ตอนที่ 158

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 158 ศิษย์ตรวจตรา ตอนที่ 158 ศิษย์ตรวจตรา โดย Ink Stone_Fantasy ภารกิจสุดท้ายเป็นภารกิจที่อันตรายที่สุด

เพราะเดิมทีเสวียนจิงก็เป็นสถานที่มีทั้งคนดีและคนเลวปะปนอยู่ด้วยกัน ในหลายปีก่อนนิกายต่างๆ เคยตกลงกับราชสำนักว่าเมืองหลวงอย่างเสวียนจิงจะต้องไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของนิกายใดๆ และผู้ฝึกฝนระดับของเหลวขึ้นไปห้ามเข้าไปเหยียบเมืองนี้แม้แต่ก้าวเดียว

เพื่อรักษาข้อตกลงนี้ นิกายแต่ละนิกายสามารถทิ้งศิษย์ตรวจตราไว้ในเมืองเสวียนจิงได้แค่คนเดียวเท่านั้น เพื่อตรวจตราดูว่านิกายอื่นๆ ทำผิดข้อตกลงหรือไม่

เพราะเหตุนี้ถึงทำให้เมืองเสวียนจิงกลายเป็นดินแดนแห่งความผาสุกของผู้ฝึกฝนอิสระและผู้ฝึกฝนจากแคว้นอื่นๆ แม้กระทั่งผู้ฝึกฝนนอกรีตกับผู้ฝึกฝนที่หนีความผิดมา ก็เปลี่ยนสถานะตนเองแล้วเข้าไปอยู่ในเมืองเสวียนจิง และแอบตั้งกลุ่มแก๊งขึ้นมา

ด้วยเหตุนี้ศิษย์ตรวจตราที่แต่ละนิกายส่งมาเมืองเสวียนจิง ต่างก็ถูกคนบางคนจับตามองและลอบสังหาร ซึ่งมักจะเกิดเหตุลอบสังหารหรือรุมโจมตีอยู่บ่อยๆ บางนิกายมีศิษย์ตรวจตราเสียชีวิตปีละหลายคนเลยทีเดียว

เรื่องแบบนี้ย่อมทำให้แต่ละนิกายรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก พวกเขาร่วมมือกันกวาดล้างผู้ฝึกฝนเหล่านั้นอยู่หลายครั้ง ถึงแม้ว่าจะสามารถกำจัดพวกมันได้ แต่ศิษย์ตรวจตราที่ถูกส่งมาทั้งหมดกลับไม่สามารถปรากฏตัวในเมืองเสวียนจิงได้อย่างเปิดเผย ซึ่งต่างก็เปลี่ยนสถานะของตัวเองแล้วดักซุ่มอยู่ในเมืองเสวียนจิง

เช่นนี้แล้วจึงจะทำให้ศิษย์ตรวจตราของแต่ละนิกายมีความปลอดภัยขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม ศิษย์ตรวจตราเมืองเสวียนจิงก็ยังคงเป็นตำแหน่งที่อันตรายเป็นอย่างมาก มีศิษย์เสียชีวิตหนึ่งคนในแต่ละปีก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ มีน้อยมากที่สามารถทำภารกิจได้ครบสี่ปีและกลับไปนิกายอย่างปลอดภัย

แน่นอนว่าภารกิจอันตรายเช่นนี้ ทางนิกายย่อมให้รางวัลอย่างงาม เมื่อรับภารกิจครบสี่ปีแล้วจะมอบแต้มคุณูปการเกือบหมื่นแต้มให้เป็นรางวัล ซึ่งมันเพียงพอที่จะนำไปแลกกับไอปีศาจบริสุทธิ์หนึ่งชุด

แต่เงื่อนไขการรับภารกิจนี้ ขอเพียงแค่เป็นศิษย์จิตวิญญาณขั้นกลางขึ้นไปก็เพียงพอแล้ว

