ตอนที่ 147

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 147 กลับ ตอนที่ 147 กลับ โดย Ink Stone_Fantasy แต่ถึงอย่างไรหัวบินนี้ก็เป็นของสือชวน ออกไปแล้วคงไม่สามารถให้มันปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนได้

หลิ่วหมิงคิดเช่นนี้อยู่ในใจ จากนั้นก็ใช้จิตสื่อสารกับหัวบิน หลังจากที่พูดกำชับมันไปสองประโยคแล้วก็ตบถุงหนังบนเอวทันที

แสงสีดำจำนวนหนึ่งม้วนตัวออกมาดึงหัวบินเข้าไปในนั้น

ถึงแม้ว่าในสถานการณ์ปกติแล้ว ถุงหล่อเลี้ยงวิญญาณจะใช้เก็บปีศาจโดยเฉพาะ แต่ตอนนี้มันก็ยอมให้หัวบินซุกหัวอยู่ได้ชั่วคราว

รอออกไปจากแดนลึกลับก่อนแล้วค่อยหาถุงที่ใช้หล่อเลี้ยงหัวบินนี้โดยเฉพาะ

หลิ่วหมิงนั่งเข้าฌานอยู่ในโพรงไม้ต่ออีกสักพัก จนเมื่อรู้สึกว่าร่างกายไม่มีปัญหาใดๆ แล้วถึงได้ลุกเดินจากไปอย่างไม่รีบร้อน

เหลืออีกไม่กี่วันทางเข้าแดนลึกลับก็จะถูกปิด เขาเองก็ไม่กล้ายืดเยื้ออีกต่อไป ดังนั้นจึงค่อยๆ ลอยขึ้นไปบนต้นไม้ จากนั้นก็พุ่งออกไปยังที่ไกลๆ ราวกับลูกธนู

เพราะว่าขากลับนี้เขาไม่ต้องไปสนใจกับวัตถุจิตวิญญาณข้างทางใดๆ ดังนั้นความเร็วของเขาจึงแตกต่างจากขามาโดยสิ้นเชิง

แน่นอนว่าเพื่อระมัดระวังกับดักต่างๆ เขาย่อมไม่กล้าใช้พลังทั้งหมดเพื่อเร่งเดินทาง

ถึงกระนั้นก็ตามเขาใช้เวลาเพียงแค่วันเดียวก็สามารถพุ่งผ่านพื้นที่ป่ามาได้มากกว่าครึ่งหนึ่งอย่างปลอดภัย และยังไม่เจอคนดักซุ่มโจมตีหรือการขัดขวางใดๆ

ตอนแรกหลิ่วหมิงรู้สึกแปลกใจ แต่หลังจากคิดดูอย่างถี่ถ้วนก็พอจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง

สถานการณ์ตอนนี้แตกต่างจากสองวันก่อนมาก เพราะเวลาที่กระชั้นชิด เกรงว่าแปดถึงเก้าในสิบส่วนของศิษย์ที่เหลืออยู่คงจะรวมตัวกันที่บริเวณปากทางเข้าแล้ว

ซึ่งในสถานการณ์แบบนี้เป็นธรรมดาที่จะไม่มีคนซุ่มโจมตี

ไม่รู้ว่าสถานการณ์ที่นั่นตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง ศิษย์แต่ละคนอย่างก็ลงมือกันอย่างดุเดือด หรือว่าต่างก็สงวนท่าทีกัน

ตอนที่หลิ่วหมิงกำลังคิดอยู่นั้น พลันมีเสียงดังกึกก้องมาจากด้านข้าง ราวกับว่ามีสัตว์ขนาดมหึมากำลังพุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว

หลิ่วหมิงหยุดลงบนต้นไม้ด้วยความงงงวย และหรี่ตาต้องมองไปยังที่มาของเสียง

เขาเห็นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งถูกผลักจนเอียง จากนั้นก็มีหุ่นวานรยักษ์สีดำสูงสามจั้งพุ่งมาจากด้านหลัง หลังจากที่มันเคลื่อนไหวไม่กี่ทีก็หยุดตรงใต้ต้นไม้ที่หลิ่วหมิวอยู่

ต่อมาก็มีน้ำเสียงที่ดูแปลกใจดังมาจากร่างของวานรยักษ์

“ศิษย์น้องไป๋ เจ้านั่นเอง ช่างบังเอิญเสียจริง!”

“ที่แท้ก็คือศิษย์พี่เถี่ย!” หลิ่วหมิงจ้องมองหุ่นวานรยักษ์ที่ค่อนข้างคุ้นตาแล้วพลันตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม

หุ่นวานรยักษ์ก็ยิ้มตอบกลับมาในฉับพลัน และขณะนี้ประตูสี่เหลี่ยมก็ปรากฏออกมาที่บริเวณหน้าท้องของหุ่นวานรในทันที จากนั้นใบหน้ากลมๆ ของชายหนุ่มก็โผล่ออกมา

เขาก็คือเถี่ยเยวี่ย ศิษย์หุบเขาเก้าช่องที่เขาได้พบเจอเป็นคนแรกหลังจากที่เข้าไปยังใจกลางแดนลึกลับ

