ตอนที่ 257

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 257 วิชาฝึกศพกับการรวมตัว ตอนที่ 257 วิชาฝึกศพกับการรวมตัว โดย Ink Stone_Fantasy “อ้อ! ศิษย์หลานรู้หรือไม่ว่า หลังจากที่เจ้าสังเกตกำแพงเก็บเงาในคืนนั้นได้ไม่นาน ก็ไม่มีปรากฏการณ์ใดๆ เกิดขึ้นในกำแพงเก็บเงาอีกเลย” อาจารย์อาเยี่ยนจ้องมองหลิ่วหมิง และค่อยๆ กล่าวออกมา

“เรื่องนี้ศิษย์หลานก็ไม่รู้ชัดเช่นกัน แต่ตอนที่จากไป กำแพงนี้ยังเป็นปกติอยู่” หลิ่วหมิงกระพริบตาปริบๆ กล่าว

“อืม! เจ้าเด็กน้อยก็กล่าวเช่นนี้ ดูท่าเรื่องนี้คงไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า สาเหตุหลักคงเป็นเพราะว่าผ่านมานานหลายปี พลังที่มีอยู่ในตัวจึงหมดไป ช่างน่าเสียดายจริงๆ ดูท่านิกายเราคงไม่มีวาสนาได้รับการถ่ายทอดวิชาจากปรมาจารย์ลิ่วยิน!” พออาจารย์อาเยี่ยนได้ยิน สีหน้าก็ผ่อนคลายลง แต่ก็ถอนหายใจก่อนกล่าวออกมา

“คงเป็นเพราะว่าศิษย์อย่างพวกข้ามีคุณสมบัติไม่เพียงพอ ดังนั้นอาจารย์ทวดจึงไม่ถูกใจ” หลิ่วได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา

“คงจะเป็นเช่นนั้น แต่เรื่องสำคัญที่ข้าเรียกเจ้ามาไม่ใช่เรื่องนี้ เจ้ารู้ไหมว่าคนที่ถ่ายทอดวิชาให้เจ้า เป็นศิษย์ของข้าเอง” อาจารย์อาเยี่ยนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

“อะไรนะ! อาจารย์อาหร่วนเป็นศิษย์ติดตามของท่าน?” หลิ่วหมิงรู้สึกตกใจมาก

“ในเมื่อเจ้าบรรลุระดับแล้ว ก็เรียกเขาว่า ‘ศิษย์พี่หร่วน’ ได้ ตอนหนุ่มศิษย์ของข้าคนนี้หลงใหลเคล็ดวิชากระดูกดำมาก เคยตั้งปณิธานไว้ว่าจะใช้เคล็ดวิชากระดูกดำบ่มเพาะอาจารย์จิตวิญญาณให้กับนิกายเรา ด้วยเหตุนี้จึงยอมทิ้งพลังของตนเอง มิเช่นนั้น ในตอนนี้คงไม่ถึงกับต้องตายทั้งเป็นเช่นนี้ แต่การปรากฏตัวของเจ้า ทำให้ความลำบากของเขาในก่อนหน้านั้นไม่สูญเปล่าเลย” อาจารย์อาเยี่ยนค่อยๆ กล่าวออกมา

“ศิษย์รู้สึกซาบซึ้งมาโดยตลอดที่ศิษย์พี่หร่วนถ่ายทอดวิชาให้ ไม่ทราบว่าตอนนี้ศิษย์พี่หร่วนเป็นอย่างไรบ้าง?” หลิ่วหมิงกล่าว

“เขายังเก็บตัวอยู่ ต้องบรรลุสู่อาจารย์จิตวิญญาณขั้นกลางให้สำเร็จก่อนอายุขัย ถึงจะสามารถมีชีวิตรอดได้ นอกจากนี้ข้าอยากถามเจ้าว่า ในเมื่อเจ้ากลายเป็นอาจารย์จิตวิญญาณแล้ว คงรู้ดีว่าเคล็ดวิชากระดูกดำในส่วนหลังไม่สามารถฝึกฝนได้อีกต่อไป ว่าแต่เจ้าเลือกวิชาหลักที่จะฝึกฝนต่อได้หรือยัง?” อาจารย์อาเยี่ยนเปลี่ยนหัวข้อในฉับพลัน

“เรื่องนี้……เป็นเพราะศิษย์รีบร้อนบรรลุระดับ จึงยังไม่มีเวลาหาวิชาที่ถูกใจได้” หลิ่วหมิงไม่อาจพูดความจริงออกไป จึงได้แต่กล่าวเช่นนี้

“อืม! ถ้าเช่นนี้ล่ะก็ เคล็ดวิชากระดูกดำของเจ้าเป็นธาตุหยิน ถ้าเป็นวิชาของสาขาฝึกศพกับสาขาหยินทนทรมาณคงไม่มีปัญหา เอาอย่างนี้เถอะ ข้ามีเคล็ดวิชาฝึกศพมอบให้เจ้าชุดหนึ่ง ลองไปตั้งใจฝึกฝนดูเล็กน้อย ไม่แน่ต่อไปอาจจะมีประโยชน์ต่อการฝึกฝนของเจ้าก็เป็นได้ จำไว้ให้ดี ห้ามถ่ายทอดวิชานี้ให้คนอื่นเป็นอันขาด มิเช่นนั้นอย่าได้หาว่าข้าไร้น้ำใจ” อาจารย์อาเยี่ยนคิดไตร่ตรองเล็กน้อย แล้วกล่าวคำพูดที่ทำให้หลิ่วหมิงรู้สึกตกตะลึง

จากนั้นเขาก็สะบัดแขนเสื้อก่อนที่แผ่นหยกสีดำชิ้นหนึ่งจะพุ่งออกมา

“อาจารย์อาเยี่ยน นี่คือ……”

หลิ่วหมิงยื่นมือคว้าแผ่นหยกไว้ได้ และคิดจะถามอะไรออกไปด้วยความมึนงง

“เอาล่ะ! ข้าเหนื่อยแล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อน ศิษย์หลานหลิ่วเจ้าออกไปเถอะ!” อาจารย์อาเยี่ยนไม่ให้โอกาสหลิ่วหมิงสอบถามเลยแม้แต่น้อย จากนั้นก็หลับตาทั้งคู่โดยไม่สนใจอะไรอีกเลย

พอหลิ่วหมิงเห็นว่าผู้ฝึกฝนระดับผลึกท่านนี้ไม่อยากพูดอะไรมาก เขาก็ไม่กล้าถามอะไรอีก หลังจากคารวะเสร็จก็หมุนตัวออกไปจากหอใหญ่

“อาจารย์อา ท่านจะทำเช่นนี้จริงๆ หรือ?” พอร่างหลิ่วหมิงหายไปจากประตู ก็มีเงาร่างเคลื่อนไหวตรงเสาต้นหนึ่ง

เขาคือประมุขนิกายปีศาจที่น่าจะออกไปตั้งแต่แรกแล้ว และไม่รู้ว่าเขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่

“เจ้าก็รู้ว่าถึงแม้ข้าจะมีอายุขัยอีกร้อยปีกว่าๆ แต่ก็ต้องเตรียมตัวไว้ก่อน มิเช่นนั้นตอนที่ข้าละมือ ศพเหล็กขนเขียวตนนั้นคงไม่มีคนควบคุม ข้าไม่อยากให้ศพที่ข้าทุ่มเทมาหลายร้อยปี ตกอยู่ในสภาพเดียวกับราชาปีศาจ” อาจารย์อาเยี่ยนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวออกมา

“ศิษย์หลานย่อมเข้าใจความกังวลของอาจารย์อา แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นศิษย์น้องหลิ่วหรอกมัง เพราะเขาเพิ่งเข้าสู่ระดับของเหลว และระดับการฝึกฝนยังเปราะบางมาก หาคนอื่นได้หรือไม่?” ประมุขนิกายปีศาจกล่าวด้วยความลังเล

“ฮึ! คนอื่นๆ หรือ? นอกจากศิษย์ที่เพิ่งบรรลุระดับทั้งสามคนแล้ว คนอื่นๆ ถ้าไม่อายุมากจนเกินไป ก็มีคุณสมบัติไม่เพียงพอ ไม่อาจรับการถ่ายทอดวิชาฝึกศพโดยเฉพาะของข้าได้ ไม่อย่างนั้น ทำไมตอนนั้นข้าถึงเลือกรับศิษย์น้องหร่วนของเจ้าเป็นศิษย์แค่คนเดียวล่ะ! เสียดายที่เขาไม่ค่อยมุมานะเอาเสียเลย ตอนนี้เป็นตายอย่างไรก็ไม่รู้ ข้าไม่อาจเอาทุกอย่างไปเสี่ยงกับเขาได้ ส่วนเกาชงฝึกฝนวิชาหลักของสาขาพลังโลหิตกับเจ้า ซึ่งแตกต่างจากสาขาฝึกศพมาก ดังนั้นจึงไม่อาจฝึกฝนเคล็ดวิชาฝึกศพ มิเช่นนั้นเขาก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลว!” อาจารย์อาเยี่ยนทำเสียงฮึดฮัดก่อนกล่าวออกมา

“ช่างน่าละอายยิ่งนัก เกามีพรสวรรค์ในการฝึกฝนวิชาของสาขาพลังโลหิตจริงๆ มิเช่นนั้นข้าคงแนะนำให้เข้าสาขาฝึกศพตั้งแต่แรกแล้ว” ประมุขนิกายปีศาจกล่าวด้วยความเคอะเขิน

อาจารย์อาเยี่ยนกล่าวต่อโดยไม่สนใจ

“ส่วนหยางเฉียน แม้วิชาหลักที่เขาฝึกฝนจะเหมาะสมกับวิชาฝึกศพ แต่เจ้ากับข้าก็รู้สถานะที่แท้จริงของเขาดี เขาก็ไม่อาจรับการถ่ายทอดวิชาเฉพาะของข้าได้ ด้วยเหตุนี้ จึงเหลือศิษย์น้องหลิ่วเพียงคนเดียวเท่านั้น เจ้าเด็กนี่ไม่เพียงแต่อายุยังน้อย แต่ยังฝึกฝนเคล็ดวิชากระดูกดำ ดังนั้นจึงรับการถ่ายถอดวิชาเฉพาะของข้าได้อย่างไม่มีปัญหา มีจุดด้อยเพียงหนึ่งเดียวก็คือ เขามีคุณสมบัติสามชีพจรจิตวิญญาณเท่านั้น ไม่รู้ว่าในภายหน้าจะมีการพัฒนาหรือไม่ แต่ในเมื่อเขาใช้คุณบัตินี้เข้าสู่ระดับอาจารย์จิตวิญญาณได้ คิดว่าคุณสมบัติของเขาคงไม่ธรรมดาอย่างที่เห็น มันคุ้มค่าที่จะลองดู”

“ได้ยินอาจารย์อาพูดเช่นนี้ คงมีแค่ศิษย์หลิ่วที่เหมาะสมที่สุด แต่ทำไมอาจารย์อาถึงมอบเคล็ดวิชาให้อย่างเดียว และไม่พูดเรื่องนี้ให้กระจ่าง” ประมุขนิกายปีศาจคิดใคร่ครวญเล็กน้อย และหัวเราะอย่างขมขื่น จากนั้นก็ถามด้วยความสงสัย

“ข้าได้สัมผัสกับศิษย์หลานหลิ่วไม่มาก ยังไม่ค่อยรู้จักอุปนิสัยใจคอของเขา ดังนั้นตอนนี้จึงไม่อาจบอกเรื่องที่จะมอบศพเหล็กขนเขียวให้เขาได้ ตอนนี้ข้ายังมีเวลา ไม่ต้องรีบร้อนมาก รอดูความสามารถในการทำความเข้าใจวิชาฝึกศพของเขาก่อนแล้วค่อยว่ากัน” อาจารย์อาเยี่ยนอย่างไม่สะทกสะท้าน

“อาจารย์อาทำเช่นนี้ถือว่ารอบคอบเป็นอย่างมาก แต่ศิษย์หลานกลับบุ่มบ่ามไปเล็กน้อย ว่าแต่ที่อาจารย์อาส่งเสียงเรียกข้ากลับมา คงมีเรื่องสำคัญจะปรึกษาสินะ!” ประมุขนิกายปีศาจพยักหน้า และถามออกไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ที่ให้เจ้ากลับมา เพราะจะให้ไปพบประมุขนิกายอื่นๆ กับเพื่อนผู้อาวุโสเหล่านั้น สมครามใหญ่เมื่อไม่นานมานี้ เกี่ยวพันถึงความเป็นความตายของนิกายในแคว้นต้าเสวียน พวกเราแต่ละนิกายจำต้องหารือกันอย่างละเอียดสักครา” อาจารย์อาเยี่ยนถอนหายใจก่อนกล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม