ตอนที่ 1044 ศึกใต้กำแพงเมือง

หลิ่วหมิงกวักมือข้างหนึ่งเรียกกระบี่ขู่หลุนกลับมา สายตาเฉยชากลอกมองไปอีกด้านหนึ่ง

ผีแม่ทัพอาภรณ์สีดำที่อยู่ไม่ไกลอ้าปากค้างลิ้นพันกัน สีหน้าเหมือนยังตามไม่ทัน

เมื่อสายตาเย็นยะเยือกของหลิ่วหมิงจับบนร่างของเขา เขาจึงได้สติกลับมา แววตาหวาดกลัวในดวงตาฉับพลันเปลี่ยนเป็นแววตาโหดเหี้ยม ร่มสีดำในมือกางออกดังพรึ่บแล้วหมุน เส้นไหมสีดำนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากใบร่ม ล้อมหลิ่วหมิงกับแมงป่องกระดูกไว้ข้างใน

พริบตาที่เส้นไหมสีดำปรากฏ เขาพลันหมุนตัว ปราณสีดำหนารอบร่างม้วนตัวเขาเข้าไปไว้ด้านในก่อนจะเหาะหนีออกไปไกล

ดวงตาของหลิ่วหมิงทอประกายเย็นเยียบ สิบนิ้วที่สองมือดีดไม่กี่หน เกลียวปราณกระบี่สีม่วงหลายสายก็พลันดีดออกไปจากปลายนิ้ว แสงสีม่วงส่องสว่างวูบหนึ่ง สายฟ้าหลายสิบเส้นก็เต้นระริกดีดออกมา พริบตาเดียวก่อตัวเป็นตาข่ายแสงอสนีบาตสีม่วงผืนหนึ่ง

อึดใจต่อมา เส้นสีดำเต็มท้องนภาพลันทยอยชนบนตาข่ายสายฟ้า

“เปรี๊ยะ!” เสียงดังลั่น

สายฟ้าสีม่วงทำให้เส้นไหมสีดำสลายกลายเป็นควันดำนับไม่ถ้วนลอยขึ้นมาจากในตาข่าย

หลิ่วหมิงขยับวูบหนึ่ง ทั้งร่างพลันทะลวงออกมาจากหมู่เส้นไหมสีดำราวกับวิญญาณ แล้วปรากฏตัวหลังผีแม่ทัพอาภรณ์ดำห่างไปสิบกว่าจั้ง มือข้างหนึ่งจี้ดัชนี กระบี่ขู่หลุนพุ่งเร็วจี๋ออกไป แสงกระบี่สีม่วงสว่างวูบวาบกลายเป็นแสงกระบี่ขนาดยี่สิบกว่าจั้งเส้นหนึ่งเหนือศีรษะผีแม่ทัพอาภรณ์สีดำราวกับเคลื่อนย้ายชั่วพริบตา

“สะบั้น!”

เสียงตวาดเหี้ยมดังขึ้น กระบี่ขู่หลุนพาอสนีบาตสีม่วงฟันลงมาอย่างรุนแรง

ผีแม่ทัพอาภรณ์สีดำหน้าถอดสี เขาเงยหน้าอ้าปากพ่นอาวุธจิตวิญญาณทรงกระสวยสีน้ำตาลหม่นชิ้นหนึ่งออกมา ผิวของมันวาวดุจกระจก ไม่รู้ว่าสร้างจากวัสดุชนิดใด

“เคร้ง” แสงกระบี่ขู่หลุนกับอาวุธจิตวิญญาณทรงกระสวยชนกัน มันสั่นไหวเล็กน้อยแล้วถูกดีดออกมา

แต่จังหวะที่เสียเวลาชั่วครู่นี้ก็ทำให้ร่างกายของผีแม่ทัพอาภรณ์ดำช้าลง

ในตอนนี้เองเงาดำก็ปรากฏตัวขึ้น หลิ่วหมิงหายตัวมาขวางอยู่ด้านหน้า แขนสองข้างสะบัด มังกรหมอกสีดำสนิทดุจหมึกสองตัวคำรามพุ่งเร็วรี่เข้าใส่เขา

ผีแม่ทัพอาภรณ์สีดำหน้าซีดเผือด ขณะที่กำลังจะควบคุมร่มสีดำในมือต่อต้าน เหตุพลิกผันก็บังเกิด!

ได้ยินเสียง “วิ้ง” ดังขึ้นครั้งหนึ่ง แสงสีทองระยิบระยับแถบหนึ่งก็ระเบิดมาจากด้านหลังของเขา ครอบคลุมอาณาเขตสิบจั้ง

เซียเอ๋อร์นั่นเองที่เหาะมาถึงอย่างเงียบเชียบ!

ชั่วพริบตาร่างกายของแม่ทัพผีร้ายที่ถูกแสงสีทองสาดส่องพลันมีไอควันสีดำลอยออกมาดังชี่ ใบหน้าเผยสีหน้าทุกข์ทรมาน

ในตอนนี้เองมังกรหมอกสองตัวที่เพิ่งมาถึงก็ระเบิดตัวเองพร้อมกันกลายเป็นแสงสีดำแถบหนึ่งกลบแม่ทัพผีร้ายจมหายเข้าไปด้านใน ก่อนที่แสงกระบี่สีม่วงเส้นหนึ่งจะพุ่งตามเข้าไปในแสงสีดำ…

ไม่กี่ลมหายใจให้หลัง ลำแสงสีดำสายหนึ่งก็เหาะเร็วรี่ออกจากท้องฟ้าเหนือภูเขาเตี้ยมุ่งไปทางเมืองจินกวัง

นอกจากหลิ่วหมิง ศิษย์จากอีกสามนิกายที่เหลือต่างก็กำลังเหาะกลับเมืองของนิกายตน ทุกคนล้วนทยอยพบการซุ่มโจมตีบ้างในที่แจ้งบ้างในที่ลับ

แต่พวกเขาเป็นผู้ที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งในหมู่ผู้ฝึกฝนระดับแก่นแท้ พลังแข็งแกร่งเหนือกว่าที่ผีแม่ทัพเหล่านั้นจินตนาการ อีกทั้งเวลานี้เผชิญวิกฤติได้รับคำสั่งจึงล้วนแสดงฝีมือออกมา บ้างสังหาร บ้างหาวิธีสลัดหลุดจากกองทัพผีร้ายที่ขวางทาง

ครึ่งวันให้หลังนอกเมืองจินกวัง

กองทัพผีร้ายยังคงจู่โจมเมืองจินกวังอย่างต่อเนื่อง แต่พลังอ่อนแอลงแล้ว กองทัพผีร้ายส่วนใหญ่เพียงล้อมเมืองเอาไว้เท่านั้นไม่ได้บุกโจมตี

ในเวลานี้เองลำแสงสีดำสองสายพลันปรากฏบนท้องฟ้าทิศตะวันตกแล้วเหาะมาอย่างรวดเร็ว

ผีแม่ทัพเขาเดี่ยวตนหนึ่งในกองทัพผีร้ายฝั่งตะวันตกของเมืองจินหวังเหาะขึ้นไปประจันหน้า

ลำแสงสีดำที่เหาเร็วรี่มาถึงสลายแสงรัศมีลงช้าๆ เผยให้เห็นเงาด้านใน พวกเขาก็คือผีแม่ทัพร่างกำยำกับผีแม่ทัพอาภรณ์สีดำที่ถูกหลิ่วหมิงสังหารไปก่อนหน้านี้

“ฮ่ะๆ ทั้งสองท่านกลับมาเร็วเช่นนี้ สังหารเด็กเผ่ามนุษย์คนนั้นที่ผู้อาวุโสเซ่อเทียนสั่งแล้วหรือ” แม่ทัพเขาเดี่ยวกวาดสายตามองบนร่างแม่ทัพร่างกำยำกับแม่ทัพอาภรณ์ดำแล้วหัวเราะฮ่าๆ เอ่ยขึ้น

“ผู้ฝึกฝนระดับแก่นเสมือนกระจอกงอกง่อยคนเดียว พวกเราสองคนลงมือจะพลาดได้อย่างไร? ดูสิ นี่คือของที่พวกเราได้มา” บุรุษร่างกำยำเอ่ยอย่างได้ใจ ขณะที่แสงสีม่วงสว่างขึ้นบนมือของเขาก่อนจะปรากฏกระบี่บินสีม่วงเล่มหนึ่ง

แม่ทัพอาภรณ์สีดำด้านข้างกลับไม่พูดจา

“นายท่านทั้งหลายตอนนี้อยู่ที่ใด? เรื่องนี้รายงานพวกเขาสักหน่อยดีกว่า” บุรุษร่างกำยำกวาดสายตามองรอบด้านแล้วจับจ้องหมู่เมฆดำบนท้องฟ้าเหนือประตูใหญ่เมืองจินกวัง รูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย

“นายท่านทั้งสองกำลังบัญชาการศึกอยู่ที่เมืองฝั่งใต้ ข้าว่าอีกสักพักเจ้าค่อยไปรายงานเถอะ” แม่ทัพเขาเดี่ยวโบกมือเอ่ยตอบ

แม่ทัพร่างกำยำกับแม่ทัพอาภรณ์ดำพยักหน้าส่งๆ ครั้งหนึ่งก็ขยับร่างเหาะไปทางเมืองจินกวัง

แม่ทัพเขาเดี่ยวคิ้วขมวดเล็กน้อย เงาร่างทั้งสองตรงหน้าเหมือนจะเชื่องช้าแต่กลับรวดเร็ว พริบตาเดียวเหาะออกไปหลายสิบจั้ง ดูเหมือนรีบร้อนอยู่เล็กน้อย…

“เดี๋ยวก่อน หยุดนะ!” ทันใดนั้นแม่ทัพเขาเดี่ยวก็นึกบางสิ่งขึ้นได้ เขาหน้าถอดสี ตวาดเสียงเหี้ยมทันที

ทว่าแม่ทัพร่างกำยำกับแม่ทัพอาภรณ์ดำไม่เพียงไม่หยุด แต่ร่างกายเลือนราง เพิ่มความเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว

กองทัพผีร้ายรอบด้านเห็นชัดว่าตามเรื่องราวไม่ทัน พวกเขาส่วนใหญ่นิ่งอึ้งมองแม่ทัพร่างกำยำกับแม่ทัพอาภรณ์ดำที่อยู่ด้านข้าง

“อึ้งทำอะไร พวกเขาสองคนเป็นตัวปลอม รีบขวางพวกเขาไว้!” แม่ทัพเขาเดี่ยวตวาดเกรี้ยวกราด เสียงดังออกไปไกล

ในเวลาเดียวกันนี้ร่างกายของเขาก็ขยับตัวเร่งไล่ตาม

เมื่อแม่ทัพเขาเดี่ยวตะโกนออกมาเช่นนี้ กองทัพผีร้ายที่อยู่รอบด้านก็มีปฏิกิริยาทันที เนื่องจากที่นี่คือที่ตั้งค่ายทหารของกองทัพผีร้าย จึงไม่มีใครส่งการโจมตีที่ทรงพลังออกมา พวกเขาต่างพากันโถมเข้าใส่พวกบุรุษร่างกำยำ