให้เขาอยู่ในสภาพนอนแน่นิ่ง เมื่อกล่าวถึงเหตุการณ์ที่น่าเศร้าในอดีต ความโกรธก็ปะทุขึ้นภายในชีวนัย

ใบหน้าของเขามืดลง ทันใดนั้น เขาจับคางของดลธีและคำรามใส่เธอ "ถ้าคุณไม่ประจบสอพลอพ่อของผมในตอนนั้น โรสลีจะเป็นคนที่แต่งงานกับผม! ไม่ใช่คุณ!"

จากนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ ชีวนัย รอยยิ้มของเขาดูน่าขนลุกขณะพูดว่า “คืนนั้น คุณแกล้งทำเป็นโรสลี แล้วคุณยังเกลี้ยกล่อมพ่อให้วางยาผมด้วย ไม่งั้นผมจะนอนบนเตียงเดียวกันกับคุณได้ยังไง และทำไมเขาบังเอิญมาขวางทางเรา ประตู ถ้าไม่ใช่เพราะเขาข่มขู่ผมด้วยชีวิตคุณคิดว่าผมจะแต่งงานกับคุณหรือไม่?

ดลธีรักชีวนัยมาสิบปี ขณะที่เขาเกลียดเธอมาสิบปีแล้ว นอกจากนี้ ความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอเพิ่มขึ้นทุกวันที่ผ่านไป

เขาไม่เคยเชื่อว่าดลธีไม่เคยใช้อุบายบางอย่างเพื่อแต่งงานกับเขาในตอนนั้น

ดลธีไม่ได้คาดคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงขี้โกงคนหนึ่งสำหรับชีวนัยแม้ว่าหัวใจของเธอจะเต็มไปด้วยความขมขื่น แต่เธอก็ตอบตรง เธอยิ้มอย่างท้าทาย “ได้ พูดอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ! แต่ฉันจะไม่หย่ากับคุณ! ตราบใดที่ฉันยังคงเป็นคุณนายสันติ น้องสาวสุดที่รักของฉันจะถูกมองว่าเป็นเมียน้อยที่น่ารังเกียจเท่านั้น!”

“ชีวนัย ฉันจะไม่ยอมให้คุณแต่งงานกับเธอ เว้นแต่ฉันจะตาย!”

“พี่สาว ชีวนัยไม่ได้รักคุณเลย ทำไมคุณดื้อจัง” โรสลีกัดริมฝีปากและตะโกนราวกับว่าเธอทำผิด ใบหน้าของเธอซีดเผือด ราวกับว่าเธอเป็นคนถูกจับคาง

เธอมองดูดลธีด้วยน้ำตาคลอเบ้า “ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอุบัติเหตุของพ่อของชีวนัยเลย ตอนนั้นฉันไม่ได้อยู่ที่เกิดเหตุด้วยซ้ำ ทำไมเธอถึงใส่ร้ายฉันแบบนั้นล่ะ เธอก็รู้ว่าชีวนัยกับฉันรักกันแต่เธอกลับคิดต่อต้าน จะพาเขาไปจากฉัน... เมื่อชีวนนพบว่าคุณใช้เขาและต้องการบอกความจริงกับ ชีวนัย เธอผลักเขาออกจากระเบียงอย่างไร้ความปราณี ครั้งนี้ เธอยังมีลูกของชายอีกคนหนึ่งด้วยซ้ำ... เธฮทำกับชีวนัยแบบนี้ได้ยังไง”

โรสลีหยุด หน้าของเธอเปียกไปด้วยน้ำตา “พี่สาว ฉันรักชีวนัย และเขาก็รักฉันด้วย ครั้งนี้ฉันจะไม่มอบเขาให้เธออีก”

“หุบปาก! ฉันไม่ได้เล่นอุบายและไม่ได้ผลักพ่อลงที่ระเบียง และฉันรับรองได้เลยว่าเด็กนั้นเป็นของเขาอย่างแน่นอน! ชีวนัย โปรดอย่าฟังเรื่องไร้สาระของเธอ”

ดลธีพยายามหลุดพ้นจากเงื้อมมือของชีวนัย คางของเธอช้ำแล้ว ระงับความเจ็บปวด เธอเงยหน้าขึ้นและสบสายตาเย็นชาของเขา เธอสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิร่างกายของเธอลดลงทันที

ทำไม?

ทำไม ชีวนัย ถึงเชื่อในคำพูดของ โรสลี เท่านั้น?

ทำไมเขาถึงไม่เคยเชื่อใจเธอเลย?