อย่างไรซะหน้าที่ของศิษย์ตรวจตราก็แค่ตรวจดูความสงบของเมืองเสวียนจิงเท่านั้น ไม่ใช่ไปต่อสู้กับผู้คนแต่อย่างใด

เหตุที่หลิ่วหมิงสนใจภารกิจนี้ เป็นเพราะว่าสถานที่ปฏิบัติภารกิจกับสถานที่ซ่อนความลับในใจเขาคือที่เดียวกัน และศิษย์ตรวจตราไม่เพียงแต่สามารถไปมาได้อย่างอิสระ แต่พอเข้าไปเมืองเสวียนจิงแล้ว แม้แต่นิกายก็ไม่สามารถรับรู้ถึงสถานการณ์ของเขาที่เป็นชัดเจนได้

แม้จะบอกว่าเมืองเสวียนจิงเป็นเมืองที่ผู้ฝึกฝนนอกรีตเที่ยวใช้อำนาจบาตรใหญ่ แต่ก็ด้วยเหตุนี้ถึงได้มีตลาดมืดที่มีที่ชื่อเสียงที่สุดของแคว้นต้าเสวียนกับงานแอบประมูลขายของสีเทา ในนั้นมักจะปรากฏของล้ำค่าที่แม้แต่อาจารย์จิตวิญญาณก็อดที่จะหวั่นไหวไม่ได้ ไม่แน่มันอาจจะมีปราณปีศาจบริสุทธิ์ที่เขาอยากได้ด้วย

ส่วนภัยอันตรายของภารกิจศิษย์ตรวจตรานั้น เขาเชื่อว่าเพียงแค่เขาเปลี่ยนสถานะ และเพิ่มความระมัดระวังอีกเล็กน้อย สถานะที่แท้จริงของเขาก็จะไม่ถูกเปิดโปิงออกมาโดยง่าย

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ขอเพียงแค่ไม่ใช่ระดับอาจารย์จิตวิญญาณขึ้นไปเขาจะไม่กลัว เพราะศิษย์ทั่วไปมีไม่กี่คนที่สามารถรับมือกับเขาได้

และภารกิจแรกกับภารกิจที่สองมีขอบเขตจำกัดที่กว้างไปหน่อย มันไม่เอื้อต่อแผนการณ์ที่เขาวางไว้ในตอนท้าย

หลิ่วหมิงคิดใคร่ครวญอย่างรวดเร็ว หลังจากที่คิดชั่งน้ำหนักถึงข้อดีข้อเสียของแต่ละภารกิจแล้ว ก็ตัดสินใจได้ในที่สุด เขารีบเดินไปยังโต๊ะหินเพื่อรับภารกิจนี้ในทันที

“อะไรนะ! ศิษย์น้องไป๋จะรับภารกิจศิษย์ตรวจตราเมืองเสวียนจิงเป็นเวลาสี่ปี!” ผู้ดูแลหอดำเนินการก็นับว่าเป็นผู้ที่รู้จักกับหลิ่วหมิงดี แต่พอได้ยินหลิ่วหมิงพูดเช่นนี้ เขาก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจอย่างอดไม่ได้

“ทำไมล่ะ! หรือว่าคุณสมบัติของศิษย์น้องไม่สอดคล้องกับเงื่อนไขหรือ?” หลิ่วหมิงถามด้วยรอยยิ้ม

“มันไม่ใช่อย่างนั้น แต่ด้วยด้วยสถานะของศิษย์น้องไป๋ในตอนนี้ใยต้องรับภารกิจนี้ด้วยเล่า? ถึงแม้ศิษย์น้องจะมีพลังแข็งแกร่ง แต่ถ้าต้องไปเมืองเสวียนจิงจริงๆ ล่ะก็ มันก็ยังอันตรายอยู่ดี” ผู้ดูแลหอดำเนินการกล่าวเตือนหลิ่วหมิงอย่างอดไม่ได้

“ภารกิจนี้อันตรายแค่ไหน บนป้ายผลึกก็ได้อธิบายไว้หมดแล้ว ไม่เป็นไรหรอก! ศิษย์น้องคิดว่าสามารถรับมือกับเรื่องนี้ได้” หลิ่วหมิงยืนยันอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาย่อมไม่เปลี่ยนใจไปด้วยเหตุผลเช่นนี้

