ตอนที่ 307

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 307 คนในโลงศพ ตอนที่ 307 คนในโลงศพ โดย Ink Stone_Fantasy ม่านแสงสีแดงนี้ ย่อมเกิดจากชั้นจำกัดของเกราะหนังมังกรตัวนั้น แม้จะด้วยข้อจำกัดของระดับการฝึกฝน ทำให้ไม่สามารถแสดงอานุภาพออกมาได้ทั้งหมด แต่ก็เหลือเฟือที่จะต้านทานเกล็ดหิมะอันแหลมคมตรงหน้านี้ได้

แต่พอหลิ่วหมิงเห็นแผ่นน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นบริเวณรอบๆ ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาทำเสียงฮึดฮัด และทำท่ามือด้วยมือทั้งสองอย่างรวดเร็ว

แสงสีแดงรุมล้อมรอบตัวเขา อึดใจเดียวก็ก่อตัวเป็นลูกเปลวไฟสีแดงจำนวนสิบกว่าลูกที่มีขนาดเท่ากำปั้น

ภายใต้การกระตุ้นเคล็ดวิชา มันพุ่งยิงออกไปรอบทิศทางทันที

“ตู๊มๆ!” เสียงระเบิดดังขึ้นติดต่อกัน

ลูกเปลวไฟปะทะใส่แผ่นน้ำแข็งบริเวณนั้นแล้วม้วนตัวออกไป

ขณะนั้นเอง อสรพิษหมอกดำที่วนรอบตัวเขาอยู่ ก็กระโจนออกไปพร้อมกับเสียงมังกรคำราม มันแยกเขี้ยวยิงฟันหมุนวนอยู่กลางอากาศ จนเกิดเป็นพายุบ้าระห่ำพัดพาเกล็ดหิมะแวววาวร่วงหล่นลงไป

แต่ขณะนี้ ชายหนุ่มที่อยู่ไกลๆ ได้แสดงสีหน้าดุร้ายออกมา เขาขยับแขนในทันที นิ้วมือกึ่งโปร่งแสงชี้มาทางหลิ่วหมิง

มีเสียงดังขึ้นกลางอากาศ!

เกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงมาหายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ไม่นานก็มีเสียงดังขึ้นมา แท่งวารีแวววาวร่วงลงมาเป็นจำนวนมาก

แต่ละแท่งล้วนยาวครึ่งฉื่อกว่าๆ ปลายแหลมคม มองดูไกลๆ ราวกับว่าเป็นคมมีดแวววาวพุ่งยิงลงมาพร้อมกัน

แม้อสรพิษหมอกดำจะส่ายไปมาอย่างบ้าคลั่ง แต่ร่างของมันก็ถูกแทงจนบังเกิดบาดแผลจำนวนมาก ในที่สุดก็กลายเป็นไอดำ และหายเข้าไปในร่างของหลิ่วหมิง

ด้วยเหตุนี้ แท่งวารีจึงตกใส่ม่านแสงสีแดงโดยไม่มีสิ่งใดมาต้านทานไว้ แม้ว่ากว่าครึ่งหนึ่งจะกระเด็นออกไป แต่ยังมีส่วนหนึ่งที่ตกลงบนม่านแสงแล้วระเบิดออกมา

แม้ม่านแสงสีแดงจะมีพลังต้านทานอันน่าตกใจ แต่ภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่องของแท่งวารี มันก็เริ่มจะต้านทานไม่ไหว

แต่ขณะนี้เอง หลิ่วหมิงได้ลงมืออีกครั้งแล้ว

เขาคว้ามือไปกลางอากาศโดยไม่เปล่งคำพูดใดๆ ออกมา หมอกดำพวยพุ่งกลางฝ่ามือ และกลายเป็นมุกสีดำเม็ดหนึ่ง เขาสะบัดแขนโยนมันออกไป

“ฟิ้ว!”

มุกสีดำหมุนวนอยู่สองสามรอบ ก็ขยายใหญ่เท่าปากถ้วย ขณะเดียวกันก็มีหมอกดำกระเพื่อมออกมา หนึ่งชั้น สองชั้น สามชั้น…… ติดต่อกันไม่หยุด พริบตาเดียวก็กลายเป็นระลอกน้ำสีดำขนาดใหญ่หมู่กว่าๆ มันปั่นแท่งวารีที่ตกลงมาจนแตกละเอียด

แท่งวารีก็ตกลงมาอยู่ไม่หยุด มันยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่องราวกับสายฝนที่โปรยปราย

ชายหนุ่มที่อยู่ไกลๆ เห็นเช่นนี้ ก็เขม้นตามองมา หลังจากลังเลเล็กน้อยแล้ว ก็สะบัดแขนเสื้อมาทางด้านหลิ่วหมิง

“ฟู่!”

แท่งวารีกลางอากาศหยุดชะงักในฉับพลัน ไอเย็นสะท้านรอบด้านหายไปในพริบตา

“ดีมาก! เจ้าสามารถต้านทานวิชาหิมะบินของข้าได้ เจ้ามีสิทธิ์เข้าเจดีย์กักปีศาจพร้อมกับข้าแล้ว หวังว่าเวลาที่เผชิญกับปีศาจอสูรตนนั้น เจ้าจะยังองอาจเช่นนี้” ขายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงซึมกระทือ จากนั้นก็กลายร่างเป็นแสงสีขาวพุ่งยิงออกไป

หลิ่วหมิงยังคงมีสีหน้าปกติ แต่มือที่จับกระบี่สั้นสีทองอยู่ในแขนเสื้อค่อยๆ คลายออกมา จากนั้นก็โบกมือไปทางอากาศ

ระลอกคลื่นสีดำกลางอากาศหายไปในทันที มุกสีดำลดขนาดเท่าเดิมและร่วงหล่นลงมา ม่านแสงสีแดงบนตัวก็หายไปในพริบตา

ขณะนี้ หลิ่วหมิงถึงได้มองไปยังนอกลานทีหนึ่ง และเผยรอยยิ้มออกมา