ตอนที่ 123

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 123 ร่วมมือ ตอนที่ 123 ร่วมมือ โดย Ink Stone_Fantasy ครู่ต่อมากลิ่นไอบนตัวชายหน้าดำก็เข้มขึ้นมาทันที เส้นโลหิตบนผิวหนังสั่นไหวจนนูนออกมาเป็นสีเขียวราวกับไส้เดือน ท่ามกลางเสียงที่ดังราวกับจุดประทัดร่างของเขาก็สูงขึ้นมาประมาณหนึ่งช่วงศีรษะ อักขระสีแดงเลือดจำนวนมากพุ่งออกมาจาก มันโอบล้อมร่างของชายหนุ่มไว้

ชายหน้าดำหัวเราะ ขณะที่กระบองสีทองในมือก็ขยายใหญ่ไปกว่าเดิมเกือบครึ่งหนึ่ง มือทั้งสองจับมันไว้แน่นจากนั้นก็หวดไปปะทะกับท่อนไม้ใหญ่สีเขียวในมือวานรยักษ์

พริบตาเดียวก็มีเสียงดังสนั่นดังออกมาติดต่อกันจากป่าดงดิบ

พอหลิ่วหมิงได้ยินก็รู้สึกแสบแก้วหูราวกับว่ามีเสียงฟ้าแลบฟ้าร้องดังอยู่ข้างหนู

เขารับทำท่ามือด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป หลังจากส่งพลังเวทย์ขึ้นไปที่หูแล้วถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่ก็อดรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้

ตั้งแต่ที่เขาฝึกฝนเคล็ดวิชากระดูกดำ ก็คิดเอาเองมาตลอดว่าพลังของตนเองแข็งแกร่งกว่าศิษย์ทั่วไปมาก แต่เมื่อเทียบกับชายหน้าดำกับวานรยักษ์ตรงหน้าแล้วมันแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ถ้าหากเขาเข้าไปต่อสู้กับทั้งสองด้วยลักษณะที่ปะทะกันเช่นนี้ เกรงว่าภายในไม่กี่กระบวนท่าเขาคงกระอักเลือดถอยออกมาแล้ว

แต่ในขณะที่เขากำลังตกใจอยู่นั้นกลับค้นพบถึงสาเหตุที่พลังของชายหน้าดำเปลี่ยนไปจนน่าตกตะลึงเช่นนี้ มันดูเหมือนจะเกิดจากการใช้เคล็ดวิชาบางอย่างกระตุ้นพลังศักยภาพออกมา และความแข็งแกร่งของมันก็มีมากกว่าเคล็ดวิชาทั่วไปมากนัก แต่ก็ไม่รู้ว่าหลังจากการกระตุ้นแล้วมันจะมีผลกระทบอะไรหรือไม่

ขณะนี้ ดูเหมือนว่าบริเวณรอบๆ ป่าดงดิบจะมีเงาร่างของคนสามสี่คนเคลื่อนไหวอยู่ ประจักษ์ชัดว่าพวกเขาเหล่านั้นต่างก็ได้รับผลกระทบของเสียงจนต้องหลบซ่อนตัว

อย่างไรก็ตาม หลิ่วหมิงมองเห็นเพียงเงาร่างที่เคลื่อนไหว และไม่สามารถมองเห็นใบหน้าที่ชัดเจนของพวกเขาได้ เพราะพวกเขาอยู่ค่อนข้างไกล

แน่นอน ถ้าหากเข้าไปใกล้อีกหน่อยจะต้องมองเห็นได้อย่างชัดเจน แต่ถ้าทำเช่นนี้ก็เท่ากับว่าเปิดเผยตำแหน่งของตัวเองไปด้วย

การทำเช่นนี้ในขณะที่ยังไม่รู้ว่าคนเหล่านี้เป็นมิตรหรือศัตรู มันย่อมเป็นเรื่องที่อันตรายเป็นอย่างมาก

หลิ่วหมิงขมวดคิ้ว แต่พริบตาเดียวก็นึกอะไรบางอย่างได้อย่างรวดเร็ว เขาทำท่ามือพร้อมกับหยิบผลึกมุกสีขาวเม็ดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ และปล่อยวิชาต่างๆ ใส่มัน

ครู่ต่อมา ผลึกมุกก็เปล่งแสงสีขาวสลัวออกมา ขณะเดียวกันก็มีจุดสีดำขนาดเล็กเท่าเมล็ดข้าวสารจุดหนึ่งปรากฏอยู่ในนั้น

ไม่คาดคิดว่าจะมีศิษย์นิกายปีศาจอยู่ที่นั่นด้วย!

หลังจากที่หลิ่วหมิงกะดูตำแหน่งคร่าวๆ ของจุดสีดำในผลึกมุก และมองไปยังป่าดงดิบแล้วก็ปรากฏสีหน้าประหลาดใจขึ้นมา

และในขณะนั้นเองการต่อสู้อันดุเดือดในป่าดงดิบนั้นก็สิ้นสุดลง

หลังจากที่ชายหนุ่มหน้าดำแสดงเคล็ดวิชาเฉพาะที่ทำให้พลังในร่างเพิ่มขึ้นเท่ากว่าๆ แล้วก็คำรามเสียงต่ำออกมา กระบองสีทองในมือก็โจมตีท่อนไม้ใหญ่สีเขียวจนแตกละเอียด และถือโอกาสฟาดลงบนไหล่ข้างหนึ่งของวานรยักษ์อย่างรุนแรง

วานรยักษ์สีเทาส่งเสียงร้องแหลมอย่างน่าเวทนาออกมาพร้อมกับแขนของมันที่ร่วงลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรง เห็นได้ชัดว่ามันถูกกระบองยักษ์ฟาดเข้าที่ไหล่จนบาดเจ็บสาหัสมาก ในที่สุดดวงตาทั้งสองที่เต็มไปความฮึกเหิมก็ฉายแววหลาดกลัวออกมา มันหมุนตัวกระโดดถอยออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รอให้ชายหน้าดำโจมตีอีกครั้ง

ชายหน้าดำทำเสียงฮึดฮัดแล้วคิดที่จะถือกระบองไล่ตามไป แต่เท้าทั้งสองพลันอ่อนแรงแล้วล้มลงไปบนพื้น

ดูเหมือนว่าการต่อสู้อันดุเดือดเมื่อครู่จะทำให้เขาสูญเสียพลังไปไม่ใช่น้อย

เกราะโลหิตกับอักขระโลหิตบนตัวของชายหน้าดำหายไปอย่างรวดเร็ว กระบองสีทองในมือก็ค่อยๆ ลดขนาดจนเล็กลง

ขณะเดียวกัน ตอนที่วานรยักษ์ตนนั้นเพิ่งจะหนีมาถึงอีกฝั่งของชายป่าดงดิบ พลันมีเสียงดังขึ้นมาจากพื้นบริเวณนั้น ท่ามกลางเศษดินจำนวนมากที่ปลิวว่อน ปีศาจกระดูกขนาดใหญ่ที่มีหัวเป็นวัวร่างเป็นมนุษย์ก็พุ่งออกมาพร้อมกับไอสีดำที่ปกคลุมอยู่ หลังจากที่คำรามเสียงต่ำออกมาแล้วก็กระโจนเข้าใส่วานรยักษ์จนล้มลงบนพื้น

พริบตานั้นสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาสองตัวก็เริ่มต่อสู้และกัดกันอย่างรุนแรง

มีเงาร่างเคลื่อนไหวออกมาจากต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ตรงหลังชายหน้าดำ ชายชุดคลุมสีเทาสวมหน้ากากสีเงินผู้หนึ่งเดินเข้ามาโดยไร้สุ้มเสียง และถามออกไปอย่างราบเรียบ

“เป็นอย่างไรบ้าง ยังเคลื่อนไหวได้อยู่ไหม?”

“เฮ่อๆ วางใจเถอะ ข้าแค่สูญเสียพลังไปเล็กน้อยเท่านั้น พักผ่อนอีกสักหน่อยก็ไม่เป็นไรแล้ว แต่ถ้ามีเจ้าอยู่ล่ะก็ เจ้าพวกที่คิดจะฉวยโอกาสคงไม่กล้าเข้ามาแล้ว” ชายหน้าดำกล่าว

“ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ รู้ทั้งรู้ว่าหุบเขาเก้าช่องชำนาญวิชาควบคุมหุ่นมากที่สุด เจ้าเป็นถึงศิษย์พี่ใหญ่ของหุบเก้าช่องกลับไปฝึกวิชาต่อสู้แบบประจัญบานสำหรับร่างฝึก แต่ด้วยพลังอันดุร้ายของเจ้าในตอนนี้ เกรงว่าเมื่อศิษย์หอสายธารโลหิตผู้นั้นเห็นเข้าคงต้องร้องปวดหัวเลยล่ะมัง” ชายชุดคลุมสีเทาผู้นั้นก็คือหยางเฉียนนั่นเอง ฟังจากน้ำเสียงแล้วเขากล่าวด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

“ครั้งก่อนวิชาฝึกร่างของข้ายังไม่ถึงขั้นสมบูรณ์แบบ ถ้าหากครั้งนี้ยังได้พบเจอกับอสรพิษตนนั้นอีกล่ะก็ จำต้องขอคำชี้แนะดูว่าวิชาดาบโลหิตของมันว่าฝึกฝนไปถึงขั้นไหนแล้ว” ชายหน้าดำหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น

“ช่างเถอะ! ข้าไม่ได้สนใจชัยชนะเลยแม้แต่น้อย แต่อยากจัดการวานรยักษ์บนเขาเหล่านี้ให้หมดโดยเร็ว จะได้ค้นหาของล้ำค่าได้มากขึ้น นั่นถึงเป็นเรื่องที่สำคัญสำหรับข้า” หยางเฉียนทำเสียงฮึดฮัดกล่าวออกมา

“ถ้าจะจัดการวานรยักษ์บนเขาจริงๆ ลำพังแค่เราสองคนคงต้องใช้พลังเยอะหน่อย เพียงแค่หลอกล่อตนนี้ให้ออกมาได้ก็ใช้เวลาไปสามสี่วัน ถ้าใช้วิธีเดียวกันนี้กับวานรยักษ์ที่เหลือล่ะก็ เกรงว่าคงมีเวลาไม่มากพอ อย่าลืมสิ! พวกเราต้องเผื่อเวลาสำหรับกลับไปตรงทางเข้าด้วย” ชายหน้าดำกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งครึม