ตอนที่ 332

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 332 ปีศาจวิหคดำ ตอนที่ 332 ปีศาจวิหคดำ โดย Ink Stone_Fantasy สองเดือนต่อมา เรือเหาะรูปกระสวยกำลังพุ่งตรงไปยังฝั่งตะวันออกสุดของแผ่นดินอวิ๋นชวน

ชายหนุ่มชุดคลุมสีเขียวที่ยืนอยู่ส่วนหน้าของเรือ กำลังหรี่ตามองสำรวจไปรอบด้าน

เขาคือหลิ่วหมิงที่ออกทะเลกับเย่เทียนเหมยนั่นเอง

ขณะนี้ เย่เทียนเหมยกำลังนั่งขัดสมาธิหลับตาพักผ่อนอยู่ตรงท้ายเรือ ราวกับว่าไม่สนใจทิวทัศน์รอบด้าน

“นี่ก็คือทะเลชังไห่ในตำนานหรือ?” หลิ่วหมิงครุ่นคิดอยู่ในใจ สีหน้าดูตื่นเต้นมาก

พอมองออกไป ทุกหนแห่งล้วนเป็นน้ำสีฟ้าที่ไม่มีจุดสิ้นสุด

ทะเลไร้ขอบเขตแห่งนี้ เคยได้ยินแต่ประมุขนิกายปีศาจพูดถึง แต่พอวันนี้ได้เห็นกับตาตัวเอง ก็รู้สึกตะลึงพรึงเพริดเป็นอย่างมาก เขาแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

ไม่นาน หลิ่วหมิงก็หันกลับไปมองทิศทางที่จากมาทีหนึ่ง

แผ่นดินอวิ๋นชวน ไม่ใช่สิ……ควรพูดว่าเกาะอวิ๋นชวนมากกว่า เกาะอวิ๋นชวนดูพร่ามัวลง และเล็กลงเรื่อยๆ ยังพอเห็นสิ่งก่อสร้างเป็นจุดสีดำอยู่รำไร ผิวทะเลรอบด้านกับแสงแดดเจิดจ้าที่ส่องลงมา ดูคล้ายกับว่ามันถูกปกคลุมด้วยม่านแสงสีเหลืองจางๆ

ตอนนี้ สีหน้าหลิ่วหมิงดูสงบเป็นอย่างมาก แต่กลับรู้สึกเศร้าใจอย่างอดไม่ได้

ใช้ชีวิตอยู่บนเกาะนี้มายี่สิบกว่าปี ตั้งแต่เป็นเด็กหนุ่มธรรมดาจนกลายเป็นอาจารย์จิตวิญญาณ ดูเหมือนว่าตอนนี้ เขาจะเป็นแค่มดตัวหนึ่งในเขตทะเลชังไห่เท่านั้น

เพราะนอกจากทะเลชังไห่แล้ว ยังมีแผ่นดินจริงๆ อย่างแผ่นดินจงเทียน แผ่นดินหมานฮวง แผ่นดินว่านหมัว เป็นต้น

ต่อให้จะเป็นแผ่นดินขนาดรองลงมาที่มนุษย์ครอบครอง ก็ยากที่เกาะอย่างอวิ๋นชวนจะเปรียบเทียบได้

และสถานที่เหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ เผ่าอสูร หรือเผ่าปีศาจ ล้วนต้องใช้กำลังในการคุยกัน แค่ผู้ฝึกฝนระดับของเหลวคนหนึ่ง มันไม่คุ้มค่าที่จะพูดถึง

“ดูท่านี่ถึงจะเป็นโลกที่แท้จริง”

หลิ่วหมิงสูดกลิ่นไอเค็มๆ ของทะเลเข้าไปเล็กน้อย และพูดพึมพำออกมา

ไม่ว่าใครก็ตาม ที่คิดว่าตนเองยืนมั่นบนโลกใบนี้แล้ว แต่กลับค้นพบว่าตนเองเป็นแค่กบในกะลา ก็คงรู้สึกจืดชืดไม่น้อย

“ดูท่าศิษย์หลานหลิ่ว จะรู้สึกสะเทือนใจแล้ว?” ไม่รู้ว่าเย่เทียนเหมยที่นั่งอยู่ตรงท้ายของเรือ มายืนข้างหลิ่วหมิงตั้งแต่เมื่อไหร่

ชุดสีเงินของนางค่อยๆ ปลิวไสวตามลม ดวงตางดงามจ้องมองขอบฟ้าด้วยสายตาที่เปล่งประกาย ทำให้รู้สึกถึงความชีวิตชีวา และสะอาดบริสุทธิ์

“อาจารย์อาเย่ ในเมืองยักษ์ปีนั้น ข้าน้อยเคยได้ยินท่านพูดถึงเหล็กทมิฬที่เป็นวัสดุระดับสุดยอดในการหลอมกระบี่บิน ไม่ทราบว่ากระบี่บินที่หลอมจากวัสดุชิ้นนี้ มีลักษณะพิเศษตรงไหนหรือไม่?” หลิ่วหมิงไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่กลับถามเย่เทียนเหมยเกี่ยวกับวิชากระบี่บิน

“เจ้าเคยได้ยิน ‘กระบี่บินพลังจิตวิญญาณ’ ไหม?” เย่เทียนเหมยหันมามองหลิ่วหมิง ก่อนหันกลับไปมองขอบฟ้าอีกครั้ง และถามอย่างลึกซึ้ง

“ข้าน้อยเคยรู้เรื่องตัวอ่อนกระบี่จิตวิญญาณของกระบี่บินจากหอเก็บคัมภีร์ในนิกาย ไม่ทราบว่า ‘กระบี่บินพลังจิตวิญญาณ’ ที่อาจารย์อากล่าวถึง มีความเกี่ยวพันกันหรือไม่?” พอหลิ่วหมิงได้ยินชื่อ ‘กระบี่บินพลังจิตวิญญาณ’ ก็รู้สึกตกใจมาก แต่ก็ตอบกลับไปด้วยสีหน้าปกติ

“ไม่เลว! ‘กระบี่บินพลังจิตวิญญาณ’ ที่กล่าวถึง ก็คือการใส่ตัวอ่อนกระบี่จิตวิญญาณที่บ่มเพาะด้วยเลือดและวิญญาณของตนเองลงไปในกระบี่บินที่หลอมเสร็จแล้ว ทำให้ทั้งสองรวมกันเป็นหนึ่ง ด้วยเหตุนี้จึงกลายเป็นกระบี่บินพลังจิตวิญญาณในตำนาน และถ้ายิ่งเป็นตัวอ่อนกระบี่จิตวิญญาณที่มีอานุภาพแข็งแกร่ง คุณสมบัติของกระบี่บินที่จะใส่มันลงไปก็ยิ่งต้องมีคุณภาพสูง มิฉะนั้น ไม่เพียงแต่ตัวกระบี่บินจะรองรับอานุภาพไม่ไหวจนระเบิดออกมา แต่ยังทำลายตัวอ่อนกระบี่จิตวิญญาณที่บ่มเพาะ จนทำให้เจ้าของได้รับบาดเจ็บสาหัส และเหล็กทมิฬเป็นโลหะที่บริสุทธิ์เป็นอย่างมาก ทั้งยังสามารถรวบรวมปราณฟ้าดินเองได้ ย่อมเป็นวัสดุชั้นยอดในการรองรับตัวอ่อนกระบี่จิตวิญญาณ” เย่เทียนเหมยค่อยๆ กล่าวออกมา

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” หลิ่วหมิงกล่าวราวกับคิดอะไรอยู่

แม้จะบอกว่าหลิ่วหมิงรู้จัก ‘กระบี่บินพลังจิตวิญญาณ’ จาก ‘เคล็ดกระบี่ปราณแกร่ง’ ในตอนนั้น แต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่า จะเกิดเรื่องที่กระบี่บินรับอานุภาพของตัวอ่อนกระบี่จิตวิญญาณไม่ไหวจนระเบิดออกมา ตัวอ่อนกระบี่ปราณแกร่งในทะเลจิตวิญญาณเล่มนั้น ไม่เพียงแต่เกิดจากการดูดซับไอบริสุทธิ์ของเหล็กทมิฬ แต่ยังแฝงไปด้วยอานุภาพที่ปรมาจารย์ลิ่วยินบ่มเพาะมานานหลายร้อยปี หากเสี่ยงใส่มันลงในกระบี่จันทราทองคำ ไม่แน่อาจจะทำให้มันระเบิดออกมาก็ได้

แม้ว่าในตอนท้าย กระบี่จันทราทองคำจะถูกผสมเปลวทองคำหลอมเหลวเข้าไป แต่วัสดุที่ใช้หลอมในตอนแรกค่อนข้างธรรมดาไปหน่อย

หรือว่าเขาต้องไปหาเหล็กทมิฬมาทำเป็นตัวกระบี่บิน ถึงจะหลอมกระบี่บินพลังจิตวิญญาณที่แท้จริงของตัวเองได้จริงๆ

หลิ่วหมิงคิดใคร่ครวญอยู่ไม่หยุด

ขณะนี้ เย่เทียนเหมยก็กล่าวด้วยตาที่เป็นประกาย

“แท้จริงแล้ว ‘กระบี่บินพลังจิตวิญญาณ’ นับว่าเป็นลูกตัวอ่อนของอาวุธเวทย์ หากฝึกฝนต่อไปล่ะก็ ตามเคล็ดฝึกกระบี่และระดับการฝึกฝนของผู้ฝน มันจะค่อยๆ บ่มเพาะเพิ่มชั้นจำกัดในกระบี่ และเมื่อก่อตัวเป็น ‘เม็ดกระบี่’ แล้ว ถึงจะนับว่าเป็นกระบี่บินที่เป็นอาวุธเวทย์ระดับสุดยอด”

พอกล่าวจบ กลิ่นไอกระบี่อันน่าตกใจก็แผ่ออกจากร่างหลิ่วหมิง ทำให้หลิ่วหมิงรู้สึกว่า บริเวณจุดตันเถียนค่อยๆ ร้อนขึ้นมา

โชคดีที่ดูเหมือนว่าเย่เทียนเหมยจะสัมผัสกลิ่นไอนี้ไม่ได้ เขารู้สึกเหมือนหยุดหายใจไปทันที

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หลิ่วหมิงก็มีเหงื่อผุดออกมาเต็มหลัง

โชคดีที่เย่เทียนเหมยไม่ได้ใส่ใจด้วยเช่นกัน

“ผู้น้อยขอขอบคุณอาจารย์อาเย่ที่ชี้แนะ!” หลิ่วหมิงรู้สึกโล่งใจไปเปราะหนึ่ง และรีบหันมากล่าวอย่างนอบน้อม

เวลาต่อมา หลิ่วหมิงไม่ได้พูดเรื่องการฝึกฝนต่อ แต่กลับเริ่มสอบถามเรื่องราวเกี่ยวกับเกาะตะพาบน้ำโดยละเอียด