ตอนที่ 309

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 309 เข้าเจดีย์กักปีศาจ ตอนที่ 309 เข้าเจดีย์กักปีศาจ โดย Ink Stone_Fantasy ของสิ่งนี้เปล่งประกายกลายเป็นจุดแสงสีขาว และหายเข้าไปในลูกกลมๆ สีดำกลางอากาศ มันสั่นไหวกลายเป็นประตูหยกโบราณแวววาวที่มีอักขระสีเงินปกคลุมอยู่เป็นจำนวนมาก และท่ามกลางเสียงร่ายคาถามันก็ค่อยๆ เปิดออกมา

“สำเร็จแล้ว! เข้าไปเถอะ”

ผู้อาวุโสชุดคลุมสีดำเห็นเช่นนี้ ก็กล่าวด้วยความดีใจ ขณะเดียวกันกลิ่นไอบนตัวก็สั่นไหวอย่างรุนแรง

ประจักษ์ชัดว่าการเปิดประตูในครั้งนี้ ทำอาจารย์จิตวิญญาณสูญเสียพลังไปมาก

หานหลีได้ยินเช่นนี้ ก็ทะยานเข้าไปในประตูหยกโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

หลิ่วหมิงยิ้มและทำท่ามือก่อนที่จะทะยานขึ้นไป

ศิษย์นิกายปีศาจคนอื่นๆ ก็ค่อยๆ ขี่เมฆขึ้นไปด้วยความฮือฮา

……

หลิ่วหมิงรู้สึกวิงเวียนศีรษะและตัวเบาลง จากนั้นร่างของเขาก็มาปรากฏบนพื้นหินสีดำ

อีกคนที่อยู่ด้านข้าง ก็มองสำรวจไปรอบด้าน ซึ่งเขาก็คือหานหลีนั่นเอง

พอหลิ่วหมิงกวาดสายตามองไป ก็ค้นพบว่าตนเองอยู่ในค่ายกลขนาดใหญ่หลายจั้ง รอบด้านมีเสาหินสีขาวตั้งตระหง่านอยู่หลายเสา ซึ่งมันค้ำยันม่านแสงสีขาวที่ปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้นไว้

“ชั้นป้องกันนี้ ใช้รับมือปีศาจอสูรโดยเฉพาะ ปรมาจารย์นิกายเราลงมือสร้างมันด้วยตนเองในสมัยที่สร้างเจดีย์กักปีศาจ นอกจากปีศาจอสูรที่มีพลังระดับผลึกแล้ว ปีศาจอสูรตนอื่นๆ ไม่สามารถทำลายมันได้โดยเด็ดขาด แต่สำหรับมนุษย์เราสามารถเข้าออกได้โดยไม่เป็นอะไรเลย” ชายหนุ่มค่อยๆ กล่าวออกมา พวกเขาทะลุม่านแสงมาโดยไม่มีอะไรมาต้านทานไว้

“ปรมาจารย์นิกายท่านช่างมีความสามารถล้นฟ้าจริงๆ ถึงได้วางชั้นจำกัดมหัศจรรย์นี้ได้” ดวงตาหลิ่วหมิงเผยแววประหลาดใจออกมา แต่หลังจากถอนหายใจแล้ว ก็เดินออกไปอย่างไม่รีบร้อน

“ที่นี่คือชั้นสี่ของเจดีย์กักปีศาจ ก่อนจะออกเดินทางไปอีกชั้น ข้ามีเรื่องบางอย่างต้องกำชับเจ้า เพราะที่นี่ค่อนข้างพิเศษ ไม่เหมือนกับโลกภายนอก พอถึงเวลาอาจเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นมาได้” หานหลีลังเลเล็กน้อย และกล่าวกับหลิ่วหมิง

“อืม! สหายรีบพูดมาเถอะ ข้าจะจำไว้อย่างดี!” หลิ่วหมิงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร แต่กลับกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ขณะนี้ เขาได้แหงนหน้ามองขึ้นไปด้านบน กลางอากาศที่สูงขึ้นไปสามสิบกว่าจั้ง ถูกไอดำหนาๆ ปกคลุมจนบดบังส่วนบนของชั้นนี้ไว้

“ก่อนอื่น เจดีย์กักปีศาจรองรับได้แค่อาจารย์จิตวิญญาณขั้นต้นสองคนกับอาจารย์จิตวิญญาณขั้นกลางหนึ่งคนเท่านั้น ไม่ว่าเจ้าจะมีอสูรระดับของเหลวหรือปีศาจอะไรมาด้วยก็ตาม ให้ทิ้งมันไว้ในถุงอสูรจิตวิญญาณ ห้ามเรียกออกมาโดยเด็ดขาด มิเช่นนั้นอาจจะถูกส่งตัวออกไปจากเจดีย์กักปีศาจทันที ประการที่สอง ในเจดีย์กักปีศาจนี้ ไม่สามารถแสดงเคล็ดวิชาเหาะเหินเดินอากาศหรือใช้ยันต์ได้ มิเช่นนั้นจะทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้น อย่างเบาก็แค่บาดเจ็บสาหัส อย่างหนักก็ถึงขั้นเสียชีวิต สุดท้ายวิชาบินหลบหลีกจะถูกระงับไว้ ทำให้ไม่เพียงแต่จะมีผลลัพธ์แค่หนึ่งในสิบของภายนอกเท่านั้น พลังเวทย์ที่สูญเสียไปก็มากกว่าภายนอกหลายเท่า” หานหลีจ้องมองหลิ่วหมิงแล้วกล่าวออกมา

“เข้าใจแล้ว มองดูก็รู้ว่ามีชั้นจำกัดอยู่ในนี้ ไม่อย่างนั้นมันจะกว้างขนาดนี้ได้อย่างไร ส่วนเรื่องที่อสูรจิตวิญญาณถูกห้ามไม่ให้นำออกมานั้น เป็นเรื่องที่พอคาดเดาได้แต่แรกแล้ว ในเมื่อไม่สามารถเหาะได้ ก็เดินเท้าเอาแล้วกัน” หลิ่วหมิงพยักหน้าตอบรับอย่างเต็มปากเต็มคำ

“ได้! ไปกันเถอะ ในเมื่อที่นี่เป็นชั้นที่สี่ ในสถานการณ์ปกติจะมีแค่ปีศาจอสูรระดับของเหลวขั้นต้นอาศัยอยู่เท่านั้น พอพลังมันเกินกว่านี้ ก็จะถูกส่งตัวไปยังชั้นที่สูงยิ่งกว่า” หานหลีมีสีหน้าผ่อนคลายลง และเริ่มเดินไปยังทิศทางบางแห่ง

หลิ่วหมิงย่อมไม่มีข้อคัดค้านใดๆ เขาเดินตามไปอย่างไม่รีบร้อน ขณะเดียวกันก็เอ่ยปากถามด้วยความสนใจ

“ในเมื่อบอกว่าปกติ ย่อมมีผิดปกติบ้างใช่ไหม!”

“หากปีศาจอสูรรู้วิธีควบคุมกลิ่นไอของตนเอง ก็สามารถหลอกชั้นจำกัดในเจดีย์ได้ โดยการทำให้ระดับของตนเองอยู่ในขั้นต่ำ ข้าจำได้ว่า แต่ก่อนมีศิษย์พี่คนหนึ่ง ถูกปีศาจอสูรระดับของเหลวขั้นกลางลอบโจมตีจนเกือบเสียชีวิต แต่ปีศาจอสูรชนิดนี้พบเจอได้น้อยมาก พอมันปรากฏตัวออกมา ก็ถูกชั้นจัดของนิกายจัดการอย่างรวดเร็ว” หานหลีกล่าวด้วยท่าทีสงบ

“เป็นการยากที่จะป้องกันปีศาจอสูรที่รู้วิธีระงับกลิ่นไอของตนเอง” หลิ่วหมิงเห็นด้วย

ไม่รู้ว่าเจดีย์ชั้นนี้กว้างเท่าไร่!

ขณะนี้ พวกเขาเดินเข้ามาในห้องโถง สิ่งที่พบเห็นล้วนเต็มไปด้วยหมอกดำๆ และแท่งเสาหินที่ปรากฏออกมาประปราย โดยไม่มีปีศาจอสูรเลย

เขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด เห็นได้อย่างชัดเจนว่า ที่นี่เป็นบริเวณขอบของเจดีย์ ไม่มีปีศาจอสูรปรากฏออกมา ก็เป็นเรื่องปกติ

แต่พอเดินไปได้สักพัก ด้านหน้าก็เริ่มมีพุ่มไม้ใบหญ้า จวบจนกระทั่งมีบางต้นที่ผลิดอกออกผล มีแมลงบินไปบินมาในพุ่มหญ้า

ดวงตาหลิ่วหมิงค่อยๆ เป็นประกายขึ้นมา ตอนนี้เขาถึงเข้าใจว่า ทำไมปีศาจอสูรในเจดีย์ถึงไม่อดตาย

“ไม่ต้องแปลกใจไป เจดีย์ปีศาจสร้างมานานขนาดนี้ ได้เชื่อมต่อกับทางเข้าแดนลึกลับแล้ว มักจะมีสิ่งของหลุดร่วงเข้าไปในเจดีย์กักปีศาจอยู่ตลอด” พอเห็นหลิ่วหมิงมีสีหน้าประหลาดใจ หานหลีก็อธิบายออกมา

“ก่อนเข้ามา ข้าเคยได้ยินคนพูดว่า เดิมทีเจดีย์กักปีศาจนี้ เป็นที่ปิดผนึกปากทางเข้าแดนลึกลับ แต่ข้ารู้สึกแปลกใจมาโดยตลอด หากเป็นเช่นนี้ล่ะก็ ทำไมปีศาจอสูรเหล่านี้ถึงยังอยู่ที่นี่ และไม่หนีไปแดนลึกลับ?” หลิ่วหมิงขมวดคิ้วกล่าว

“หนีไปแดนลึกลับ? เฮ่อๆ! มันจะง่ายอย่างนั้นได้อย่างไร ประการแรก ทางเข้าแดนลึกลับไม่เคยปรากฏคงที่ บางครั้งก็อาจจะปรากฏที่ชั้นหนึ่ง บางครั้งก็อาจจะปรากฏที่ชั้นเจ็ด ประการต่อมา ทางเข้าแดนลึกลับมีชั้นจำกัดร้ายกาจของนิกายเราอยู่ ในสถานการณ์ปกติ สามารถออกไปได้ แต่ไม่สามารถเข้ามาได้ แต่ก็มีปีศาจอสูรหนีไปในแดนลึกลับเช่นกัน ซึ่งนิกายเราก็ส่งคนเข้าไปสังหารในนั้นจนหมดสิ้น” หานหลีปราดตามองหลิ่วหมิงทีหนึ่ง และกล่าวออกมาอย่างทระนงองอาจ

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” ตอนนี้หลิ่วหมิงถึงพอเข้าใจขึ้นมาบ้าง