ตอนที่ 1134 ทลายวงล้อม

แมลงสีเทาระดับแก่นแท้ตัวนี้หน้าตาเหมือนแมลงปอยักษ์ตัวหนึ่ง มันขนาดราวสามสี่จั้ง ท่อนหางยาวรัดแขนข้างหนึ่งกับเอวของชายหนุ่มกำยำไว้หลายทบ หนามเล็กคมกริบยุ่บยั่บบนหางจมเข้าไปในผิวของชายหนุ่มร่างกำยำ เลือดสดไหลริน

ในเวลาเดียวกันนี้ปากของมันก็พ่นคมดาบสายลมสีเทาฟาดฟันใบหน้าและศีรษะของชายหนุ่มร่างกำยำไม่หยุด

ยังดีที่รอบตัวชายหนุ่มร่างกำยำเปล่งแสงสีทองเรืองๆ เห็นชัดว่าเขาสำเร็จวิชาฝึกฝนร่างมาไม่ตื้นเขิน เขาไม่ถูกรัดจนเอวขาดเป็นสองท่อน แต่กลับขยับแขนสร้างเงาหมัดสีทองแถบหนึ่งได้ตามใจตน ส่งพวกมันพุ่งออกไปโจมตีคมดาบสายลมสีเทาทั้งหมดจนเป็นชิ้นๆ

ทว่าเนื่องจากเขาเคลื่อนไหวได้จำกัด อีกทั้งแมลงสีดำรอบด้านพุ่งเข้ามาไม่หยุด ทั่วร่างจึงเต็มไปด้วยบาดแผลอย่างรวดเร็ว เห็นชัดว่าได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

“ไสหัวไป!”

ชายหนุ่มพลันคำรามเกรี้ยวกราด เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังขึ้น เส้นเอ็นทั้งร่างปูดนูน ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นครึ่งจั้งในทันที แขนเลือนหายไปวูบหนึ่ง เงาหมัดถี่รัวต่อยออกมาดังฟึบๆ บนหางของแมลงปออย่างแรงพยายามจะโจมตีมันให้แหลก

“เปรี้ยงๆ !”

เปลือกบนหางของแมลงปอปริแตก รอยหมัดเว้าลึกลงไปปรากฏขึ้นหลายรอย

แต่แมลงปอตัวนั้นกลับไม่คิดปล่อยเพราะเหตุนี้ ตรงกันข้ามหางยาวเฟื้อยนั่นกลับบิดรัดแน่นขึ้นอีกนิด พร้อมกับที่ปากกรีดร้อง พ่นคมดาบสายลมสีเทาออกมาถี่ยิบยิ่งกว่าเดิม

ทั้งสองฝ่ายยื้อยุดกันอยู่ชั่วเวลาหนึ่ง

ในเวลาเดียวกันนี้ศิษย์ระดับผลึกหลายสิบคนนั่นก็ถูกเหล่าแมลงมืดฟ้ามัวดินรุมโจมตีจนบาดเจ็บไปกว่าครึ่ง แม้ไม่ถึงขั้นพ่ายแพ้ราบคาบในทันที แต่ก็ยากจะฝ่าวงล้อมออกมาได้

ศิษย์จำนวนน้อยที่ไม่ใช่สายฝึกร่างดิ้นรนควบคุมอาวุธจิตวิญญาณในมือปล่อยแสงรัศมีสารพัดรูปแบบออกมาป้องกันสุดชีวิต

แต่อาวุธจิตวิญญาณเหล่านี้มีผลกับแมลงที่เปลือกทั้งแข็งแกร่งและดูดซับวิชาเวทได้น้อยนัก แม้จะพอสังหารแมลงระดับล่างได้จำนวนหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อสถานการณ์การต่อสู้มากนัก

เวลาเพียงชั่วครู่ที่หลิ่วหมิงสังเกตการต่อสู้อยู่ก็มีศิษย์ระดับผลึกที่ไม่ใช่ผู้ฝึกฝนร่างคนหนึ่งถูกแมลงหลายตัวโถมเข้าใส่แล้วขย้ำกลายเป็นชิ้นๆ ในพริบตา

เมื่อเห็นว่าศิษย์นิกายยอดบริสุทธิ์เหล่านี้สถานการณ์ไม่ดี หลิ่วหมิงย่อมไม่อาจนิ่งดูดาย เขาทำหน้าเคร่งขรึมตบปลาหมึกแปดขาตรงหน้าอกทันที “ฟู่” ปีกเนื้อสีเงินคู่หนึ่งงอกออกจากแผ่นหลังของเขาในพริบตา

แสงสีเงินทอแสงวูบหนึ่ง

เงาดำร่างหนึ่งพลันแทรกเข้าไปในฝูงแมลงดุจภูตพราย หลังจากเลือนหายสองสามหนก็ปรากฏตัวอยู่หลังชายหนุ่มร่างกำยำที่ถูกแมลงปอรัดเอาไว้ดั่งภูตผี จากนั้นแรงลมจากหมัดอันดุดันก็ตามมาติดๆ

เสียงพยัคฆ์คำรามสะเทือนแก้วหูแทบดับดังขึ้น เงาหัวพยัคฆ์ขนาดหนึ่งจั้งพุ่งออกมาจากนั้นกระโจนเข้าขย้ำหัวของแมลงปอสีเทา

“บึ๊ม!”

ความเร็วของหลิ่วหมิงเร็วเกินไปแล้วอย่างแท้จริง อีกทั้งแมลงปอยักษ์สีเทากำลังรัดชายหนุ่มร่างกำยำไว้แน่นจนตนเองไม่อาจเคลื่อนไหวได้อิสระ หัวจึงถูกสายลมจากหมัดอันรุนแรงบดขยี้แหลกสลายกลายเป็นเศษเนื้อกองหนึ่งในพริบตา

หางที่เดิมรัดเอวของชายหนุ่มร่างกำยำเอาไว้แน่นคลายออกในทันใด

“ขอบคุณมาก!”

ชายหนุ่มร่างกำยำเห็นเช่นนี้ย่อมดีใจเป็นหนักหนา รีบเอ่ยขอบคุณแล้วโยนศพท่อนล่างของแมลงยักษ์ที่รัดอยู่บนร่างทิ้ง ร่างกายขยับวูบเดียวกลายเป็นเงาเลือนรางร่างหนึ่งพุ่งเข้าไปในฝูงแมลง

การกระทำของชายหนุ่มที่ไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตนเองแล้วยังพยายามจะช่วยสหายร่วมสำนักทำให้ในใจหลิ่วหมิงบังเกิดความนับถือขึ้นมาเล็กน้อย

ปีกเนื้อบนแผ่นหลังเขากระพือครั้งเดียวก็กลายเป็นแสงสีเงินเส้นหนึ่งตามไปติดๆ

เนื่องจากแมลงระดับแก่นแท้ที่เป็นหัวหน้าถูกหลิ่วหมิงสังหารในพริบตาอย่างฉับไว ยามนี้ฝูงแมลงเผ่าหนอนผีเสื้อจึงสับสนเพราะกลายเป็นฝูงมังกรไร้หัวในพริบตา เสียงร้องประหลาดดังขึ้นรอบทิศ

เงาสีเหลืองกับสีเงินสองสายพุ่งผ่านไปมาท่ามกลางฝูงแมลงเผ่าหนอนผีเสื้อขนาดมหึมาประหนึ่งไร้ตัวตน สายลมจากหมัดและเงาฝ่ามือส่งเสียงดังหวีดหวิดพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนกับเสียงแตกร้าวดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หลิ่วหมิงกับผู้ฝึกร่างจากยอดเขาทองคำระดับแก่นแท้ขั้นปลายผู้นั้นร่วมมือกันใช้ร่างกายอันแข็งแกร่งสังหารแมลงระดับล่างไปทีละตัวๆ อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ สถานการณ์ในสนามรบเพียงชั่วครู่ก็พลิกผันอีกครั้ง

ศิษย์ระดับผลึกที่พลังค่อนข้างต่ำเหล่านั้นเห็นชายหนุ่มร่างกำยำหลุดออกมาได้ อีกทั้งยังมีกำลังเสริมที่แข็งแกร่งมาเข้าร่วมจึงพากันฮึกเหิม ต่างเร่งกระตุ้นพลังเวทขึ้นมาบ้าง

แสงเรืองรองกับเงาหมัดฉับพลันบินว่อนเต็มฟ้าท่ามกลางฝูงแมลง สิ่งที่แลกกลับมามีเพียงเสียงร้องโหยหวนของเหล่าแมลง