ตอนที่ 1152 คุนอวี้

หลิ่วหมิงอ้าปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

ทว่าในตอนนั้นเองเสียงฝีเท้ากระทบพื้นก็ดังขึ้น ดึงความสนใจของคนส่วนใหญ่ในวิหารไป

หลิ่วหมิงกลืนคำพูดที่มาถึงริมฝีปากแล้วลงไป จากนั้นมองไปตามเสียงจึงพบว่าทางเข้าห้องโถงมีคนสามคนเดินเข้ามาใหม่

พิจารณาจากเสื้อผ้าของคนที่เดินนำอยู่ด้านหน้าสุดซึ่งเหมือนกันกับอาภรณ์ของหลิ่วหมิง เขาคงเป็นศิษย์ลับคนหนึ่งเช่นกัน ดูแล้วเขาอายุราวสามสิบกว่าปี รูปร่างสูงยิ่งนัก เทียบกับหลิ่วหมิงแล้วยังสูงกว่าถึงหนึ่งช่วงศีรษะ ทว่าร่างกายของเขากลับแลดูผอมบางอยู่บ้าง ผิวเหลืองคล้ำประหนึ่งป่วยเป็นโรคร้ายบางอย่าง

หลังจากหลิ่วหมิวกวาดจิตสัมผัสผ่านบนร่างคนผู้นี้ รูม่านตาพลันหดเล็กลงเล็กน้อย

แรงกดดันจิตวิญญาณของคนผู้นี้อยู่ราวระดับแก่นแท้ขั้นปลาย แม้แลดูร่างกายผอมแห้ง แต่ลึกลงไปในร่างกลับมีลมปราณแปลกประหลาดชนิดหนึ่งแผ่ออกมาเลือนรางราวกับว่าพลังปราณบริสุทธิ์ทั้งหมดรวมตัวกันอยู่ลึกเข้าไปในแกนกระดูก

ความรู้สึกเช่นนี้คล้ายคลึงกับร่างกายของเขาหลังจากฝึกฝนเคล็ดวิชากระดูกดำอยู่บ้าง

ด้านหลังของบุรุษผิวสีเหลืองมีคนตามมาอยู่สองคน เป็นบุรุษวัยฉกรรจ์ผิวสีทองแดงคนหนึ่งกับหญิงสาวอาภรณ์สีเขียวผู้หนึ่ง บนศีรษะของหญิงสาวคาดสายสร้อยประดับผมสีฟ้า กลางหว่างคิ้วมีปานแดงจุดหนึ่งทำให้รูปลักษณ์แลดูแปลกตา

ทั้งสองคนก็คือคู่รักฝึกฝนระดับแก่นแท้ผู้โด่งดังจากยอดเขาสวรรค์ลี้ลับของนิกายยอดบริสุทธิ์ ซ่างกวนเยี่ยนอวี่กับหลิงอีอีนั่นเอง

ทั้งสองดูค่อนข้างคุ้นเคยกับบุรุษหน้าเหลืองคล้ำแต่ก็มีสีหน้ายำเกรงเขาอยู่บ้าง ทั้งคู่ทิ้งระยะเดินตามอยู่ด้านหลังเล็กน้อย

หลิ่วหมิงไม่ได้อยู่ที่นิกายมานานจึงไม่รู้จักทั้งสามคน แต่ตัดสินจากเสื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่าง บุรุษด้านหน้าเหมือนจะเป็นศิษย์ลับเช่นเดียวกัน เขาได้ยินใครบางคนเรียกอีกฝ่ายว่าศิษย์พี่คุน

เขาเพิ่งได้เข้าเป็นศิษย์ลับ นับจนครบถ้วนแล้วก่อนหน้านี้รู้จักศิษย์ลับคนอื่นเพียงสองคน คนหนึ่งคือจินเทียนชื่อที่ยามนี้กลายเป็นผู้อาวุโสระดับดาราพยากรณ์ไปแล้ว ส่วนอีกคนหนึ่งก็คือฉิวหลงจื่อ ศิษย์ลับแซ่คุนผู้นี้ เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

บุรุษหน้าเหลืองคล้ำสีหน้าเฉยเมย มองเมินผ่านศิษย์ผู้อื่นรอบด้านราวกับไม่เห็น เมื่อเดินไปถึงเบื้องหน้าเทียนเกอเจินเหรินพร้อมกับสองคนด้านหลัง ทั้งสามคนก็ค้อมกายคำนับพร้อมกัน “คารวะเจ้าสำนัก”

“ดี คนมากันพร้อมแล้ว” เทียนเกอเจินเหรินพยักหน้าให้พวกบุรุษหน้าเหลืองคล้ำแล้วลุกขึ้นยืน

ผู้คนในห้องโถงเห็นเช่นนี้จึงหุบปากในทันที แล้วมองไปหาเทียนเกอเจินเหริน

“เวลากระชั้น ข้าจะย่นย่อไม่ให้มากความ วันนี้ที่เรียกพวกเจ้ามารวมกัน ความจริงเป็นเพราะมีภารกิจเร่งด่วนประการหนึ่ง เช้าตรู่วันนี้ตระกูลเยี่ยแห่งเทือกเขาหม่อนเขียวซึ่งเป็นตระกูลบริวารตระกูลหนึ่งของนิกายเราส่งคนมาขอความช่วยเหลือ รอบเทือกเขาหม่อนเขียวมีแมลงจำนวนมากรวมตัวกันอยู่ เกรงว่าเป้าหมายคงจะเป็นชีพจรจิตวิญญาณที่นั่น หลังจากข้ากับผู้อาวุโสทั้งหลายหารือกันจึงตัดสินใจว่าจะส่งพวกเจ้าเดินทางไปยังเขาหม่อนเขียวช่วยตระกูลเยี่ยกวาดล้างแมลงเหล่านี้ ชีพจรจิตวิญญาณกับภูเขาเหมืองแร่ของที่นั่นสำคัญต่อสำนักของเราอย่างยิ่ง หากเสียไปจะเป็นความสูญเสียที่มิอาจประเมินได้ ด้วยเหตุนี้จะเสียไปไม่ได้เด็ดขาด” เทียนเกอเจินเหรินกวาดสายตาผ่านร่างของทุกคนที่นั่น ขณะที่ปากเอ่ยบอกแช่มช้า

“น้อมรับคำสั่งท่านประมุข!”

เมื่อได้ยินคำนี้ ทุกคนที่อยู่ที่นั่นไม่มีผู้ใดเผยสีหน้าประหลาดใจ ต่างคนขานรับอย่างพร้อมเพรียง

“จากข่าวที่ตระกูลเยี่ยสืบมาได้ในตอนนี้ ในหมู่แมลงเหล่านี้ยังไม่มีเผ่าหนอนผีเสื้อชั้นสูงระดับดาราพยากรณ์ แต่พวกเจ้าจงอย่าได้ประมาทเกินไปนัก” เทียนเกอเจินเหรินเอ่ยสีหน้าเคร่งขรึม

“ทราบแล้ว!” คนทั้งหมดพยักหน้าขานตอบ

เทียนเกอเจินเหรินพยักหน้าจากนั้นจึงมองหลิ่วหมิงกับบุรุษหน้าเหลืองคล้ำแล้วเอ่ยปากอีกว่า

“ภารกิจครั้งนี้ให้พวกเจ้าสองคนเป็นหัวหน้า หากพบเรื่องอันใดจงจำไว้ว่าต้องหารือกัน ต้องกำจัดเผ่าหนอนผีเสื้อกลุ่มนี้ให้สิ้นซาก!”

บุรุษหน้าเหลืองคล้ำฟังจบก็มองหลิ่วหมิงที่อยู่ไม่ไกลแวบหนึ่ง ดวงตาฉายแววประหลาดใจจางๆ

หลิ่วหมิงยืนเงียบไม่พูดไม่จาอยู่ด้านข้างมาตลอด บุรุษหน้าเหลืองคล้ำถึงกับไม่รู้สึกตัวเลยว่าในห้องโถงมีศิษย์ลับแปลกหน้าคนหนึ่งอยู่ด้วย

ทั้งสองคนสบตากันเพียงชั่วครู่ ก็ประสานมือขานรับเทียนเกอเจินเหรินพร้อมกัน

บุรุษวัยฉกรรจร์ผิวสีทองแดงผู้นั้นด้านหลังบุรุษหน้าเหลืองคล้ำกลับมองสำรวจหลิ่วหมิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาทอประกายประหลาด ไม่ทราบกำลังคิดสิ่งใดอยู่

หลังจากนั้นเทียนเกอเจินเหรินจึงกำชับจุดสำคัญหลายประการของการเดินทางครั้งนี้ต่ออย่างสั้นๆ จากนั้นเมื่อเขาออกคำสั่ง ศิษย์สิบกว่าคนซึ่งมีเจียหลานอยู่ในนั้นด้วยก็ออกเดินทางทันที

“ส่งศิษย์ไปเพียงเท่านั้นจะไม่เหมาะหรือไม่? เขาหม่อนเขียวอยู่ห่างจากหุบเขาวิญญาณร่ำไห้เพียงไม่กี่หมื่นลี้ แม้ทางเชื่อมมิติที่หุบเขาวิญญาณร่ำไห้จะถูกสำนักเฮ่าหรานผนึกไปชั่วคราวแล้ว แต่ได้ยินมาว่าแมลงระดับสูงส่วนหนึ่งยังหนีรอดไปได้ คาดว่าแมลงที่เขาหม่อนเขียวก็คงหนีมาจากหุบเขาวิญญาณร่ำไห้ หากมีระดับดาราพยากรณ์อยู่ในนั้น ศิษย์เหล่านี้ไยมิใช่อันตรายแล้ว? แม้คุนอวี้จะพลังไม่อ่อนแอ แต่ในสงครามใหญ่ก่อนหน้านี้ไม่นานเขาบาดเจ็บยังไม่หายดี” ผู้อาวุโสระดับดาราพยากรณ์ด้านข้างเผยสีหน้ากังวลใจ

“ไยข้าจะไม่คิดเรื่องนี้ แต่ยามนี้แม้แต่เจ้าก็ต้องรีบเร่งไปแนวหน้า ในนิกายมีคนไม่พอแล้วจริงๆ จึงได้แต่ส่งคนเหล่านี้เดินทางไป แต่ไม่ต้องกังวลใจ มีหลิ่วหมิงอยู่ ต่อให้พบแมลงระดับดาราพยากรณ์ก็น่าจะไม่เป็นอะไร” เทียนเกอเจินเหรินถอนหายใจแผ่วเบาแล้วเอ่ยขึ้นเรียบๆ

“อ้อ? ศิษย์ลับที่หน้าตาไม่สะดุดตาผู้นั้นเมื่อครู่ก็คือหลิ่วหมิงที่สร้างความชอบครั้งใหญ่ในศึกที่ยอดเขาแสงอัสดงหรือ?” ผู้อาวุโสระดับดาราพยากรณ์ที่เอ่ยปาก ดวงตาฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง จากนั้นจึงพยักหน้าอย่างเชื่องช้า

ณ ลานกว้างนอกวิหารหลังใหญ่ของยอดเขาหลัก พวกหลิ่วหมิงสิบกว่าคนกำลังเตรียมตัวเพื่อออกเดินทาง

หลิ่วหมิงกับคุนอวี้บุรุษหน้าเหลืองคล้ำเมื่อครู่บอกชื่อแซ่ของกันและกันก็นับว่ารู้จักกันแล้ว จากนั้นทั้งสองคนจึงเริ่มจัดแจงงานในภารกิจครั้งนี้

แม้ทั้งสองคนจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม แต่งานส่วนใหญ่ คุนอวี้ล้วนเป็นผู้จัดการอยู่คนเดียว ทั้งเขาดูเหมือนจะกระตือรือร้นกับเรื่องเช่นนี้อย่างยิ่ง

หลิ่วหมิงคร้านจะสนใจสิ่งเหล่านี้จึงยืนอยู่ด้านข้างเพียงลำพังเงียบๆ