ตอนที่ 161

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 161 แสงลูกกลม ตอนที่ 161 แสงลูกกลม โดย Ink Stone_Fantasy แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะจ้องมองกำแพงผลึกโดยตรงได้ไม่นาน แต่ก็ยังมองเห็นเงาร่างพร่ามัวที่นักพรตแซ่จงเคยพูดถึง

เงาร่างเหล่านี้ปรากฎตัวขึ้นหลังจากที่เขาหลงลึกอยู่ในภาพลวงตาที่กำแพงผลึกสร้างขึ้นมา สิ่งนี้ทำให้หลิ่วหมิงไม่แน่ใจว่าภาพที่เห็นเหล่านี้ปรากฏออกมาจากกำแพงผลึก หรือเป็นเพียงแค่ภาพมายาที่สมองเขาสร้างขึ้นมาเท่านั้น

ตามที่นักพรตแซ่จงได้กล่าวไว้ เงาร่างพร่ามัวเหล่านี้จะดูเหมือนจริงก็ไม่ใช่ จะดูไม่เหมือนจริงก็ไม่เชิง มีคนเคยเข้าใจอะไรบางอย่างจากเงาร่างเหล่านี้ แต่ส่วนมากจะหลงอยู่ในภาพลวงตาจนทำให้เสียเวลาทำความเข้าใจไปหนึ่งคืน ส่วนจะปฏิบัติอย่างไรนั้นย่อมต้องดูที่การเลือกของแต่ละคน

แต่กำแพงเก็บเงานี้ลี้ลับมหัศจรรย์เป็นอย่างมาก แม้แต่พลังจิตระดับเขาก็คงไม่อาจจ้องมองได้นาน ถ้าไม่อย่างนั้นก็จะตกอยู่ภาพลวงตา หรือไม่ก็ไม่อาจต้านทานความง่วงที่ค่อยๆ ครอบงำจนหลับใหลไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อครู่เขาต้องใช้จิตที่เด็ดเดี่ยวเป็นอย่างมากถึงได้หลุดพ้นออกมาได้

หลิ่วหมิงคิดใคร่ครวญอยู่เงียบๆ ไปพักหนึ่ง จนเมื่อรู้สึกว่าพลังจิตฟื้นฟูมาพอประมาณแล้ว ถึงได้ทำท่ามือด้วยมือเดียวเพื่อส่งพลังเวทย์ไปที่ดวงตาทั้งสอง และเพ่งมองไปที่กำแพงผลึกต่อ

เขาทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนเวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละน้อย

ผ่านไปครึ่งค่อนคืน หลิ่วหมิงเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองดูกำแพงไปแล้วกี่รอบ แต่นอกจากจะเห็นเงาร่างพร่ามัวในตอนแรกแล้ว เขาก็ยังไม่เจอสิ่งใดอีกเลย ส่วนเงาร่างพร่ามัวเหล่านั้น เขาเองก็เคยสังเกตอย่างละเอียด แต่มันก็พร่ามัวจนไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ยิ่งทำให้มองไม่ออกมาว่ามันมีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับร่องรอยบนผนังทั้งสี่ด้าน

และการจ้องมองกำแพงเก็บเงาหลายครั้งเช่นนี้ ทำให้สิ้นเปลืองพลังจิตไปไม่น้อย ถึงแม้จะไม่มีทางเลี่ยง แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกกลัดกลุ้มอะไร

เพราะมีอาจารย์จิตวิญญาณนิกายปีศาจจำนวนไม่น้อยที่มาทำความเข้าใจกำแพงเก็บเงาแห่งนี้ แต่มีน้อยมากที่จะทำความเข้าใจเคล็ดวิชาทั้งชุดได้ ตนเองเป็นแค่ศิษย์จิตวิญญาณ ถ้าจะออกไปมือเปล่าก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ

หลิ่วหมิงคิดใคร่ครวญอยู่เช่นนี้ และก็ไม่ฝืนตนเองอีก เขาลุกขึ้นมาแล้วเดินวนรอบกำแพงผลึกอยู่หลายรอบ

ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าเด็กน้อยผู้นั้นได้กำชับไว้ว่าห้ามสัมผัสของสิ่งนี้เป็นอันขาด และเขาเองก็กังวลว่าบนนั้นจะมีชั้นจำกัดอะไรหรือเปล่าล่ะก็ เขาคงจะใช้นิ้วแหย่ดูว่ามันจะมีปฏิกิริยาอะไรบ้าง

แต่สุดท้ายเขาก็ส่ายศีรษะแล้วกลับไปนั่งบนเบาะ จากนั้นก็หลับตาทั้งสองลงแล้วเริ่มกระตุ้นเคล็ดวิชากระดูกดำขึ้นมา

ในเมื่อกำแพงเก็บเงานี้ไม่มีวาสนาต่อเขา เขาเองก็ไม่คิดที่จะดึงดันอะไร ควรจะอาศัยโอกาสนี้ฝึกฝนเพิ่มอีกหน่อยจะดีกว่า

ไอสีดำพวยพุ่งออกจากร่างเขาในทันที และมันยังกลายเป็นหนวดสัมผัสโบกสะบัดอยู่รอบตัวเขา

เมื่อเขากระตุ้นเคล็ดวิชากระดูกดำเร็วขึ้น ไอสีดำบนร่างก็ยิ่งพวยพุ่งออกมามากขึ้น หนวดสัมผัสสีดำก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น

หลิ่วหมิงที่กำลังหลับตาฝึกฝนอยู่กลับไม่รู้ว่าชั่วพริบตาที่ไอดำพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขานั้น กำแพงผลึกสีฟ้าที่ดูสงบก็เริ่มสั่นไหวขึ้นมา

ตอนแรกมันก็สั่นไหวช้าๆ แต่พอไอดำบนร่างหลิ่วหมิงยิ่งออกมามากขึ้น มันก็เริ่มสั่นไหวรวดเร็วและถี่ขึ้น

สุดท้ายเมื่อหนวดสัมผัสเส้นที่ใหญ่ที่สุดโบกสะบัดหนึ่งที ปลายของมันก็อยู่ห่างจากกำแพงผลึกแค่จั้งกว่าๆ ทันใดนั้นก็มีแสงสีฟ้าเปล่งประกายออกมาจากกำแพงผลึก และแสงสีฟ้าก็พุ่งออกมาปะทะกับหนวดสัมผัสสีดำ

เพียงแค่มีแสงเปล่งประกายออกมา ตรงปลายของหนวดสัมผัสก็สั่นไหวก่อนที่จะหายไป ตามด้วยแสงสีฟ้าที่สั่นไหวไม่กี่ทีก็กลายเป็นตาข่ายสีฟ้าห่อหุ้มหลิ่วหมิงไว้อย่างรวดเร็ว

ชั่วพริบตาที่หนวดสัมผัสสีดำหายไปนั้น หลิ่วหมิงลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ

ผลลัพธ์คือเขาแค่รู้สึกว่าแสงสีฟ้าตรงหน้าเปล่งแสงแวววับ ไอสีดำกับหนวดสัมผัสก็ค่อยๆ สลายไปราวกับน้ำแข็งละลาย ท่ามกลางแสงสีฟ้าที่เปล่งประกาย

เมื่อแสงสีฟ้ากลืนกินไอดำไปหนึ่งส่วน ตัวมันก็จะเปล่งประกายเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน ราวกับว่าไอดำเป็นอาหารเสริมชั้นดี

หลิ่วหมิงเห็นเช่นนี้ก็ตกใจจนหน้าถอดสี เขาคิดที่จะเปลี่ยนท่ามือเพื่อทำท่าป้องกันก็ไม่ทันเสียแล้ว

เมื่อไอดำชั้นสุดท้ายบนตัวเขาหายไป แสงสีฟ้าทั้งหมดก็จมหายเข้าไปในร่างของเขา และพุ่งเข้าไปที่ทะเลจิตวิญญาณของเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นมันก็กลายเป็นแสงลูกกลมสีฟ้าขนาดเท่าเม็ดถั่ว และหมุนวนอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้หลิ่วหมิงรู้สึกชาไปทั้งร่างจนไม่สามารถควบคุมพลังเวทย์และมือเท้าทั้งสี่ได้เลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งนิ้วมือก็ไม่อาจกระดิกได้ แต่ในขณะเดียวกันไอเย็นก็แผ่ขึ้นในจิตรับรู้ของเขา ทันใดนั้นคัมภีร์โบราณปกหนังสีดำเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาอย่างเลือนลาง จากนั้นมันก็ค่อยๆ เปิดทีละหน้า แต่รอยอักขระบนนั้นค่อนข้างจะพร่ามัว

“ข้าไปสัมผัสโดนสิ่งของบนกำแพงเก็บเงาเข้าแล้ว ทั้งยังดูเหมือนว่าจะเป็นวิชาฝึกพลังแบบครบถ้วน!” ตอนนี้หลิ่วหมิงถึงรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เขาทั้งรู้สึกตกตะลึงและดีใจเป็นอย่างมาก เขาหยุดคิดเกี่ยวกับเรื่องอื่นๆ เพื่ออ่านดูคัมภีร์โบราณอย่างละเอียด แต่ไม่ว่าจะใช้พลังมากมายแค่ไหนอักขระบนคัมภีร์ก็ยังพร่ามัวจนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้อย่างชัดเจน

“ไม่ดี! สถานการณ์เช่นนี้ดูเหมือนว่าพลังเวทย์ของข้าไม่เพียงพอ! มิน่าล่ะ! ปรมาจารย์ลิ่วยินท่านนั้นถึงได้ทิ้งคำพูดไว้ว่าจะต้องก้าวสู่ระดับของเหลวเท่านั้นถึงจะมีโอกาสสังเกตกำแพงเก็บเงาหนึ่งคืน” ภายใต้ความร้อนรนใจ เขาถึงตระหนักได้ว่าเป็นเพราะอะไร