ตอนที่ 1001 เข้าสู่ทางปีศาจร้าย (ต้น)

ณ ที่แห่งหนึ่งสุดขอบเทือกเขาหมื่นวิญญาณ มีหุบเขาชันสีดำที่เตี้ยกว่าเทือกเขารอบด้านอย่างชัดเจนอยู่แห่งหนึ่ง

ปากทางเข้าหุบเขาถูกหมอกสีดำหนาทึบปกคลุมอยู่ตลอดทั้งปี เมื่อก้มมองจากบนฟ้าจะพบว่าหมอกดำเหล่านี้ราวกับวังน้ำวนสีดำสนิทที่กลืนกินแสงตะวันได้ ทำให้ทั้งหุบเขาชันเบื้องล่างแลดูมืดสลัวยิ่งนัก

ยามนี้ด้านในหุบเขาซึ่งมองไม่เห็นแสงตะวันมีชายหนุ่มสวมชุดสีดำคนหนึ่งกำลังถือป้ายคำสั่งที่ทอแสงสีเลือดขมุกขมัวแผ่นหนึ่งเดินทอดน่องมาตามเส้นทางบนเขา แล้วทอดสายตามองสิ่งรอบด้านเป็นระยะ

คนผู้นี้ก็คือหลิ่วหมิงที่เตรียมตัวจะเข้าไปในทางปีศาจร้ายเพื่อค้นหาโอกาสเลื่อนระดับนั่นเอง

ขณะที่เขาเดินมาถึงตีนเขาอันเร้นลับแห่งหนึ่งในหุบเขาชันก็ชะงักเล็กน้อยแล้วหยุดเท้า ด้านข้างศิลายักษ์ก้อนหนึ่งไม่ไกลออกไปทางด้านหน้า มีเงาอรชรสองร่างสีม่วงกับสีฟ้าอยู่

เมื่อเพ่งสายตามองจึงเห็นว่าสตรีอาภรณ์ไหมสีม่วงคนหนึ่งในนั้นก็คือหลงเหยียนเฟย ส่วนสตรีงามพิลาสผู้สวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างกายนางก็คือเจียหลาน

สตรีทั้งสองเดิมทีเหมือนกำลังสนทนาอะไรกันอยู่ แต่เมื่อเห็นหลิ่วหมิง สายตาก็มองมาอย่างพร้อมเพรียง

หลิ่วหมิงอึ้งไปวูบหนึ่ง ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างก็เห็นหลงเหยียนเฟยขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเจียหลานหลายประโยค แววตาลังเลผุดขึ้นในดวงตาของเจียหลานชั่ววูบ เท้าดอกบัวก้าวแผ่วเบามาถึงเบื้องหน้าหลิ่วหมิงแล้วเอ่ยเสียงเบาขึ้นว่า

“พี่หลิ่ว ท่านเพียงส่งยันต์ถ่ายทอดเสียงแผ่นหนึ่งมาบอกข้า แต่ไม่คิดจะพบหน้าข้าสักครั้งก็เตรียมเข้าไปในทางปีศาจร้ายแห่งนี้ตามลำพังเช่นนั้นหรือ?”

“ศิษย์น้องเจียหลาน ข้า…” หลิ่วหมิงฟังแล้วก็อับจนวาจาไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าพูดสิ่งใดถึงจะดี

ยามนั้นเขารู้มาว่าหลังจากเจียหลานทะลวงคอขวดสำเร็จก็เก็บตัวฝึกฝนมาหลายปี จึงไม่ได้ไปเยี่ยมเยือนบอกนางด้วยตนเอง

“หากศิษย์พี่หลงไม่บอกว่าทางเข้าทางปีศาจร้ายนี้อยู่ที่ใด ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรข้าจะได้พบหน้าพี่หลิ่วอีกครั้ง” เจียหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง ในแววตามีความขุ่นเคืองแฝงอยู่

หลิ่วหมิงเลื่อนสายตาไปมองหลงเหยียนเฟยที่อยู่ไม่ไกล ในใจอดหัวเราะฝืดเฝื่อนไม่ได้

แม้การเที่ยวชมขุนเขาสายน้ำกับเจียหลานบนเทือกเขาหมื่นวิญญาณเมื่อครั้งนั้นจะทำให้ในใจเขาเกิดความรู้สึกอันบอกไม่ถูกขึ้นมา แต่ยามนี้ตนจำเป็นต้องรีบเข้าสู่ระดับแก่นแท้ มิเช่นนั้นเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะถูกผู้อื่นยึดร่าง พบจุดจบจิตวิญญาณแตกดับ

สถานการณ์ที่ไร้ทางเลือกเช่นนี้ ทำให้เขาไม่อาจวางใจลุ่มหลงในความรักระหว่างชายหญิงเหล่านี้ได้

ดวงเนตรงามใสกระจ่างทั้งสองของเจียหลานแสดงอารมณ์อันหลากหลาย ริมฝีปากงามเผยอเหมือนจะพูดแล้วก็หยุด สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ตรงกันข้ามนางกลับหมุนตัวถอยไปอยู่ข้างหลงเหยียนเฟยแล้วเอ่ยกับนางว่า

“ศิษย์พี่หลง พวกเราไปกันเถิด”

ตลอดเวลาหลงเหยียนเฟยไม่พูดกับหลิ่วหมิงสักคำ นางขานรับเบาๆ แล้วพาเจียนหลานหมุนตัวเหาะลอยจากไป

หลิ่วหมิงมองเงาแผ่นหลังของสตรีทั้งสองจากไปแล้วยืนนิ่งอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง หลังจากถอนหายใจแผ่วเบา เขาจึงก้าวยาวเดินหน้าไปตามทางบนเขาต่อ

เมื่อเขาผ่านบันไดหินชันที่แคบพอให้คนเพียงผู้เดียวเดินผ่าน ป้ายคำสั่งสีเลือดในมือฉับพลันก็สั่นไม่หยุด

เขารีบหยุดทันทีแล้วสำรวจสภาพรอบด้านอย่างละเอียดพักหนึ่ง ทันใดนั้นร่างกายก็ขยับวูบพุ่งทะลุเข้าไปในหน้าผาหินสีดำเรียบใกล้ๆ

ไม่ผิดจากที่คิด ด้านหลังผาหินคือทางเดินยาวเส้นหนึ่ง

หลังจากเขาสำรวจสภาพของทางเดินคร่าวๆ ก็ยกเท้าเดินเข้าไป

ทางเดินเส้นนี้ยาวราวหนึ่งร้อยกว่าจั้ง นอกจากหินจันทราขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือน้อยนิดไม่กี่ก้อนเหนือศีรษะที่ทอแสงเรืองๆ ออกมาดุจดวงดาวบนท้องฟ้ายามราตรี ในทางเดินก็แทบจะมืดสนิทไปหมด

เมื่อหลิ่วหมิงเดินไปถึงสุดปลายทางเดินก็พบว่าเบื้องหน้ามีประตูหินเขียวขนาดใหญ่บานหนึ่งขวางอยู่

ประตูใหญ่บานนี้สูงราวสิบกว่าจั้ง ดูเหมือนก่อมาจากหินเขียวธรรมดา แต่บนบานประตูมีลวดลายจิตวิญญาณสีน้ำเงินอ่อนพาดตัดสลับไปมาเต็มไปหมด เห็นชัดว่าพึ่งกำลังเพียงอย่างเดียวคงผ่านไปไม่ได้

หลิ่วหมิงเห็นเช่นนี้กลับไม่แสดงสีหน้าประหลาดใจแม้แต่น้อย เขาเดินไม่กี่ก้าวก็ไปหยุดอยู่หน้าประตูใหญ่สองสามจั้งแล้วปลดป้ายประจำตัวของศิษย์ในนิกายออกมาจากเอว จากนั้นแกว่งเบาๆ หน้าประตูหิน

“พรึ่บ”

แสงสีน้ำเงินสายหนึ่งพุ่งเร็วรี่ออกจากป้ายคำสั่ง มันกะพริบวูบเดียวก็จมลงไปในประตูศิลา แต้มคุณูปการบนป้ายประจำตัวของนิกายลดฮวบไปหนึ่งล้านแต้ม

เวลาเดียวกันนั้นลวดลายจิตวิญญาณจางๆ บนประตูศิลาก็ราวกับลุกติดไฟในพริบตา มันแผ่แสงสีน้ำเงินเจิดจ้าออกมาผืนหนึ่ง ลวดลายจิตวิญญาณสายแล้วสายเล่าทอแสงพาดตัดกันวาดเป็นภาพหัวผีที่ดูราวกับมีชีวิตภาพหนึ่งอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้นปราณหยินอึมครึมน่าขนลุกสายหนึ่งก็แผ่ออกมาจากด้านใน ทำให้อุณหภูมิทั้งห้องลดลงอย่างฉับพลัน

ในสภาพแวดล้อมที่แทบจะมืดสนิท จู่ๆ หัวผีดุร้ายใบหน้าสีเขียวมีเขี้ยวโง้งเช่นนี้โผล่ออกมา ต่อให้หลิ่วหมิงเป็นคนขวัญกล้ามากวิชาก็ยังถูกภาพตรงหน้านี้ทำให้ตกใจสะดุ้งโหยง

ปรากฏว่าเขายังไม่ทันได้มองให้ละเอียด ประตูหินก็ส่งเสียงครืนทุ้มต่ำแล้วเปิดออกช้าๆ เสียงแก่ชราแหบพร่าอยู่บ้างดังออกมาจากด้านใน

“หลิ่วหมิงแห่งยอดเขาลั่วโยว เข้ามาเถิด”

หลิ่วหมิงได้ยินก็สงบจิตใจ ก้าวเท้าเข้าไปทันที

เมื่อประตูหินสีเขียวด้านหลังปิดอีกครั้ง เบื้องหน้าของเขาก็เป็นถ้ำหินมืดสลัวแห่งหนึ่ง ปราณหยินในห้องเสียดแทงกระดูกทำให้หลิ่วหมิงรู้สึกอึดอัดเหมือนจมน้ำ

ด้านบนถ้ำหินมีโพรงขนาดเท่ากำปั้นอยู่โพรงหนึ่ง ลำแสงเส้นหนึ่งทอดลงมาจากในนั้นทำให้หลิ่วหมิงมองเห็นสภาพภายในถ้ำที่เลือนรางชัดขึ้น แต่นอกจากหินยักษ์ที่วางไว้สะเปะสะปะหลายก้อนก็เหมือนจะไม่มีสิ่งใดอีก