บทที่ 2

“ทุกท่านอย่าได้ขัดขวางเลย ขุนเขาและสายน้ำยังมีวันบรรจบกัน วันหน้าย่อมมีโอกาสได้พบกัน ขอให้เป็นไปตามนี้เถิด”

ฉินหมิงหันหลังกลับ ก้าวออกจากพระราชวังไป

เมื่อมองแผ่นหลังที่แน่วแน่และเด็ดเดี่ยวนี้

เฉินซื่อเม่าและเฉียนไฉ รวมถึงกลุ่มขุนนางตงฉินอีกหลายคนต่างเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง ขอบตาแดงก่ำ

ส่วนขุนนางบางคน สายตากลับเปล่งประกาย ในใจรู้สึกยินดี

เมื่อองค์รัชทายาทจากไป ในราชสำนักนี้ ก็เท่ากับศัตรูคู่อาฆาตลดลงไปหนึ่งคน

ชีวิตของพวกเขาก็จะสบายขึ้นอีกมาก!

เซียวซูเฟยที่อยู่ในอ้อมกอดของฮ่องเต้เฉียนหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่แสดงอาการเสียใจใด ๆ ให้เห็น

ตรงกันข้าม กลับมีความรู้สึกโล่งใจราวกับแผนการอันชั่วร้ายสำเร็จลุล่วง

นางรอคอยวินาทีนี้มานานเกินไปแล้ว!

เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย เส้นทางในอนาคตของเจ้าเก้าย่อมราบรื่นไร้อุปสรรค!

“กรมพิธีการ ร่างราชโองการ!”

ฮ่องเต้เฉียนเสด็จกลับมายังท้องพระโรง และมีรับสั่งโดยตรง

“ในเมื่อมิใช่องค์รัชทายาทแล้ว ครั้งนี้ก็ไม่ต้องมีผู้ใดไปส่ง!”

ฉินหมิงเป็นถึงองค์ชาย ตามราชประเพณีแล้ว การเดินทางไปยังที่ดินศักดินาเพื่อรักษาการณ์ชายแดนนั้น จำเป็นต้องมีขุนนางไปส่ง

แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ฮ่องเต้เฉียนกำลังพิโรธอย่างหนัก

จึงทรงตัดสินเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด ไม่ประสงค์จะมอบเกียรติตามราชประเพณีให้แก่ฉินหมิงอีกต่อไป

โจวหลี่เสนาบดีกรมพิธีการเป็นศัตรูคู่อาฆาตของฉินหมิง ทั้งสองคนบาดหมางกันมานาน

เมื่อได้รับคำสั่ง เขาก็รีบก้าวออกมากล่าวว่า

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”

แต่แล้วเขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้

จึงรีบกล่าวต่อ

“จริงสิฝ่าบาท บุตรสาวของท่านแม่ทัพใหญ่อู่เวยกำลังจะอภิเษกสมรสกับองค์รัชทายาทในเร็ว ๆ นี้มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ? เรื่องนี้ควรจะจัดการโดยเร็วที่สุดหรือไม่?”

หลิวอวิ๋นปัวรองเสนาบดีกรมกลาโหมเอ่ยขึ้น

“ฝ่าบาท ผู้ที่ท่านแม่ทัพใหญ่อู่เวยได้รับพระราชทานสมรสด้วยคือองค์รัชทายาทของราชวงศ์ แต่บัดนี้องค์ชายมิได้เป็นองค์รัชทายาทแล้ว กระหม่อมเห็นว่า ควรจะยกเลิกการหมั้นหมายครั้งนี้พ่ะย่ะค่ะ!”

แม่ทัพใหญ่อู่เวยเป็นยอดขุนพลของราชวงศ์ต้าเฉียน นามว่ากวนเจิ้นซาน

แต่เขาได้เสียชีวิตในสนามรบขณะปกป้องชายแดนทางเหนือ เพื่อต้านทานการรุกรานของแคว้นเหลียว

เพื่อเป็นการปลอบขวัญครอบครัวของท่านแม่ทัพใหญ่อู่เวย

ฮ่องเต้เฉียนจึงโยนภาระดูแลเหล่าเด็กกำพร้าและแม่ม่ายนี้ให้กับฉินหมิง

นี่นับเป็นงานที่ยากลำบากอีกหนึ่งงาน

การแต่งงานของผู้อื่น ล้วนแต่หาตระกูลที่มีอำนาจและอิทธิพล เพื่อจะได้ช่วยสนับสนุนองค์รัชทายาทให้ขึ้นสู่บัลลังก์ได้

พอถึงคราวของฉินหมิง เขากลับต้องมารับผิดชอบภาระของราชวงศ์แทน

บุญคุณครั้งนี้ คือสิ่งที่ฮ่องเต้เฉียนทรงมอบให้ตระกูลกวน

เมื่อราษฎรและเหล่าขุนนางเห็นว่าแม่ทัพใหญ่อู่เวยสละชีพเพื่อชาติ และตระกูลกวนก็ได้รับการจัดการเรื่องราวต่าง ๆ อย่างเหมาะสม พวกเขาต่างพากันสรรเสริญฮ่องเต้

แต่ผู้ที่ต้องเสียสละคือฉินหมิง

หลายคนรู้สึกว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่เหมาะสม

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นองค์รัชทายาท ก็ยิ่งไม่เหมาะสม

แต่ฮ่องเต้เฉียนไม่ได้สนพระทัยมากนัก ภายใต้คำกระซิบกระซาบข้างแท่นบรรทมของเซียวซูเฟย เรื่องนี้จึงถูกผลักดันอย่างรวดเร็ว

เหลือเวลาอีกไม่ถึงสามวัน ก็จะถึงวันอภิเษกสมรสระหว่างฉินหมิงและบุตรสาวของท่านแม่ทัพใหญ่อู่เวยแล้ว

“บุตรสาวของตระกูลกวนผู้นั้น...”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ ฮ่องเต้เฉียนก็ขมวดพระขนงเล็กน้อย ราวกับรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่จัดการได้ยาก

เซียวซูเฟยที่ประทับอยู่ข้าง ๆ กลับแสดงสีหน้ากังวล

เดิมทีการพระราชทานสมรสครั้งนี้ให้ฉินหมิง ก็เพื่อตัดหนทางไม่ให้เขาได้รับการสนับสนุนใด ๆ จากการสมรสนี้

หากปล่อยให้เขามีโอกาสอื่นอีก เจ้าเด็กนี่อาจจะผูกสัมพันธ์กับตระกูลใหญ่บางตระกูลได้

นั่นย่อมเป็นภัยคุกคามอย่างใหญ่หลวงต่อโอรสของนางอย่างแน่นอน

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซียวซูเฟยจึงรีบส่งสายตาให้ขุนนางสองสามคนที่อยู่เบื้องล่าง

จ้าวสี่ขุนนางของกรมพิธีการซึ่งเป็นคนของเซียวซูเฟย ก้าวออกมากล่าวว่า

“ฝ่าบาท การพระราชทานสมรสเป็นเรื่องใหญ่ จะเปลี่ยนแปลงกลับไปกลับมาได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ!”

“บัดนี้ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างชื่นชมยินดี ราษฎรนับหมื่นต่างยกย่องสรรเสริญฝ่าบาท ชื่นชมที่ท่านทรงเมตตาต่อเหล่าทหารที่บาดเจ็บ และทรงมีพระกรุณาต่อสตรีในตระกูลกวนอย่างยิ่ง!”

“บัดนี้เพียงเพราะฐานะขององค์รัชทายาทเปลี่ยนไป ก็จะยกเลิกการสมรส เช่นนี้จะไม่ทำให้ทั่วหล้าหัวเราะเยาะราชสำนักของพวกเราหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เมื่อได้ฟังดังนั้น ฮ่องเต้เฉียนก็พยักพระพักตร์เห็นด้วยทันที

แต่เฉียนไฉเสนาบดีกรมคลังกลับก้าวออกมา กล่าวด้วยความไม่เข้าใจอย่างยิ่ง

“ฝ่าบาท ในเมื่อองค์ชายถูกส่งไปรักษาการณ์ชายแดนแล้ว การสมรสครั้งนี้จะนับว่าเป็นจริงได้อย่างไร? หรือจะให้พวกเขาทั้งสองคนแต่งงานกันแล้วต้องแยกจากกันไปคนละทิศคนละทาง?”

“ถึงเวลานั้น เกรงว่าสถานการณ์ของตระกูลกวนก็คงจะไม่ดีนัก แถมยังจะทำให้เกิดคำครหานินทาอีกมากมาย!”

ฮ่องเต้เฉียนเริ่มมีโทสะ

ทรงตบโต๊ะอย่างแรงและตวาดเสียงดังลั่น

“สารเลว จะทำก็ไม่ได้ ไม่ทำก็ไม่ได้! พวกเจ้าบอกมาสิว่าควรจะทำอย่างไร!?”

เซียวซูเฟยรีบเดินเข้าไป ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล