ตอนที่ 139

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 139 ฝันร้าย ตอนที่ 139 ฝันร้าย โดย Ink Stone_Fantasy สือชวนที่อยู่ในแสงสีแดงทำราวกับไม่ได้ยิน และพุ่งชนเข้าใส่เฟิงฉานโดยไม่ลดความเร็วลงแม้แต่น้อย

“สือชวน เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือไง!”

เฟิงฉานหลบด้วยความตกใจ แต่ด้วยความโมโหทำให้ไอสีเทาพวยพุ่งออกมามากขึ้น ขณะเดียวกันแขนผอมแห้งข้างหนึ่งก็คว้าไปจับไหล่ของสือชวนไว้อย่างรวดเร็ว

เสียงดัง “เพล้ง!”

เฟิงฉานจับไหล่ของสือชวนไว้แน่น และหลังจากดวงตาเปล่งประกายแสงเย็นสะท้านออกมา เขาก็ออกแรงที่นิ้วมือทั้งห้าเพื่อคิดที่จะทำให้สือชวนได้รับความเจ็บปวด

แต่ฉากอันน่าตกใจได้บังเกิดขึ้นแล้ว

เห็นชัดๆ ว่านิ้วทั้งห้าที่ดูราวกับตะขอเหล็กของเฟิงฉานจมลึกลงไปบนไหล่ของสือชวนหลายชุ่น แต่สือชวนกลับหันไปมองเขาด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก จากนั้นลูกตาดำที่ดูปกติก็เปลี่ยนเป็นยาวรี ก่อนที่จะสบถออกมา

“ไป…ตาย”

เสียงเพิ่งจะสิ้นสุดลง แขนข้างหนึ่งของสือชวนก็เคลื่อนไหวจนดูพร่ามัว ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีแดงเจาะเข้าไปตรงอกของเฟิงฉาน และคว้าเอาหัวใจสีแดงสดออกมาโดยที่มันยังเต้นอยู่

ดวงตาของเฟิงฉานเบิกกว้าง เขาก้มหน้ามองดูฝ่ามือที่เจาะเข้าไปบนหน้าอกของตนเอง และขยับปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้

ร่างศพเหล็กที่เขาฝึกฝน ไม่อาจต้านทานการโจมตีของสือชวนได้

ความชั่วร้ายได้เผยออกมาบนใบหน้าของสือชวน ก่อนที่แขนอีกข้างจะเคลื่อนไหว แล้วนิ้วมือเยือกเย็นทั้งห้าก็กดลงบนหัวของเฟิงฉาน และบีบมันเข้าหากัน

เสียงดัง “โพละ!” ศีรษะของเฟิงฉานระเบิดออกมาราวกับแตงโม ด้วยระยะห่างอันใกล้นี้ทำให้สมองกว่าครึ่งหนึ่งแตกเป็นฟองและกระเด็นใส่ตัวของสือชวน

สือชวนดึงมือทั้งสองกลับมา หลังจากปล่อยซากศพที่อ่อนยวบยาบทิ้งไปแล้ว ก็เอาหัวใจใส่เข้าปากและกลืนลงไป จากนั้นก็แลบลิ้นยาวสีแดงอมม่วงออกมาเลียของเหลวสีขาวบนนิ้วมือ และจ้องมองอีกคนด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

เกาชงถูกฉากเมื่อครู่ทำให้ตกใจจนปากอ้าตาค้าง

ก่อนหน้านั้นที่เขากับเฟิงฉานสบตาสื่อความหมายกัน ก็เพื่อฉวยโอกาสรีดไถเอาผลประโยชน์จากสือชวนที่มาคนเดียว

เพราะเมื่อออกจากแดนลึกลับไป ทรัพยากรหนึ่งในสิบของที่หามาได้ทั้งหมดจะตกเป็นของตัวเอง ก่อนหน้านั้นพวกเขาเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ และเก็บพืชจิตวิญญาณมาได้ไม่มากนัก จึงคิดที่จะหาส่วนชดเชยจากสือชวน

แต่คาดไม่ถึงว่าศิษย์พี่ใหญ่แห่งสาขาเก้าทารกที่ควรจะรังแกได้ง่ายๆ กลับฆ่าเฟิงฉานอย่างโหดเหี้ยม พลังของเฟิงฉานแข็งแกร่งเพียงใดนั้นก็เป็นที่รู้ๆ กันอยู่ ถึงแม้เขาจะไม่ได้ระมัดระวังจนเป็นสาเหตุให้ถึงแก่ความตาย แต่พลังของฝ่ายตรงข้ามก็แข็งแกร่งจนยากที่จะรู้ได้

อย่างน้อยเกาชงก็รู้ดีว่า ต่อให้ตนเองใช้พลังปราณอันเข้มแข็ง ก็ไม่อาจทำลายร่างศพเหล็กของเฟิงฉานภายในระยะเวลาอันสั้นได้

แต่เมื่อเขาเหลือบไปเห็นลิ้นยาวสีแดงอมม่วงกับมือที่เต็มไปด้วยเกล็ดแล้ว สีหน้าเขาก็ซีดขาวขึ้นมา จากนั้นก็รีบหมุนตัวทะยานขึ้นฟ้าท่ามกลางหมอกโลหิตอันพวยพุ่งในทันที

มาถึงตอนนี้แล้วทำไมเขาจะไม่รู้ว่า ‘สือชวน’ ที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่สือชวนคนเดิม บางทีอาจจะกลายร่างมาจากสิ่งแปลกประหลาดอย่างอื่นก็เป็นได้ ด้วยเหตุนี้พอเขาค้นพบถึงความผิดปกติแล้วก็รีบหลบหนีไปทันทีโดยไม่ต้องพูดอะไรมาก

เกาชงมีชีพจรจิตวิญญาณพสุธาที่เป็นพรสวรรค์เลิศล้ำที่สุดในยุคนี้ จะยอมเสียชีวิตอยู่ในแดนลึกลับได้อย่างไร

‘สือชวน’ จ้องมองฉากนี้พร้อมกับค่อยๆ แยกปากจนถึงใบหูทั้งสองข้าง เผยให้เห็นคมเขี้ยวอันแหลมคมสองแถว จากนั้นก็สะบัดไหล่เล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะไล่ตามเกาชงไป

แต่ในขณะนั้นเอง เสียงดังสะเทือนเลือนลั่นก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง จากนั้นพื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแยกออกจากกัน และเปลวเพลิงสีแดงจำนวนมากก็พุ่งขึ้นมาจากในนั้น

พอนิ้วมือปีศาจค้ำฟ้าที่อยู่ด้านหลังแยกออกจากกัน มันก็ทุบผ่านอากาศลงไปยังพื้นด้านล่าง ทำให้ปีศาจอสูรอ่อนแอมากมายที่ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้กลายเป็นชิ้นเนื้อเละๆ ในทันที เลือดสดๆ ไหลออกมาจากมือยักษ์เสียงดัง “จ๊อกๆ!”

เสียงดัง “ซิ้วๆ!” ไหมเงินพุ่งยิงออกมาเป็นจำนวนมากอีกครั้ง พริบตาเดียวมันก็เจาะเข้าไปยังคราบเลือด

สือชวนเห็นเช่นนี้ก็เผยแววตาอันหวาดกลัวออกมา จากนั้นก็เคลื่อนตัวกลายเป็นกลุ่มแสงสีแดงกลมๆ พุ่งไปยังด้านหน้า โดยละความคิดที่จะตามฆ่าเกาชงอย่างสิ้นเชิง

เมื่อเกาชงเห็นเช่นนี้ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา แต่หลังจากที่หันหน้าไปดูมือยักษ์สีดำที่ทุบลงพื้นด้วยพลังมหาศาลอีกครั้ง ใจเขาก็รู้สึกสั่นสะท้าน จากนั้นก็กระตุ้นพลังเวทย์เพื่อหลบหนีอย่างสุดชีวิต

ทิศทางที่เขาไปย่อมห่างไกลจากทิศทางที่สือชวนไปเป็นอย่างมาก

……

หลิ่วหมิงไปตามเส้นทางที่บันทึกไว้บนแผ่นเข็มทิศจนออกมาจากโลกหิมะได้ และกลับมาอยู่บริเวณหุบเหวที่มีเสาหินเป็นจำนวนมากอีกครั้ง