ตอนที่ 1137 ยอดเขาแสงอัสดง

หลิ่วหมิงหลุดสีหน้าครุ่นคิดออกมาชั่วครู่ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากถ้ำที่พักกลายเป็นแสงสีดำสายหนึ่งเหาะไปทางยอดเขาหลักของเทือกเขาหมื่นวิญญาณในทันที

เวลาชั่วจิบชาหลังจกนั้นเขาก็มาถึงนอกประตูวิหารหลังใหญ่ของยอดเขาหลักนิกายยอดบริสุทธิ์

สิ่งที่แปลกก็คือเวรยามที่ปกติเฝ้าหน้าประตูวิหารหลักอย่างเข้มงวด ยามนี้กลับไม่เห็นสักคน หลิ่วหมิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าต้องแจ้งใครหรือไม่ ทันใดนั้นเสียงของเทียนเกอเจินเหรินก็ดังขึ้นในหู

“เข้ามาเถอะ”

หลิ่วหมิงได้ยินจึงสงบใจ ผลักประตูบานใหญ่ก้าวเข้าไป

ห้องโถงห้องเดียวกับครั้งก่อนว่างโล่ง มีเพียงเทียนเกอเจินเหรินยืนอยู่ที่นี่ผู้เดียว ไม่เห็นเงาของผู้อื่น

“คารวะท่านประมุข” ดวงตาของหลิ่วหมิงทอประกายวูบหนึ่งขณะเดินมาถึงตรงหน้าเทียนเกอเจินเหรินแล้วค้อมกายคำนับ

“ไม่ต้องมากพิธีแล้ว”

เทียนเกอเจินเหรินมองสำรวจหลิ่วหมิงจากบนจรดล่าง เมื่อเห็นเขาพลังปราณเต็มเปี่ยมจึงพยักหน้าเล็กน้อย

“ตามข้ามา”

เทียนเกอเจินเหรินกวักมือแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องด้านในของวิหารหลังโต

หลิ่วหมิงรีบติดตามไป

ไม่นานนักทั้งสองคนก็เดินผ่านทางเดินเส้นหนึ่งมาถึงตำหนักข้างที่ค่อนข้างห่างไกลหลังหนึ่ง

“เอาล่ะ ข้าจะไม่พูดให้มากความ หลังจากเตรียมตัวมาช่วงนี้ แผนจัดการเผ่าหนอนผีเสื้อบริเวณเทือกเขาหมื่นวิญญาณก็ตระเตรียมได้พอประมาณแล้ว แต่ศึกนี้จะชนะหรือพ่ายแพ้ขึ้นอยู่กับภารกิจของเจ้า” เทียนเกอเจินเหรินนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งด้านในตำหนักข้าง จากนั้นไม่พูดไร้สาระ ตรงเข้าประเด็นทันที

“เชิญท่านประมุขชี้แจง” หลิ่วหมิงสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่งแล้วประสานมือเอ่ยขึ้นมา

เทียนเกอเจินเหรินยกแขนเสื้อ ลูกบอลแสงขนาดเท่ากำปั้นลูกหนึ่งทอแสงลอยอยู่กลางอากาศ ต่อจากนั้นเขาก็ไม่พูดพร่ำใช้นิ้วจิ้มลงไปอย่างรวดเร็วหลายครั้ง

ลูกบอลแสงลอยหวือขึ้นมาแล้วเปล่งแสงจิตวิญญาณ เงาแผนที่ลอยออกมาก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างอย่างเชื่องช้า

หลิ่วหมิงทอดสายตามองไปก็เห็นว่าสิ่งที่วาดอยู่บนแผนที่คือภูมิประเทศของเทือกเขาหมื่นวิญญาณ บนนั้นระบุตำแหน่งทางเชื่อมมิติที่เหล่าแมลงแห่ออกมากับจุดที่พวกมันรวมตัวกันไว้อย่างชัดเจน

“จากที่ศิษย์นิกายเราสำรวจมาหลายด้าน ตอนนี้ทางเชื่อมมิติที่ใหญ่ที่สุดบริเวณเทือกเขาหมื่นวิญญาณอยู่ที่ยอดเขาแสงอัสดงทางตะวันตกของเทือกเขาหมื่นวิญญาณ พวกแมลงรวมตัวกันอยู่บริเวณนั้นมากที่สุด หลังจากผู้อาวุโสระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์ทั้งหลายหารือกันจึงตัดสินใจว่าจะกำจัดแมลงทั้งหมดแถวยอดเขาแสงอัสดงในครั้งเดียว ขอเพียงกวาดล้างแมลงที่นี่ได้ก็เท่ากับตัดแกนกลางได้แล้ว เผ่าหนอนผีเสื้อในสถานที่อื่นก็คงก่อคลื่นลมไม่ได้อีก” เทียนเกอเจินเหรินเอ่ยเช่นนี้

หลิ่วหมิงพยักหน้าแต่ไม่ได้เอ่ยวาจา

“จำนวนแมลงที่รวมตัวอยู่ยอดเขาแสงอัสดงตอนนี้มีมากประมาณหลายล้านตัวแล้ว แม้จำนวนนี้สำหรับนิกายยอดบริสุทธิ์ของพวกเราไม่นับเป็นอันใด แต่ทางเชื่อมมิติตรงนั้นกว้างยิ่งนัก เพื่อป้องกันไม่ให้มีแมลงปรากฏตัวออกมาจากในนั้นกะทันหันอีก จำต้องให้เจ้าลักลอบเข้าไปบริเวณใกล้ๆ ก่อน จากนั้นเมื่อพวกเราเริ่มโจมตีกลับก็ใช้สมบัติที่ชักนำให้มิติปั่นป่วนชิ้นหนึ่งผนึกทางเชื่อมมิติแห่งนั้น” เทียนเกอเจินเหรินแววตาวูบไหวขณะที่เอ่ยออกมา

หลิ่วหมิงฟังจบก็ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

แม้เขาเดาได้อยู่แล้วว่าภารกิจคงไม่ง่าย แต่ก็คิดไม่ถึงว่าจะเป็นภารกิจเช่นนี้

ตามที่เทียนเกอเจินเหรินพูด เขาต้องลักลอบเข้าไปใจกลางกองทัพเผ่าหนอนผีเสื้อ หลังจากนั้นรอโอกาสใช้สมบัติลับผนึกทางเชื่อมมิติ

นี่ไม่ใช่เรื่องอันตรายหรือไม่อันตรายแล้ว แต่เป็นการพลีชีพขนานแท้

จากข่าวที่เขาได้มาจากอินจิ่วหลิงตอนหลัง จุดที่เฟิงชิงผู้อาวุโสสูงสุดระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์ของนิกายต้องถอยกลับมาก็คือยอดเขาแสงอัสดงแห่งนี้

“ท่านประมุข โปรดอภัยที่ศิษย์ล่วงเกิน จากที่ศิษย์ทราบมา ในทางเชื่อมมิติที่ยอดเขาแสงอัสดงมีแมลงระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์อยู่ คิดว่าแมลงระดับดาราพยาการณ์ที่อยู่ใกล้ๆ ก็คงไม่น้อย ศิษย์เป็นเพียงผู้ฝึกฝนระดับแก่นแท้ตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะเล็ดลอดเข้าไปใต้หนังตาของพวกมันได้อย่างไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงใช้วิชาผนึกทางเชื่อมมิติ” หลิ่วหมิงได้แต่เอ่ยอ้อมๆ

“ในเมื่อนิกายมอบภารกิจนี้ให้แก่เจ้าย่อมไม่ปล่อยให้เจ้าไปทั้งแบบนี้ นี่คือยันต์เร้นสวรรค์สิ้นเงา เป็นยันต์อำพรางที่ผู้อาวุโสระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์ของนิกายเราทำขึ้นด้วยตนเอง เมื่อใช้ยันต์นี้ ขอเพียงไม่ใช่พลังเวท ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์ก็ไม่อาจจับได้โดยง่าย อีกประการหนึ่งยันต์แผ่นนี้ยิ่งผู้ที่ใช้ระดับพลังไม่สูง อิทธิฤทธิ์ก็ยิ่งน่าทึ่ง หากเจ้าใช้สิ่งนี้ การเล็ดลอดเข้าไปในยอดเขาแสงอัสดงก็ไม่น่ายากแล้ว” เทียนเกอเจินเหรินโบกมือเรียกยันต์ที่ทอประกายสีขาวขนาดเท่าฝ่ามือแผ่นหนึ่งออกมา

หลิ่วหมิงฟังแล้ว สีหน้าจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย

หากสิ่งนี้มีอิทธิฤทธิ์เช่นนี้จริง ขอเพียงเขาระวังสักหน่อย ก็น่าจะมั่นใจกับการลักลอบเข้าไปในยอดเขาแสงอัสดงได้บ้าง

“เผ่าหนอนผีเสื้อไวต่อคลื่นพลังงานยิ่งนัก คลื่นวิชาเวทใดๆ ล้วนดึงความสนใจของพวกมันได้ หลังจากลักลอบเข้าไปแล้ว ได้แต่เดินเท้าผ่านการป้องกันของกองทัพเผ่าหนอนผีเสื้อเข้าไป สถานการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างทางต้องอาศัยพลังกายเนื้อรีบสู้รีบจบ ไม่อาจใช้พลังเวทได้แม้แต่น้อย มิเช่นนั้นจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น เจ้าน่าจะรู้” เทียนเกอเจินเหรินอธิบายสีหน้าเคร่งขรึมยิ่งนัก

หลิ่วหมิงพยักหน้า ในเวลาเดียวกันก็เริ่มเข้าใจ มิน่านิกายจึงต้องหาผู้ที่พลังกายเนื้อแข็งแกร่งสักคนทำภารกิจนี้ให้ลุล่วง

“ส่วนเรื่องแมลงระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์ เจ้าไม่ต้องกังวลใจ ทันทีที่เปิดศึก ผู้อาวุโสสูงสุดเสวียนอวี๋จะคิดหาวิธีล่อมันออกมาเอง เจ้าจงฉวยโอกาสใช้กระจกหุนเทียนบานนี้ผนึกทางเชื่อมเสียก็พอ” เทียนเกอเจินเหรินพลิกมือเรียกกระจกสีดำสนิทบานหนึ่งออกมามอบให้แก่หลิ่วหมิงพร้อมกับยันต์เร้นสวรรค์สิ้นเงาแผ่นนั้น

หลิ่วหมิงเห็นเช่นนี้ก็ได้แต่ค้อมร่างยื่นสองมือออกไปรับ

ยันต์เร้นสวรรค์สิ้นเงาสัมผัสมือแล้วอุ่นร้อน มีอักขระที่ยากจะเข้าใจจำนวนหนึ่งทอแสงอยู่เป็นระยะ หลิ่วหมิงลองใช้จิตสัมผัสแทรกเข้าไปสำรวจก็สัมผัสถึงพลังจิตวิญญาณอันคลุมเครืออย่างที่สุดสายหนึ่งแฝงอยู่ด้านใน

กระจกหุนเทียนสมบัติอีกชิ้นหนึ่งดูเหมือนหน้าตาธรรมดา แต่ผิวกระจกกลับทอแสงเรืองๆ คล้ายคลื่นน้ำ

สายตาของหลิ่วหมิงกวาดผ่านบนนั้นแล้วผละออกทันที เขาสัมผัสได้อย่างฉับไวว่าในกระจกบรรจุพลังแห่งมิติอันบ้าคลั่งอย่างยิ่งสายหนึ่งเอาไว้