ตอนที่ 142

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 142 ต่อสู้กับมังกร (1) ตอนที่ 142 ต่อสู้กับมังกร (1) โดย Ink Stone_Fantasy “เกล็ดมังกร”

หลิ่วหมิงใช้พลังจิตกวาดดูแล้วก็พูดออกมาด้วยใจที่เย็นสะท้าน

วันนั้นเขาเคยเห็นมังกรแดงมากับตา จึงยังพอจำกลิ่นไอของมันได้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงมองมันออกอย่างรวดเร็ว

“แต่กลิ่นไอบนเกล็ดมังกรนี้แตกต่างจากความทรงจำเล็กน้อย และยังอ่อนลงไปมากจนไม่อาจเทียบกับวันนั้นได้!”

หลิ่วหมิงตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง และรู้สึกฉงนสนเท่ห์เป็นอย่างมาก

กลิ่นไอดูอ่อนลง อันนี้ยังพอเข้าใจได้ เพราะว่ามันคงจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่กลิ่นไออันคุ้นเคยที่ผสมมานี้มันคืออะไรกัน?

แต่ยังไม่ทันที่หลิ่วหมิงจะได้คิดอะไรต่อ สีหน้าเขาก็พลันเปลี่ยนไปในทันที ร่างของเขาตีลังกาออกไปด้วยความเร็วที่คาดไม่ถึง

เสียงดัง “ฟรึ่บ!”

กรงเล็บมังกรที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีแดงม่วงโจมตีมาทางด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง มันพุ่งมายังที่ที่หลิ่วหมิงเคยอยู่

ท่าทีของหลิ่วหมิงไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ร่างของเขาไหลครูดออกไปไกลสิบกว่าจั้งแล้วถึงกลับมายืนอย่างมั่นคงได้ เขามองไปยังฝั่งตรงข้ามด้วยความโมโห

ที่เดิมที่เขาเคยยืนอยู่ ปรากฏสัตว์ประหลาดครึ่งมนุษย์ครึ่งมังกรที่มีหางมังกรอยู่ด้านหลัง มันมีผมสีแดง ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเกล็ดสีแดงม่วง และกำลังมองมาที่เขาอย่างเยือกเย็น

ดูจากแววตาที่ดูประหลาดใจของมัน เห็นได้ชัดว่าการโจมตีล้มเหลวของมันเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง

“มังกรแดง! ไม่ใช่…เอ๋! ศิษย์พี่สือ!” หลิ่วหมิงได้เห็นสัตว์ประหลาดครึ่งมนุษย์ครึ่งมังกรเช่นนี้ ย่อมทำให้เขารู้สึกตกใจไม่ใช่น้อย แต่พอสังเกตดูใบหน้าที่มีความคุ้นเคยถึงสามสี่ส่วนแล้วก็หลุดปากพูดออกมา

แต่เห็นได้ชัดว่าสัตว์ประหลาดครึ่งมังกรตรงหน้าไม่ได้รู้จักกับหลิ่วหมิงเลยแม้แต่น้อย มันขยับร่างอย่างรวดเร็วแล้วก็เลือนลางหายไป

ถึงแม้หลิ่วหมิงจะเป็นผู้ที่มีประสบการณ์การต่อสู้มาอย่างโชกโชน และพอเห็นสถานการณ์เช่นนี้ทำให้ใจเขาร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่เขาก็รีบเรียกกระบี่สั้นสีเขียวออกมาอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกัน เขาก็หมุนตัวติ้วๆ แล้วฟาดฟันกระบี่ไปทั่วทิศอย่างบ้าคลั่ง

ปราณกระบี่สีเขียวม้วนตัวไปทั่วทิศ

“ฟู่!”

เงาสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นในพื้นที่อีกด้านที่ห่างออกไปสามจั้ง มันยกกรงเล็บข้างหนึ่งขึ้นทำลายปราณกระบี่สายหนึ่งที่พุ่งเข้ามาจนแตกละเอียด หลังจากที่มีประกายอันดุร้ายปรากฏขึ้นในแววตา มันก็พลันกระทืบเท้าแล้วกระโจนมายังด้านหน้าหลิ่วหมิง มันอ้าแขนทั้งสองออกเพื่อที่จะโอบรัดหลิ่วหมิงไว้

“ไป”

หลิ่วหมิงไหนเลยจะกล้าให้สัตว์ประหลาดตรงหน้าเข้าใกล้ตัว เขาตะโกนเสียงต่ำออกมาด้วยความโมโหพร้อมกับตวัดโซ่สีดำออกมาจากแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว ทำให้สัตว์ประหลาดมังกรแดงที่กำลังกระโจนเข้ามาค่อยๆ หยุดชะงักลง หลังจากที่กระบี่สั้นสีเขียวในมือดูพร่ามัวแล้ว มันก็ปล่อยปราณกระบี่ออกไปพร้อมกันสามสายด้วยความเร็วที่คาดไม่ถึง

“เพล้ง!” “เพล้ง!” “เพล้ง!” ด้วยระยะห่างอันใกล้นี้ทำให้ปราณกระบี่ทั้งสามฟันลงบนร่างของสัตว์ประหลาดอย่างรุนแรง

แต่ฉากที่ทำให้ลูกตาของหลิ่วหมิงแทบจะถลนออกมาก็ได้บังเกิดขึ้น

ถึงแม้สัตว์ประหลาดที่มีใบหน้าคล้ายสือชวนจะถูกปราณกระบี่ฟันจนต้องล่าถอยออกไปติดต่อกันสามก้าว แต่นอกจากจะมีรอยสีขาวจางๆ สามรอยบนหน้าอกของมันแล้ว ก็ไม่มีเลือดใดๆ ไหลออกมาเลย

ไม่เพียงแต่เท่านี้ การฟาดฟันครั้งนี้ดูเหมือนจะยั่วโมโหมันเป็นอย่างมาก หลังจากที่มันคำรามเสียงต่ำออกมา เปลวไฟบนร่างของมันก็คุโชนขึ้น จากนั้นก็ม้วนตัวกลายเป็นกำแพงอัคคีพุ่งเข้ามาหา

ขณะเดียวกันร่างของสัตว์ประหลาดก็เคลื่อนไหวก่อนจะพร่ามัวหายเข้าไปในแสงไฟ

หลิ่วหมิงหรี่ตาลง โดยไม่กระทำการใดๆ แต่กลับถอยครูดไปด้านหลัง ขณะเดียวกันกระบี่สั้นสีเขียวในมือก็หายไปในพริบตา จากนั้นเขาก็ยกแขนทั้งสองขึ้นจนบังเกิดเสียงดัง “ฟิ้วๆ!” คมวายุสิบกว่าเส้นพุ่งยิงออกไปทั่วทิศ

เสียงดัง “เพล้ง!”

หลังจากที่คมวายุเส้นหนึ่งแตกละเอียดไปแล้ว ร่างของสัตว์ประหลาดครึ่งมังกรก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่ในช่วงเวลานั้นเอง กำแพงอัคคีอันคุกโชนก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าหลิ่วหมิง จนเกือบจะม้วนตัวหลิ่วหมิงเข้าไปในนั้น

แต่ในขณะนั้นเอง หลิ่วหมิงกลับสะบัดข้อมือจนทำให้ห่วงเขี้ยวพยัคฆ์ส่งเสียงดังหวึ่งๆ ออกมา จากนั้นหัวพยัคฆ์ก็ปรากฏออกมาอย่างแจ่มชัด พร้อมกับปล่อยคลื่นเสียงโจมตีออกไปจนก่อให้เกิดรูขนาดใหญ่บนกำแพงอัคคี

ด้วยพลังเวทย์ของเขาในตอนนี้ ทำให้สามารถปลดปล่อยอานุภาพของห่วงเขี้ยวพยัคฆ์ออกมาได้จนถึงขีดสุด จากนั้นเขาก็บิดตัวกลายเป็นเงาพุ่งออกไปจากรูบนกำแพงอัคคี แล้วมาปรากฏตัวอยู่ห่างจากสัตว์ประหลาดครึ่งมังกรในระยะสิบกว่าจั้งราวกับปีศาจ

ครั้งนี้หลิ่วหมิงไม่รอให้สัตว์ประหลาดครึ่งมังกรนั้นโจมตีอีกครั้ง เขาตบถุงหนังบนเอวราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ หลังจากที่มีแสงเปล่งประกายออกมา แมงป่องกระดูกขาวก็ออกมาขวางอยู่บนพื้นด้านหน้าเขา

เขาทำท่ามือด้วยมือเดียวอีกครั้ง เส้นสีเขียวจำนวนมากปรากฏขึ้นบนร่างของเขา ขณะที่ใบหน้าของเขาค่อยๆ กระตุกนั้น มันก็กลายเป็นเกราะเถาวัลย์สีเขียวมรกตปกป้องจุดสำคัญของร่างกายไว้ จากนั้นแสงสีเขียวก็เปล่งประกายขึ้นตรงหน้าก่อนที่คมวายุจำนวนมากมายจะปรากฏออกมา เขาเพียงแค่สะบัดแขนเสื้อมันก็กลายเป็นลำแสงสิบกว่าลำพุ่งยิงเข้าใส่สัตว์ประหลาดครึ่งมังกร

จากนั้นหลิ่วหมิงก็ประกบมือทั้งสองแล้วแยกออกจากกันอีกครั้ง คมวายุยักษ์ได้ปรากฏขึ้นมา มันค่อยๆ สั่นไหวขยายขนาดขึ้น แต่ยังไม่ถูกปล่อยออกไป

การล้มเหลวของสัตว์ประหลาดทั้งสองครั้ง เดิมทีก็ทำให้มันโมโหมากอยู่แล้ว แต่พอเห็นฝ่ายตรงข้ามชิงลงมือโจมตีก่อนก็ยิ่งทำให้มันรู้สึกโกรธจนเต้นแร้งเต้นกา หลังจากที่มันบิดตัว ก็กลายเป็นเงาร่างพุ่งกระโจนออกไป