ตอนที่ 132

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 132 ศิลาจิตวิญญาณ ตอนที่ 132 ศิลาจิตวิญญาณ โดย Ink Stone_Fantasy บริเวณขอบรอบๆ หลุมยักษ์ เงาร่างคนสี่คนโซเซเล็กน้อยก่อนที่กลับมายืนได้อย่างมั่นคง

“วานรตนนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก เห็นๆ อยู่ว่าก่อนหน้านั้นถูกพวกเราสี่คนโจมตีจนหายใจแขม่วๆ ไม่คาดคิดว่าจะยังสามารถระเบิดตนเองได้ ถ้าไม่ใช่ว่ามีพลังของเขตจำกัดช่วยต้านทานไว้ ไม่แน่อาจจะมีคนเสียชีวิตไปแล้วก็ได้” ชุดของชายหน้าดำได้รับการกระทบกระเทือนจากแรงระเบิดเมื่อครู่จนขาดรุ่งริ่ง หลังจากที่เขามองซากเนื้อไหม้เกรียมในหลุมใหญ่แล้วก็กล่าวพึมพำออกมาด้วยความรู้สึกหวาดกลัวอย่างอดไม่ได้

“นั่นน่ะสิ! ข้าเองก็ไม่คาดคิดว่าปีศาจวานรตนนี้จะมีนิสัยรุนแรงเช่นนี้ เมื่อเห็นว่าไม่สามารถต้านทานได้ก็ไม่คิดหาวิธีหนี แต่กลับคิดที่จะตายไปพร้อมกันกับพวกเรา!” หน้ากากสีเงินบนหน้าหยางเฉียนมีสีดำอยู่ติดอยู่เล็กน้อย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวออกมาเช่นกัน

“แต่ธงค่ายกลของศิษย์พี่ชุดนี้ก็ถูกทำลายไปโดยสมบูรณ์ น่าเสียดายจริงๆ!” หลิ่วหมิงสวมชุดคลุมใหม่อีกชุด จากนั้นก็มองดูสถานการณ์รอบด้าน แล้วพลันหัวเราะกล่าวออกมา

“ไม่เป็นไร มันก็แค่ธงค่ายกลชุดหนึ่งเท่านั้น ขอแค่ได้รับผลประโยชน์จากบนเขามามากพอ ก็สามารถทดแทนการสูญเสียเล็กน้อยนี้ได้” หยางเฉียนกลับกล่าวอย่างไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

“เสียดายถุงน้ำดีของปีศาจวานรตนนี้ ด้วยพลังอันแข็งแกร่งของมัน คิดว่าผลลัพธ์ของถุงน้ำดีมันจะต้องสูงส่งกว่าปีศาจวานรตนอื่นมาก” ชายหน้าดำดึงชุดคลุมที่ขาดรุ่งริ่งออกมา และกล่าวด้วยน้ำเสียงเสียดาย

“อันนี้ก็ช่วยไม่ได้ ใครจะไปคิดว่ามันจะเบิดตัวออกมา” หยางเฉียนกล่าวราบเรียบ

“ศิษย์พี่ทั้งสองเรื่องอื่นๆ ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ! พวกเราควรจะรีบขึ้นเขากันดีหรือไม่? ตอนนี้บนเขาไม่มีปีศาจวานรแล้ว อย่าให้โดนคนอื่นแย่งไปก่อนได้” จินอวี่กล่าวอย่างอดไม่ได้

“ฮึ! พวกเราออกแรงมากขนาดนี้ถึงสามารถจัดการปีศาจวานรเหล่านั้นได้ ใครกล้าแย่ง? ถ้าหากมีคนแย่งจริงๆ ล่ะก็ อย่าคิดว่าจะมีชีวิตรอดลงไปได้เลย” ชายหน้าดำได้ยินก็กล่าวด้วยประกายตาที่ดุร้าย

“ศิษย์น้องจินอวี่พูดมาก็มีเหตุผล! พี่อวิ๋น ศิษย์น้องไป๋ พวกเรารีบไปกันให้เร็วหน่อยเถอะ และก็ไม่ต้องไปด้วยกันแล้ว พอถึงบนเขาใครหาพืชจิตวิญญาณอะไรได้ก็เป็นของคนนั้น แต่ถ้าพบเจอคนแปลกหน้าล่ะก็ ให้รีบปล่อยลูกเปลวไฟขึ้นไปบนอากาศหนึ่งลูกเพื่อแจ้งให้คนอื่นๆ ทราบ พวกเราจะได้รวมตัวกันขับไล่คนอื่นๆ ออกไป” หยางเฉียนกล่าว

หลิ่วหมิงและคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนี้ก็ไม่ มีข้อคัดค้านใดๆ แม้แต่น้อย

ดังนั้นพวกเขาจึงทะยานขึ้นฟ้าแล้วเหาะไปยังยอดเขาที่อยู่ไม่ไกล

……

เสียงดัง “ฟิ้ว!”

ดาบยักษ์สีฟ้ายาวสิบกว่าจั้งฟันลงมาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ มันฟันเข้าไปยังหัวของอสรพิษหงอนเงินที่ถูกน้ำค้างแข็งสีฟ้าปกคลุมไว้

มือทั้งสองที่จับกันแน่นเพื่อทำท่ามือของสองพี่น้องตระกูลหลานค่อยๆ แยกออกจากกันหลังจากที่รู้สึกผ่อนคลายลง

เสียงดัง “ฟู่!”

ดาบยักษ์สีฟ้าที่ลอยอยู่กลางอากาศกลายเป็นนี้ทะเลสีฟ้ากระจายออกมา และดาบสั้นสีฟ้าที่มีขนาดเท่าหัวแม่มือ ก็กระพริบหายเข้าไปในแขนเสื้อของชายหนุ่มอย่างไร้ร่องรอย

“ฮ่าๆ ในที่สุดก็สามารถจัดหารอสรพิษหงอนเงินตนนี้ได้! การลงทุนลงแรงของพวกเราก่อนหน้านี้ไม่เสียเปล่าแล้ว อย่างนี้เราก็สามารถขึ้นเขาไปหามังกรแดงได้แล้ว” ชายหนุ่มปล่อยมือหญิงสาว และหลังจากมองดูศพที่ไร้หัวของอสรพิษแล้วก็หัวเราะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

“พี่ใหญ่ท่านรีบเก็บร่างให้ดี รีบใช้เวลาฟื้นฟูพลังเวทย์กันเถอะ! มิเช่นนั้นถ้ามีคนเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเราในตอนนี้ เกรงว่าใครก็เดาออกว่าพวกเราทั้งสองเป็นเผ่าเจ้าสมุทร” หญิงสาวร่างอรชรที่อยู่ด้านหลังกล่าวกับพี่ชายด้วยความรอบคอบ

“น้องเล็กพูดมาก็มีเหตุผล เมื่อครู่ข้าหลงระเริงไปหน่อย แต่เวลามีไม่มากอย่าเพิ่งรีบฟื้นฟูพลังเวทย์ เราไปตามหามังกรแดงตนนั้นก่อนเถอะ! มิเช่นนั้นถ้าหากระว่างนี้เกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้น มันอาจทำให้เสียการใหญ่ได้”

“พี่ใหญ่ ท่านเลอะเลือนจริงๆ เลย ถึงแม้มนุษย์ผู้แข็งแกร่งเหล่านั้นจะบอกว่ามังกรแดงตนนั้นบาดเจ็บสาหัส คงจะไม่มีแรงต่อต้าน แต่อย่างไรมันก็เป็นอสูรระดับผลึก ถึงแม้จะฟื้นฟูพลังเวทย์ได้เพียงเล็กน้อย ชีวิตน้อยๆ ของข้ากับท่านก็จะอาจต้องทิ้งไว้ที่นี่ ดังนั้นเพื่อป้องกันเหตุที่ไม่คาดคิด พวกเราควรขึ้นเขาด้วยสภาพที่ดีที่สุดถึงนับว่าเป็นผู้ฉลาดปราดเปรื่อง ยังไงพวกเราก็เสียเวลามานานขนาดนี้แล้ว จะเสียอีกครึ่งวันจะเป็นไรไป” หญิงร่างอรชรกลับส่ายศีรษะกล่าวออกมา

“ดี พี่จะเชื่อเจ้า” ถึงแม้ว่าในใจของชายหนุ่มจะไม่ยินยอม แต่กลับรู้ว่าน้องสาวของเขาคนนี้พอฟื้นคืนร่างแท้จริงแล้ว จะมีสติปัญญาสูงกว่าคนทั่วไปมาก ก่อนหน้านั้นนางก็ไม่เคยคาดเดาพลาด ด้วยเหตุนี้หลังจากที่เขาลังเลเล็กน้อยแล้วก็รับปากกลับไป

ดังนั้นทั้งสองต่างก็หยิบถุงหนังสีขาวตรงเอวออกมาแล้วโยนขึ้นไปบนอากาศ จากนั้นก็ทำท่ามือร่ายคาถา น้ำทะเลสีฟ้าม้วนกลิ้งอยู่กลางอากาศในทันที หลังจากที่มันโหมซัดสาดก็กลายเป็นสายน้ำกรอกเข้าไปในถุงหนัง

ชั่วเวลาหนึ่งถ้วยชาผ่านไป น้ำทะเลทั้งหมดก็โดนดูดเข้าไปในถุงหนังจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

ตอนนี้ทั้งสองถึงได้เปลี่ยนท่ามือก่อนที่ร่างของพวกเขาจะพร่ามัวในทันที จากนั้นก็กลับมามีรูปร่างเป็นมนุษย์ดังเดิม

ต่อมาทั้งสองก็เก็บถุงหนัง และทานโอสถเข้าไปคนละเม็ด จากนั้นก็นั่งขัดสมาธิกำหนดลมหายใจเข้าออก

……