“ในเมื่อศิษย์น้องไป๋จะต้องรับภารกิจนี้ให้ได้ ศิษย์พี่เองก็ไม่อาจคัดค้าน แต่ตำแหน่งศิษย์ตรวจตราไม่เหมือนกับทั่วไป หลังจากศิษย์น้องรับภารกิจนี้แล้วยังต้องไปหาอาจารย์อาเหลยที่สาขากลลับสวรรค์ อาจารย์อาเหลยเป็นผู้ที่รับผิดชอบเกี่ยวกับศิษย์ตรวจตราในพื้นที่ต่างๆ โดยเฉพาะ หากท่านคิดว่าเจ้าไม่เหมาะสมล่ะก็ เจ้าก็ไม่อาจรับภารกิจนี้ได้ อีกอย่างข้อมูลเกี่ยวกับศิษย์ตรวจตราคนก่อนกับป้ายบ่งบอกสถานะก็ไปเอาได้ที่อาจารย์อาเหลยเท่านั้น” ชายดูแลหอดำเนินการได้ยินก็รับป้ายประจำตัวของหลิ่วหมิง และใช้กระบองสั้นแตะลงไปไม่กี่ครั้ง จากนั้นถึงได้กล่าวขึ้นมา

“ขอบคุณศิษย์พี่ที่เตือน ศิษย์จะไปหาอาจารย์ลุงเหลยสักครั้ง” หลิ่วหมิงรับป้ายประจำตัวคืนมาแล้วรีบกล่าวขอบคุณในทันที

เวลาต่อมาหลิ่วหมิงก็หมุนตัวออกไปจากหอดำเนินการ และเรียกเมฆเทาเพื่อเหาะไปยังเขากลลับสวรรค์

ผ่านไปไม่นาน เขาก็มาอยู่ตรงเชิงเขาสาขากลลับสวรรค์ และถูกศิษย์ลาดตระเวนสองคนขัดขวางไว้

“ศิษย์น้องไป๋ต้องการพบอาจารย์เหลย?” ศิษย์ทั้งคนนี้ต่างก็มีระดับการฝึกฝนที่ไม่เลว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็เข้าร่วมการประลองใหญ่ด้วยเช่นกันจึงจำหลิ่วหมิงได้ แต่พอได้ยินความต้องการของหลิ่วหมิง พวกเขากลับแสดงสีหน้าลำบากใจออกมา

“ทำไมล่ะ! หรือว่าอาจารย์อาเหลยไม่ได้อยู่บนเขา” หลิ่วหมิงถามด้วยความงุนงง

“มันไม่ใช่อย่างนั้น เพียงแต่ช่วงนี้อาจารย์อารมณ์ไม่ค่อยดี ไม่ยอมพบแขกง่ายๆ” ศิษย์เขากลลับสวรรค์ผู้หนึ่งลังเลเล็กน้อยก่อนกล่าวออกมา

“อ๋อ! ถ้าเป็นเช่นนี้ล่ะก็ ต้องขอรบกวนศิษย์พี่ทั้งสองรายงานท่านสักหน่อย บอกว่าตอนนี้ศิษย์น้องรับภารกิจศิษย์ตรวจตราถึงได้มาขอพบท่าน” หลิ่วหมิงได้ยินก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย แต่ยังคงกล่าวอย่างนอบน้อม

“เฮ่อๆ! ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ พวกข้าคงไม่กล้าเสี่ยงล่วงเกินอาจารย์เหลยเพื่อทำเรื่องเช่นนี้ แต่ศิษย์น้องไป๋เพิ่งจะสร้างผลงานชิ้นใหญ่ให้กับนิกาย ไม่แน่อาจารย์เหลยอาจจะเมตตาบ้าง” ศิษย์เขากลลับสวรรค์ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง แล้วหนึ่งในนั้นก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม