ตอนที่ 108

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 108 ออกเดินทาง ตอนที่ 108 ออกเดินทาง โดย Ink Stone_Fantasy “อาจารย์อาหร่วน ถึงแม้ท่านจะต้องการเก็บตัวทะลวงคอขวด แต่คงไม่ถึงกับต้องนำสิ่งของเหล่านี้มาให้ข้าน้อยหรอกมัง” หลิ่วหมิงได้ยินก็รู้สึกตกใจ และถามด้วยความหวาดระแวงอย่างอดไม่ได้

“การเก็บตัวครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อน ตอนที่ข้ายังหนุ่มเคยถูกศัตรูทำลายชีพจรจนได้รับบาดเจ็บ เดิมทีถูกลิขิตให้หยุดฝึกฝนอยู่ที่เขตแดนอาจารย์จิตวิญญาณขั้นกลางเท่านั้น ต่อมาเมื่อได้ทำความเข้าใจกับเคล็ดวิชากระดูกดำถึงได้พบกับวิธีทะลวงปัญหาคอขวดในขั้นต้นได้ แต่วิธีการนี้อันตรายเป็นอย่างมาก ถ้าหากข้าฝืนทะลวงล่ะก็มีโอกาสรอดชีวิตแค่หนึ่งในสามส่วนเท่านั้น อีกสองส่วนที่เหลือก็จะเป็นแบบศิษย์ที่ฝึกเคล็ดวิชากระดูกดำแล้วทะลวงคอขวดเพื่อเข้าสู่เขตแดนอาจารย์อาจารย์วิญญาณเหล่านั้น ซึ่งผลลัพธ์คือร่างระเบิดจนเสียชีวิต ข้าทุ่มเทไปกับเคล็ดวิชากระดูกดำ และอักขระมรกตมืดมาหลายสิบปี ข้าไม่อยากให้มันไร้ผู้สืบทอดและหายไปอย่างไร้ร่องรอย และในชาตินี้ข้ายังไม่เคยรับใครเป็นศิษย์ติดตามเลย เดิมทีเจวี๋ยเอ๋อร์ก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลว แต่เสียดายที่พลังจิตของเขาธรรมดามาก ชาตินี้คงถูกกำหนดให้หยุดอยู่แค่เขตแดนศิษย์จิตวิญญาณ และไม่อาจกลายเป็นอาจารย์จิตวิญญาณได้ ด้วยเหตุนี้เจ้าคือตัวเลือกที่ดีที่สุดในการเป็นผู้สืบทอดเหล่านี้ ถ้าหากข้ารอดชีวิตเข้าสู่เขตแดนอาจารย์จิตวิญญาณระดับกลางได้ ทุกอย่างก็เป็นเรื่องง่ายแล้ว แต่ถ้าหากข้าไม่สามารถรอดชีวิตมาได้ล่ะก็ เจ้าก็แค่ทำให้สิ่งนี้มีผู้สืบทอดก็พอแล้ว” ผู้อาวุโสร่างท้วมกล่าวเหมือนกับว่ากำลังมอบหมายงานให้หลิ่วหมิง เขาเผยความจริงใจออกมาในน้ำเสียงเป็นครั้งแรก

“อาจารย์อาหร่วนวางใจเถอะ! ศิษย์หลานจะพยายามทำอย่างสุดความสามารถ” หลิ่วหมิงคิดวกไปมาอย่างรวดเร็ว จนเมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาใดๆ ก็ตอบรับก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ดีมาก แผ่นหยกชิ้นนี้ข้าหลอมสร้างขึ้นมาเอง ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในนี้ เจ้าสามารถเอามันไปวางไว้ที่หน้าผากแล้วใช้พลังจิตกวาดดูคร่าวๆ ดูว่ายังมีปัญหาอะไรอีกหรือเปล่า?”

ผู้อาวุโสร่างท้วมกล่าวจบก็หยิบแผ่นหยกสีขาวน้ำนมออกมาชิ้นหนึ่ง และลูบมันอย่างเสียดาย จากนั้นจึงส่งไปให้หลิ่วหมิง

หลิ่วหมิงโค้งตัวรับแผ่นหยกแล้วนำมันมาวางไว้บนหน้าผาก

เมื่อจิตของเขาพุ่งไปยังแผ่นหยก พลันรู้สึกถึงความหนักอึ้ง แสงกลมสีม่วงขาวปรากฏขึ้นมาในศีรษะเขา

เขานำจิตแตะไปยังลูกแสงสีม่วงกลมๆ เล็กน้อย อักขระโบราณสีเขียวก็พุ่งออกมาเป็นจำนวนมาก แล้วเรียงตัวกันกลายเป็นคัมภีร์หนึ่งหน้า

มันคือเคล็ดวิชากระดูกดำแบบดั้งเดิมที่ใช้อักขระมรกตมืดเขียนขึ้นมา แต่เมื่อหลิ่วหมิงกวาดดูแล้วก็รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย

เมื่อพลังจิตของเขาแตะไปยังแสงกลมๆ สีขาว อักขระมรกตมืดกับอักขระทั่วไปก็ผสมปนเปกันออกมาเป็นคัมภีร์

มันคืออักขระมรกตมืดที่ผู้อาวุโสร่างท้วมทุ่มเทเวลาหลายปีแปลออกมา

หลิ่วหมิงเพียงแค่ดูทั้งสองสิ่งอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ถอนจิตออกมาจากแผ่นหยก

“อาจารย์อาหร่วน ทำไมมีเคล็ดวิชากระดูกดำถึงมีแค่ห้าขั้น ถ้าข้าจำไม่ผิดล่ะก็มันมีทั้งหมดเก้าขั้นไม่ใช่หรือ?” หลิ่วหมิงถามด้วยความแปลกใจ

“ตอนที่ปรมาจารย์ของนิกายเราได้รับเคล็ดวิชานี้ มันมีวิธีการฝึกฝนแค่ห้าขั้นแรกเท่านั้น ส่วนอีกสี่ขั้นหลังอยู่ที่ใดนั้นไม่อาจรู้ได้ แต่มีแต่แค่สี่ขั้นแรกก็เพียงพอแล้ว ปีนั้นข้าแปลแค่ขั้นที่สี่ก็ใช้เวลาไปหลายสิบปี ถ้าหากศิษย์หลานไป๋สามารถทำความเข้าใจและแปลขั้นที่ห้าได้ ก็นับว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ในด้านอักขระมรกตมืด ซึ่งก็ไม่จำเป็นต้องฝึกฝนเคล็ดวิชากระดูกดำอีกต่อไป และสามารถเปลี่ยนไปฝึกฝนวิชาระดับสูงอื่นๆ ที่เหมาะสมกับเจ้าได้เลย แค่เคล็ดวิชากระดูกดำสี่ขั้นแรกก็สร้างพื้นฐานอันแข็งแกร่งให้กับเจ้าแล้ว และหากเจ้าอยากจะฝึกฝนวิชาขั้นสูงล่ะก็ วิชาของสาขาฝึกศพกับสาขาหยินทนทรมานต่างก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลว” ผู้อาวุโสร่างท้วมกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ดูเหมือนที่อาจารย์อาพูดว่าไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนไปฝึกวิชาอย่างอื่นนั้นเป็นแค่คำพูดหลอกหลวงเท่านั้น” หลิ่วหมิงแสยะปากขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

“ฮ่าๆ! อันนี้…ถ้าตอนนั้นข้าไม่พูดเช่นนี้ คงจะต้องเสียเวลาในการพูดจาหว่านล้อมไปไม่น้อย” ผู้อาวุโสร่างท้วมหัวเราะออกมาแต่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย

หลิ่วหมิงได้ยินก็พูดอะไรไม่ออกมา

“ใช่สิ! ถ้าหากว่าข้าทะลวงอาจารย์จิตวิญญาณขั้นกลางไม่สำเร็จ และถ้าต่อไปเจ้าสามารถเข้าสู่เขตแดนอาจารย์จิตวิญญาณได้ล่ะก็ ฝากช่วยข้าดูแลกู่เจวี๋ยด้วย เขาเป็นญาติของข้าเพียงไม่กี่คนบนโลกใบนี้” ผู้อาวุโสร่างท้วมกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ถ้าหากศิษย์มีความสามารถจริงๆ ล่ะก็ จะต้องทำตามที่ท่านสั่งอย่างแน่นอน” หลิ่วหมิงก็กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ดีมาก! ตอนนี้ยังมีเวลาอีกหน่อย ถ้าหากมีปัญหาอะไรเกี่ยวกับการฝึกเคล็ดวิชากระดูกดำก็ถามข้ามาได้เลย ถ้าสามารถตอบได้ล่ะก็ ข้าจะพยายามตอบอย่างสุดความสามารถ”ผู้อาวุโสร่างท้วมได้ยินก็เผยรอยยิ้มออกมา

“ขอบคุณอาจารย์อา ศิษย์มีปัญหาเกี่ยวกับเคล็ดวิชากระดูกดำบางส่วน จนถึงบัดนี้แล้วก็ยังทำความเข้าใจไม่ได้”

ครึ่งชั่วยามผ่านไป หลิ่วหมิงก็ขี่เมฆเหาะออกไปจากป่าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

และผู้อาวุโสร่างท้วมยังคงยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ที่เดิม พร้อมกับหรี่ตาจ้องมองไปยังเมฆเทาที่ค่อยๆ เหาะจากไป