“ฮ่าๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าด้วยสติปัญญาอันเฉียบแหลมของศิษย์น้อง จะต้องไม่มีปัญหาใดๆ เกิดขึ้นในระหว่างที่อยู่ใจกลางแดนลึกลับ และสุดท้ายเจ้าก็ปลอดภัยจริงๆ ดูท่าแล้วศิษย์น้องก็กำลังคิดที่จะไปปากเข้าใช่ไหม พวกเราเดินทางไปด้วยกันเถอะ ไม่แน่ข้างหน้าอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นก็เป็นได้ พวกเราจะได้คอยช่วยเหลือกันและกัน” เถี่ยเยวี่ยกล่าวด้วยสีหน้าที่ดูปกติ

“ก็ดีเหมือนกัน! ในเมื่อนิกายของพวกเราได้ร่วมมือกันแล้ว ถ้าพวกเราเดินทางไปด้วยกันย่อมปลอดภัยมากขึ้น” หลิ่วหมิงคิดไปมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตกปากรับคำโดยไม่ลังเล

“ดีมาก มีศิษย์น้องไป๋เดินทางไปด้วยล่ะก็ ข้าก็ไม่ต้องเดินทางโดยหลบซ่อนอยู่ในหุ่นตัวนี้แล้ว” ชายหนุ่มใบหน้ากลมได้ยินก็ดีใจเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีการใดทำให้หน้าท้องของหุ่นแยกออกมาเป็นทางเดิน จากนั้นก็ไถลออกมาจากในนั้น

“อะไรนะ! ก่อนหน้านี้พี่เถี่ยใช้หุ่นตัวนี้เดินทางมาโดยตลอดหรือ?” หลิ่วหมิงได้ยินก็รู้สึกตะลึงเล็กน้อย

ถึงแม้เขาจะไม่เคยฝึกวิชาเกี่ยวกับหุ่นมาก่อน แต่ก็รู้ว่าการควบคุมหุ่นอยู่ตลอดเวลาจะทำให้สิ้นเปลืองพลังเวทย์และพลังจิตเป็นอย่างมาก

“เป็นเช่นนี้จริงๆ! ตั้งแต่ที่ข้าถูกศิษย์หอสายธารโลหิตคนหนึ่งซุ่มโจมตีในป่า ทำให้ข้าสึกว่าการอยู่ในร่างหุ่นนี้จะปลอดภัยกว่ามาก แต่เจ้าหุ่นตัวนี้หนักเกินไป และก็เดินทางมานานแล้ว ข้าเองก็เริ่มรู้สึกรับไม่ค่อยไหว” เถี่ยเยวี่ยถอนหายใจแล้วกล่าวด้วยสีหน้าที่ดูจำใจ

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ดูจากพลังจิตอันแข็งแกร่งของพี่เถี่ย เกรงว่าท่านคงถูกจัดอยู่ในอันดับต้นๆ ของศิษย์รุ่นเดียวกันในนิกายใช่ไหม!” หลิ่วหมิงได้ยินก็กล่าวออกไปโดยไม่ต้องคิด

“เฮ่อๆ แต่ก่อนข้าได้พบเจอกับความโชคดีบางอย่างถึงได้มีพลังจิตอย่างตอนนี้ แต่ถ้าพูดถึงเรื่องอันดับล่ะก็ ข้าถูกจัดอยู่อันดับสามของบรรดาศิษย์ในหุบเขาเก้าช่องเท่านั้น” เถี่ยเยวี่ยหัวเราะกล่าวออกมา

“อันดับสาม? แล้วสองคนก่อนหน้านั้นคือ…” พอหลิ่วหมิงได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกสนใจขึ้นมา

เป็นเพราะพรสวรรค์หนึ่งจิตสองพลังจึงทำให้พลังจิตของเขาแข็งแกร่งกว่าศิษย์ทั่วไปเท่าตัว แต่ถ้าเทียบกับฝ่ายตรงข้ามล่ะก็ เกรงว่าเขาคงไม่อาจเทียบได้ และตอนนี้ได้ยินเถี่ยเยวี่ยบอกว่าในหุบเขาเก้าช่องยังมีคนที่มีพลังจิตแข็งแกร่งกว่าเขาอีกสองคน สิ่งนี้ย่อมทำให้ใจของหลิ่วหมิงรู้สึกสั่นสะท้าน

“หนึ่งในสองคนนั้นคือศิษย์พี่อวิ๋น ตอนที่ศิษย์พี่อวิ๋นเลือกฝึกฝนวิชานั้น นอกจากจะฝึกฝนวิชาหลักแล้ว ยังฝึกฝนเคล็ดวิชาระดับสูงของนิกายเราที่สามารถเสริมพลังจิตให้แข็งแกร่งขึ้น ในแต่ละขั้นที่ฝึกสำเร็จจะทำให้พลังจิตของเขาแข็งแกร่งมากขึ้น ที่น่าเสียดายก็คือ เงื่อนไขของการฝึกฝนวิชานี้โหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก เกรงว่าบรรดาศิษย์ในนิกายทั้งหมด ก็มีเพียงแค่สองสามคนเท่านั้นที่พอจะสามารถรับเงื่อนไขเหล่านี้ได้ ส่วนอีกคนนั้นสถานะของเขาค่อนข้างพิเศษ ข้าไม่สามารถบอกเจ้าได้” เถี่ยเยวี่ยตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“ข้าเองก็เคยเจอศิษย์พี่อวิ๋นที่ใจกลางแดนลึกลับแล้ว แต่ก็ดูไม่ออกว่าพลังจิตของเขาจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้” คิ้วของหลิ่วหมิงค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน