ตอนที่ 320

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 320 การปรากฏตัวของอักขระปีศาจ ตอนที่ 320 การปรากฏตัวของอักขระปีศาจ โดย Ink Stone_Fantasy ส่วนผลึกหินสีดำนั้น หลิ่วหมิงมองจากกลิ่นไอที่มันแผ่ออกมา ก็รู้ว่าเป็นเมล็ดปีศาจของมารอสรพิษตนนั้น

หลังจากอสรพิษดำกลับเข้าไปบนบาทายักษ์แล้ว ก็ทิ้งมันไว้ที่นี่

และหากเขามีของสิ่งนี้ล่ะก็ สามารถกลับไปรายงานประมุขนิกายหยวนหมัวได้แล้ว

หลิ่วหมิงเก็บทั้งสองเข้าไปในหอยสังข์ย่อส่วนอย่างระมัดระวัง พอกวาดสายตามองออกไปไม่ไกล ก็พบกับกองชิ้นส่วนสีดำ

ชิ้นส่วนเหล่านี้ คือน้ำเต้าสีดำที่ ‘ตันกาน’ นำออกมาในก่อนหน้านั้น ตอนนี้มันแตกละเอียดจนไม่รู้จะแตกอย่างไรแล้ว ซึ่งไม่สามารถใช้งานใดๆ ได้อีก

หลิ่วหมิงเดินวนรอบค่ายกลที่ถูกทำลายไปเกือบครึ่งหนึ่ง และแอบทำการเปรียบความแตกต่างระหว่างบาทายักษ์กับมือยักษ์ค้ำฟ้าที่เขาเห็นในตอนแรก

ในระหว่างเวลานี้ บาทายักษ์กลับนอนนิ่งอยู่กลางค่ายกล ราวกับว่าเป็นสิ่งไม่มีชีวิต

หลิ่วหมิงเห็นเช่นนี้ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา

เขาสัมผัสไอปีศาจจากบาทายักษ์ไม่ได้เลย นี่คือสิ่งที่แตกต่างจากมือยักษ์ค้ำฟ้าเป็นอย่างมาก

หลิ่วหมิงชะงักฝีเท้าลง หลังจากคิดใคร่ครวญอย่างรวดเร็วแล้ว ก็พลิกมือฝ่ามือขึ้น เผยให้เห็นเข็มเงาหยกที่อยู่บนนั้น

มันคือเข็มเงาหยกที่เป็นอาวุธจิตวิญญาณระดับต่ำ

พอเขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้ว ก็สะบัดนิ้วมือยิงเข็มเงาหยกออกไป เป้าหมายคือใจกลางฝ่าเท้าของบาทายักษ์ที่ไม่มีเกล็ดห่อหุ้มอยู่

“ฟู่!”

เส้นขนที่อยู่ใกล้กลางฝ่าเท้ามากที่สุดขยายยาวขึ้นมา มันสะบัดแค่ทีเดียว ก็โจมตีเข็มเงาหยกจนกระเด็นออกไป

สีหน้าหลิ่วหมิงค่อยๆ เปลี่ยนไปเมื่อเห็นเช่นนี้ จากนั้นก็ถอยออกไปสองก้าว และรีบทำท่ามือกระตุ้นอย่างต่อเนื่อง

เข็มเงาหยกหมุนวนไปรอบหนึ่ง จากนั้นก็พุ่งไปกลางบาทายักษ์อีกรอบ ครั้งนี้มันแค่พร่ามัวก็บังเกิดเสียงดังลั่น และกลายเป็นเงาเข็มหยกร้อยกว่าเล่ม

“ฟู่!”

ปลายเส้นขนแข็งๆ ที่ขยายใหญ่ ม้วนตัวกลายเป็นอสรพิษดำ และอ้าปากพ่นแสงสีดำออกมา

พอแสงสว่างม้วนตัวผ่านเข็มเงาหยกไป มันก็ค่อยๆ ดับสลายลง เหลือเพียงเข็มหยกเล่มสุดท้ายเท่านั้น ที่ถูกอสรพิษยักษ์กระโจนเข้ามา และกลืนเข้าไปในท้อง

หลิ่วหมิงที่กำลังทำท่ามืออยู่เห็นเช่นนี้ ก็มีสีหน้าหนักอึ้งขึ้นมา

ตอนนี้เขาขาดการเชื่อมต่อกับเข็มเงาหยกแล้ว

แต่หลังจากผ่านการแลกมือในครั้งนี้ เขาก็ทดสอบพลังของอสรพิษดำได้อย่างคร่าวๆ ซึ่งอยู่ราวๆ ระดับของเหลวขั้นกลาง

หลังจากอสรพิษดำกลืนเข็มเงาหยกลงไปแล้ว ก็ไม่ได้กลับมาเป็นเส้นขนดังเดิม แต่กลับชูคอส่งเสียง และจ้องมองหลิ่วหมิง

หลิ่วหมิงหรี่ตาทั้งสอง และเปลี่ยนท่ามือทันที ทันใดนั้นแสงสีเขียวก็ปรากฏตรงหน้า และก่อตัวเป็นคมวายุสิบกว่าเส้น

“ไป!”

พอเขาสะบัดแขนเสื้อ และตะโกนออกมา คมวายุตรงหน้าก็พุ่งยิงออกไป

อสรพิษยักษ์สีดำโมโหอย่างสุดขีดหลังจากส่ายไปมาอย่างรวดเร็ว ก็มีเงาหัวอสรพิษโผล่ออกมาหลายหัว แต่ละหัวอ้าปากงับคมวายุในพริบตา และกลืนลงท้องไป

จากนั้นเงาหัวอสรพิษก็พร่ามัวกลับมาเป็นหัวเดียวดังเดิม และกลายร่างเป็นไอดำกระโจนเข้าหาหลิ่วหมิง

หลิ่วหมิงหรี่ตาทั้งสอง ร่างกายส่วนบนไม่เคลื่อนไหว แต่เท้าทั้งคู่ไถลไปข้างหลังราวกับติดสปริง

“ฟู่!”

ไอดำสั่นสะท้านอยู่ตรงขอบค่ายกล และกลายเป็นอสรพิษดำใบหน้าดุร้ายอีกครั้ง

แต่ต่อให้มันจะพยายามดิ้นรนแค่ไหน ร่างกายส่วนล่างยังคงติดแน่นอยู่กับบาทายักษ์ ซึ่งไม่อาจพุ่งไปไกลได้แม้แต่ชุ่นเดียว

ครู่ต่อมา อสรพิษดำก็อ้าปากออกมา แสงสีดำเปล่งประกายอยู่ในนั้น และดูเหมือนว่าจะถูกพ่นออกมา

“ตุ๊บ!”

เงากำปั้นสีดำกลุ่มหนึ่งพุ่งยิงออกไป และโจมตีหัวอสรพิษดำอย่างรุนแรง

มันคือกำปั้นที่หลิ่วหมิงทุบออกไป พอหัวของมันสั่นสะเทือน แสงสีดำที่อยู่ในนั้นก็สลายไป

แสงสีทองเปล่งประกายขึ้นในมือ กระบี่สั้นสีทองปรากฏออกมา พอพลิกฝ่ามือขึ้น มันก็กลายเป็นแสงกระบี่อันครั่นคร้าม และม้วนตัวออกไป

“ฟู่!”

แสงกระบี่เลี้ยวไปฟันรอยต่อระหว่างอสรพิษดำกับขนแข็งที่ยังไม่แปลงร่าง จนขาดออกเป็นสองส่วน

หลังจากที่อสรพิษดำส่งเสียงร้องออกมา มันก็กลายเป็นขนแข็งที่ยาวสองฉื่อ และตกลงมา

แต่การโจมตีในครั้งนี้ เหมือนกับไปแหย่รังแตนเข้า ทำให้ขนแข็งเส้นอื่นๆ ที่อยู่ตรงฝ่าเท้าค่อยๆ สั่นไหวกลายเป็นอสรพิษดำ พวกมันชูคอแลบลิ้นกระโจนเข้ามา แต่พอมาถึงขอบค่ายกล ก็ไม่สามารถออกไปข้างนอกได้อีก

หลิ่วหมิงเห็นเช่นนี้ ก็หัวเราะออกมาเบาๆ

ประจักษ์ชัดว่า อสรพิษดำเหล่านี้ไม่ค่อยมีสติปัญญามากนัก มันใช้วิธีการโจมตีที่ธรรมดามาก ระยะของการโจมตีก็ถูกจำกัดไว้

หากเป็นเช่นนี้ล่ะก็ เขาก็ไม่ต้องหวาดกลัวมันแล้ว

หลิ่วหมิงแผดเสียงออกมา พอเขากระตุ้นเคล็ดกระบี่ กระบี่สั้นสีทองในมือก็สั่นไหว และกลายเป็นสายรุ้งอันน่าหวาดกลัวพุ่งยิงออกไป