ตอนที่ 1177 พลังของราชินีหนอนผีเสื้อ

ตอนที่ 1177 พลังของราชินีหนอนผีเสื้อ เสวียนอู๋ฉางเห็นหลิ่วหมิงเพิ่มความเร็วเท่าทวีในพริบตาจึงกวาดจิตสัมผัสอันมโหฬารไปด้านหน้า ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจความลับของเรื่องนี้ทันที

เขาคำรามเบาๆ อย่างโกรธจัด สองแขนเหวี่ยงลงมา เร่งพายุคลั่งสีเลือดอันโหดเหี้ยมให้ไล่ตามหลิ่วหมิงอย่างเร็วจี๋ด้วยพลังดุจเขาไท่ซานกดทับเหนือศีรษะ

พายุสีเลือดเคลื่อนผ่านที่ใด ปราณจิตวิญญาณแห่งฟ้าดินในระยะพันจั้งล้วนปั่นป่วน ไม่ว่าผู้ฝึกฝนเผ่ามนุษย์หรือเหล่าแมลงหากเข้าใกล้แม้เพียงนิด โลหิตในร่างต่างทะลักออกมาจนหมดสิ้น อย่างเบาก็เจ็บสาหัส อย่างมากก็กลายเป็นศพแห้งกรังร่วงลงไปจากท้องฟ้าในทันใด!

พร้อมกับที่พายุคลุ้งคาวเลือดพัดโหมผ่านท้องฟ้า ปรมาจารย์โลหิตก็ย่นระยะห่างเข้ามาใกล้หลิ่วหมิงอย่างว่องไว

หลิ่วหมิงตกตะลึงอีกครั้ง เขาไม่มีเวลาใส่ใจพลังงานที่ปีกจักจั่นแก้วผลาญอีกต่อไป สองมือใช้เคล็ดวิชา แก่นแท้สีขาวดำที่ลอยอยู่เหนือทะเลจิตวิญญาณหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พลังเวทอันบริสุทธิ์อย่างที่สุดทะลักออกมาจากด้านในประหนึ่งน้ำพุ แล้วไหลเข้าไปในปีกจิ๋วสีเขียวหยกที่ลอยอยู่เหนือทะเลจิตวิญญาณ

ปีกจิ๋วกระพืออย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงสีเขียวบนปีกทั้งสองข้างม้วนตัวเป็นเกลียวออกไปสองฝั่งกลายเป็นเปลวเพลิงที่ลุกโหมรุนแรงดวงหนึ่ง

แสงเปลวเพลิงส่องสะท้อนปีกจิ๋วเป็นประกายแวววับงดงามยิ่งนัก

ในเวลาเดียวกันปีกแก้วสีใสบนแผ่นหลังของหลิ่วหมิงก็เปล่งแสงจิตวิญญาณเจิดจ้าตาม ลวดลายจิตวิญญาณสีขาวแวววาวเส้นแล้วส้นเล่าปรากฏขึ้น!

“ฟึบ!”

ร่างของหลิ่วหมิงพร่าเลือนวูบเดียวก็พุ่งออกไปไกลหลายร้อยจั้ง ความเร็วพอฟัดพอเหวี่ยงกับพายุคลั่งสีเลือดที่ปรมาจารย์โลหิตเสวียนอู๋ฉางสร้างขึ้น

เสวียนอู๋ฉางเห็นเช่นนี้ยิ่งโกรธจัด เขาบังคับพายุโลหิตไล่ตามต่ออย่างบ้าคลั่ง

ความคิดของหลิ่วหมิงแล่นเร็วจี๋ประเมินสถานการณ์แล้วตัดสินใจว่าจะไม่ผละหนีทิ้งสนามรบ

หากจะเผ่นหนีอย่างไร้จุดหมาย มิสู้รั้งอยู่ที่นี่ยังจะมีโอกาสรอดสักเสี้ยวหนึ่ง

ขอเพียงสถานการณ์การต่อสู้ด้านบนดีขึ้นสักเล็กน้อย ไม่แน่อาจจะมีผู้ฝึกฝนระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์ของฝั่งตนออกหน้ามารั้งปรมาจารย์โลหิตผู้นี้ไว้ เมื่อถึงเวลานั้นเขาจึงจะมีโอกาสหนีรอดอย่างแท้จริง

เพื่อดึงความสนใจจากด้านบน เขาล่อปรมาจารย์โลหิตเข้าไปยังกลุ่มการต่อสู้ที่ผู้ฝึกฝนเผ่ามนุษย์น้อยนิด แต่เหล่าแมลงค่อนข้างแน่นขนัดอยู่หลายครั้ง

ส่วนปรมาจารย์โลหิตเมื่อเห็นว่าผู้ฝึกฝนระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์ผู้ยิ่งใหญ่เช่นตนกลับจับตัวผู้ฝึกฝนระดับแก่นแท้กระจอกๆ คนเดียวไม่ได้ เขาก็อดไม่ได้อับอายจนโกรธจัด จึงพอดีระบายโทสะทั้งหมดเข้าใส่เหล่าแมลงที่เห็นตามรายทาง

กลับกลายเป็นว่าหลิ่วหมิงหนีไปพลางก็ยืมมือปรมาจารย์โลหิตกำจัดเหล่าแมลงไปได้อย่างน้อยนับหมื่นเช่นนี้ ในหมู่แมลงเหล่านั้นมีระดับแก่นแท้อยู่ไม่น้อยกว่ายี่สิบสามสิบตัว ระดับผลึกยิ่งมากมายนับไม่ถ้วน

หากปล่อยให้ราชินีหนอนผีเสื้อล่วงรู้ว่าปรมาจารย์ระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์ฝ่ายอธรรมคนหนึ่งที่นางวางแผนปล่อยออกมาเพื่อจัดการเผ่ามนุษย์กลับสังหารเหล่าแมลงมากยิ่งกว่าผู้ฝึกฝนเผ่ามนุษย์เสียอีก เกรงว่านางคงโมโหจนกระอักเลือดเป็นแน่

ทว่าอาวุธเวทปีกจักจั่นแก้วที่เดิมทีใช้ได้เพียงไม่กี่ครั้ง เมื่อหลิ่วหมิงใช้อย่างบ้าคลั่งเช่นนี้ มันจึงสูญเสียพลังมากยิ่งนัก

ปีกจิ๋วคู่นั้นที่ถูกเปลวเพลิงสีเขียวแผดเผาอยู่เหนือทะเลจิตวิญญาณของเขา จากเดิมที่ขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารกยามนี้กลับเหลือเพียงขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ ท่าทางเหมือนกำลังจะเผาไหม้หมดสิ้นอยู่เต็มทน

สิ่งที่วิกฤติที่สุดก็คือแม้เขากินโอสถฟื้นฟูระดับสูงไม่ขาด แต่พลังเวทในร่างยามนี้เหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ

สำหรับปรมาจารย์โลหิตที่กำลังบังคับพายุคลั่งสีเลือดให้ไล่ตามมาเสียงดังหวีดหวิว พลังเวทที่เสียไปในชั่วระยะเวลาเท่านี้ย่อมไม่นับเป็นอันใดทั้งสิ้น เขาคงอาศัยพลังจิตอันแข็งแกร่งรับรู้สถานการณ์ของหลิ่วหมิงแล้ว ดวงตาสีเลือดทั้งคู่จึงฉายแววคลุ้มคลั่ง

“ยังคิดหนีอีกหรือเจ้าหนู? ข้าจะดูซิว่าเจ้าจะหนีไปได้ถึงเมื่อไร!” ปรมาจารย์โลหิตตวาดเสียงดัง พายุสีเลือดรอบร่างพัดโหมรุนแรงขึ้นอีกหลายส่วน

ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนเริ่มหดลงอย่างรวดเร็วชนิดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ในห้วงเวลาวิกฤตขณะที่ปีกจักจั่นแก้วของหลิ่วหมิงใกล้ผลาญพลังหมดสิ้นนั่นเอง!

ท้องนภาด้านบนพลันเกิดเสียงดังกัมปนาทสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ในเวลาเดียวกันกับที่คลื่นแรงกดดันจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งจนพรรณนาไม่ถูกสายหนึ่งโถมลงมาเบื้องล่าง

ระหว่างที่หลิ่วหมิงกับปรมาจารย์โลหิตสองคนไล่ล่ากันอยู่ ราชินีหนอนผีเสื้อบนท้องฟ้าไม่รู้ใช้วิธีการใดเบียดร่างกายขาวโพลนประหนึ่งหยกเกินกว่าครึ่งหนึ่งออกมาจากทางเชื่อมมิติได้แล้ว ขาขาวผ่องที่หน้าตาเหมือนแขนมนุษย์หกข้างโผล่ออกมาจากสองฟากของลำตัว

พร้อมกับที่ใบหน้ามนุษย์มหึมาปรากฏให้เห็นชัดในทางเชื่อมมิติ

ใบหน้านี้เห็นชัดว่าเป็นของสตรี ดวงตาใสกระจ่างฟันขาวเดิมทีสมควรเป็นสตรีโฉมงาม แต่เพราะใบหน้านี้มีขนาดถึงหนึ่งหมู่กว่าใหญ่โตเกินไปอย่างแท้จริง แล้วยังงอกอยู่บนร่างหนอนตัวหนึ่ง จึงทำให้แลดูประหลาดน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก

“พวกเจ้าเผ่ามนุษย์กระจิดกระจ้อยเหล่านี้ จงตายเสียให้หมด!” เสียงใสรื่นหูของหญิงสาวตวาดแว่วหวานออกมาจากใบหน้ามนุษย์ขนาดยักษ์ ต่อจากนั้นแขนดั่งหยกขาวหกข้างก็พลันเปล่งแสงสีขาวแสบตาแล้ววาดแผ่วเบา

เกิดเสียง “ฟึบ” ดังสนั่น รอบร่างราชินีหนอนผีเสื้อฉับพลันเปล่งแสงสีขาวผืนใหญ่ พายุหมุนสีขาวหกลูกที่บดบังผืนนภาได้มิดพัดออกไปสี่ด้านแปดทิศท่ามกลางคลื่นพลังมิติอันน่าหวาดกลัว

ผู้ฝึกฝนระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์รอบด้านเห็นเช่นนี้ต่างพากันหน้าถอดสีถอยหลบโดยเร็ว!

ด้านในพายุหมุนสีขาวหลายลูกนั้นเห็นคมดาบสายลมสีขาวเล่มแล้วเล่มเล่ากรีดเสียงแหลมก่อตัวขึ้นอยู่เลือนราง ก่อนจะซัดออกไปทั่วทุกสารทิศอย่างว่องไว

คมดาบสายลมสีขาวตัดผ่านที่ใดล้วนทิ้งเส้นสีดำทะมึนขนาดไม่เท่ากันเส้นแล้วเส้นเล่าเอาไว้

พวกมันล้วนเป็นรอยแยกมิติ!

ฉับพลันทันใดท้องนภาก็ราวกับถูกคมดาบสายลมสีขาวกับรอยแยกมิติสีดำเติมจนเต็ม มากมายถี่ยิบแทบไม่มีที่ให้ซ่อน สับสนอลหม่านไปทุกหนแห่ง

เสียงกรีดร้องดังระงมทันที!

เหล่าแมลงกับผู้ฝึกฝนเผ่ามนุษย์ไม่น้อยที่บังเอิญอยู่ตรงรอยแยกมิติ ไม่ทันตั้งตัวสักนิดก็ถูกรอยแยกเรียวเล็กเหล่านี้ตัดเฉือนเป็นชิ้นๆ

รอยแยกที่ขนาดใหญ่สักหน่อยแผ่แรงสูบอันน่าหวาดกลัวออกมาจากด้านใน หอบเอาผู้ฝึกฝนกับเหล่าแมลงที่อยู่ใกล้เข้าไปทั้งอย่างนั้น แล้วฉีกทึ้งเป็นชิ้นๆ ดุจเดียวกัน