กาลเวลา

ณ ท้ายจวนตระกูล ซ่ง เรือนอนุป๋าย ป๋ายฮั่น เสียงร้องสะอื้นปานจะขาดใจของสาวนางนึง อนุป๋ายกอดร่างเล็กที่แทบจะไม่มีแรง ร่างในอ้อมกอดคือ คุณหนูหกของตระกูล ที่ป่วยเป็นไข้จนถึงตอนนี้ร่างเล็กๆหมดสติ ผู้เป็นแม่ร้องไห้ปาดขาดใจที่ช่วยเหลือลูกสาวของตนเองไม่ได้

“อาหก อย่าเป็นอะไรนะลูก ฮื่อๆ อาชุ่ยตามหมอมาหรือยัง ใครก็ได้ช่วยลูกข้าด้วย”

เสียงร้องเรียกที่ ตะโกนออกไปเร่งสาวใช้ไม่มีใครตอบรับสาวใช้ที่ให้ไปเรียกหมอบัดนี้ยังไม่มาเสียที ใจกังวลห่วงลูกสาวตรงหน้า กลัวจับใจเหลือเกิน

“อาชุ่ย ฮื่อๆ หมอมาแล้วยัง” เสียงร้องอย่างร้อนรนเรียกถามหาสาวใช้และหมอ ร่างอนุป๋ายที่กอดร่างเด็กน้อยตรงหน้า ตัวที่ร้อนจัดปากที่ซีด ลมหายใจที่แผ่วเบา แม่ผู้กลัวการสูญเสียบุตรในอุทรร้องเรียกหาสาวใช้เวลาผ่านมาราวหนึ่งเค่อ อนุป๋ายได้ยินเสียงเร่งหมอให้รีบเดินจากสาวใช้ด้านนอก

เสียงเปิดประตู “ครื๊ดดด" พร้อมสาวใช้และหมอเข้ามาในเรือน

“ป๋ายอี๋เหนียงเจ้าค่ะ หมอมาแล้วเจ้าคะ หมอมาแล้ว” เสี่ยวชุ่ยเรียกนายของตัวเองพร้อมเร่งฝีเท้าพาหมอไปตรวจอาการของคุณหนูของตนที่ป่วยอยู่

“หมอ ช่วยลูกหกของข้าด้วย”

“ได้ๆ ป๋ายอี๋เหนียงเชิญนั่งตรงนั้นก่อนนะ ข้าจะได้ตรวจคุณหนูหกได้” เสียงที่ตอบกลับของหมอช่วยชะโลมใจผู้เป็นแม่ได้เบาลง

อาชุ่ยพยุงนายของตนที่ตั้งท้องอยู่นั่งปลายเตียงเพื่อให้มีพื้นที่หมอสามารถรักษาคุณหนูของตนเอง พร้อมทั้งพูดปลอบประโลมใจนายหญิงของตัวเองด้วย

“ป๋ายอี๋เหนียงเจ้าค่ะ ท่านต้องดูแลตัวเองด้วยนะเจ้าค่ะ หมอมาแล้วคุณหนูต้องไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ เชื่อบ่าวนะเจ้าคะ”

"อาชุ่ย ข้ากลัวเหลือเกิน ฉือฮั่วของข้า

"ไม่เป็นไรนะเจ้าค่ะ ท่านหมอต้องรักษาคุณหนูหกได้ ท่านต้องห่วงตัวเองด้วยท่านมีคุณหนูในท้องอีกนะเจ้าคะ

หมอที่เข้ามาทำการรักษาเด็กน้อยต้องถอนหายใจ กำลังจะบอกผู้เป็นมารดาของเด็กน้อยตรงหน้าให้ทำใจ เพราะเส้นชีพจรของคุณหนูตรงหน้าเบาบางมากเหลือเกิน

“เอ่อ…ข้าขออภัยด้วย อนุป๋าย ข้าไม่มีความสามารถ” เมื่อสิ้นเสียงเท่านั้น เสียงกรีดร้องของผู้เป็นแม่แทบขาดใจ นางรับไม่ได้ที่จะต้องเสียลูกสาวคนนี้ นางทะนุถนอมเฝ้าเลี้ยงดูมา ลูกสาวของนางจะจากนางไปไม่ได้ไม่ยอม

หมอได้แต่ส่ายหัว เข้าใจว่าผู้เป็นมารดาผู้นี้ต้องช้ำใจเพียงใด การรักษาคนที่ไม่มีทางรอดจิตใจนั้นยังพอทนมองได้แต่กับญาติคนไข้ที่ร่ำไห้ต่างๆมันทำใจยากที่จะเอ่ยปลอบใจได้เลยจริงๆ เพราะตนเองเคยประสบด้วยตัวเองเช่นกัน

“อี๋เหนียงเจ้าค่ะ เราจะช่วยคุณหนูเช่นไรดี” เมื่อคำว่าต้องทำใจเกิดขึ้นจากผู้เป็นหมอความกระวนกระวายของสาวใช้ มันยากเช่นกันสำหรับสาวใช้อย่างเธอ