ตอนที่ 369

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 369 ขับพิษ ตอนที่ 369 ขับพิษ โดย Ink Stone_Fantasy หลิ่วหมิงจ้องมองจนตกตะลึงตาค้าง ผ่านไปสักพักถึงหันกลับไปมองเย่เทียนเหมย แต่ยิ่งรู้สึกตกใจมากกว่าเดิม

ไม่รู้ว่านางสลบอยู่บนหลังแมงป่องกระดูกตั้งแต่เมื่อไหร่

หลิ่วหมิงยิ้มอย่างขมขื่น ขณะที่กำลังจะก้มลงไปประคองนาง กลับค้นพบว่าอสรพิษแปลกประหลาดสีเขียวหยกที่ถูกนางสะบัดออกจากมือเมื่อครู่ ได้กลายเป็นงูเขียวธรรมดา และปีนลงจากหลังแมงป่องกระดูกอย่างรวดเร็ว

หลิ่วหมิงส่ายหน้า และไม่คิดจะตามมันไป พอเขาโบกมือ เรือกลเหาะขนาดเท่าฝ่ามือก็ออกมาจากแขนเสื้อ

เรือเหาะค่อยๆ ขยายใหญ่ตามแรงลมจนมีขนาดใหญ่หลายจั้ง รอยร้าวบนผิวของมันบ่งบอกว่าฝืนใช้งานได้อีกไม่กี่ครั้งแล้ว

หลิ่วหมิงเก็บแมงป่องกระดูก และอุ้มเย่เทียนเหมยขึ้นมา จากนั้นก็กลายเป็นเงาพุ่งหายเข้าไปในเรือเหาะ

……

ครึ่งวันต่อมา

ท่ามกลางยอดเขาที่อยู่ห่างจากหุบเขาเหล็กอัคคีไปทางทิศเหนือหลายร้อยลี้

บนพื้นราบเรียบภายในถ้ำขนาดหลายสิบจั้ง เย่เทียนเหมยกำลังนอนหลับตาสนิทอยู่บนเตียงหินด้วยสภาพที่หมดสติ

หลิ่วหมิงนั่งอยู่บนเสื่อที่อยู่ห่างจากนางไม่ไกล เมื่อพลังเวทย์ฟื้นขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว เขาก็ค่อยๆ ลืมตาทั้งสองขึ้นมา และขมวดคิ้วจ้องมองเย่เทียนเหมยที่นอนอยู่บนเตียงหิน

หน้าผากของนางมีเหงื่อไหลออกมาจำนวนมาก ใบหน้าที่เคยซีดขาวกลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง และหายใจถี่ๆ อยู่บ้าง ร่างของนางสั่นสะท้านอยู่ไม่หยุด

หลิ่วหมิงเห็นเช่นนี้ก็ค่อยๆ เดินมาด้วยตาที่เป็นประกาย เขาจับข้อมือของเย่เทียนเหมยไว้ และค่อยๆ ส่งพลังเวทย์เข้าไปอย่างเงียบๆ

ผ่านไปซักพักใหญ่ๆ หลิ่วหมิงถึงค่อยๆ ดึงฝ่ามือกลับมา ใบหน้าของเขาดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

จากการตรวจดูเมื่อครู่ เขาค้นพบว่าสถานการณ์ภายในร่างของเย่เทียนเหมยเลวร้ายเป็นอย่างมาก ไม่เพียงแต่ชีพจรตามจุดต่างๆ จะผิดปกติ แต่ยังสูญเสียพลังภายในไปมาก ทั้งยังค้นพบพลังความร้อนบางอย่างค่อยๆ กัดกร่อนอวัยวะภายใน ถ้าไม่สามารถไล่มันออกไปได้ล่ะก็ ไม่อยากคิดถึงผลลัพธ์ที่ตามเลย

ไม่ต้องบอกหลิ่วหมิงก็รู้ว่าพิษนี้เป็นผลจากการสะท้อนกลับของอสรพิษในก่อนหน้านั้น!

แต่กลับคิดไม่ถึงว่าพิษนี้จะเป็นธาตุไฟ มันช่างร้ายกาจยิ่งนัก

คิดไม่ถึงว่าความแข็งแกร่งของกายเนื้อระดับผลึก ไม่สามารถขับพิษนี้ออกไปได้ ตอนนี้คงได้แต่อาศัยพลังเวทย์ที่เหลือระงับมันไว้เท่านั้น

เมื่อหลิ่วหมิงรับรู้สิ่งทีเกิดขึ้น ก็รู้สึกใจเต้นขึ้นมา

พอมีแสงเปล่งประกายออกมา เม็ดโอสถแวววาวราวกับหยกที่ส่งกลิ่นหอมเย็น ก็ปรากฏอยู่บนมือของเขา

พอโบกแขนเสื้อ โอสถในมือก็กลายเป็นลำแสงหายเข้าไปในปากของเย่เทียนเหมย

พอโอสถเข้าไปในปาก มันก็ละลายอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นไอจิตวิญญาณบริสุทธิ์ไหลไปตามจุดชีพจรต่างๆ

สุดท้าย หลิ่วหมิงยื่นฝ่ามือทั้งสองออกไปเพื่อถ่ายเทพลังเวทย์ให้นางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม และตบไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกายเพื่อให้พลังของโอสถไหลไปยังจุดที่มีพิษ

เดิมทีพลังเวทย์ที่เหลืออยู่ในร่างของเย่เทียนเหมย สามารถต่อต้านพิษได้อย่างพอฟัดพอเหวี่ยง จนพอที่จะรักษาสมดุลไว้ได้ และพอพลังของโอสถเข้าไป จุดสมดุลนี้ก็ถูกทำลายภายในพริบตา

“พู่!”

สีหน้าเย่เทียนเหมยซีดขาวขึ้นมา นางอ้าปากโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นโลหิตสีดำที่มีกลิ่นเหม็นคาวก็ถูกพ่นออกมา

ดูท่าพิษส่วนมากในร่างของนาง คงถูกพลังสองแบบขับออกจากร่างแล้ว

พอหลิ่วหมิงเห็นเช่นนี้ ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมามาก คิดว่าตอนนี้นางคงปลอดภัยชั่วคราวแล้ว

ต่อมา หลิ่วหมิงหันกลับมานั่งขัดสมาธิเพื่อฟื้นฟูพลังเวทย์ของตนเอง

ขณะที่หลิ่วหมิงหลับตาทั้งคู่ลงไม่นาน พลันมีเสียงฮึดฮัดดังขึ้นเบาๆ ที่ข้างหูของเขา

เสียงนี้มาจากปากของเย่เทียนเหมย!

“หรือว่าจะฟื้นแล้ว?”

หลิ่วหมิงลืมตาทั้งคู่ในฉับพลัน และหันไปมองเย่เทียนเหมยพร้อมกับพูดพึมพำเบาๆ

ขณะนั้นเอง ภัยพิบัติได้เกิดขึ้นอีกครั้ง

พริบตาที่เย่เทียนเหมยลืมตาทั้งสองขึ้นมา คลื่นพลังก็ประทุออกจากร่างของนาง

พิษร้อนแรงของอสรพิษที่เหลือตามจุดชีพจรต่างๆ เพียงเล็กน้อย กลับประทุออกมาหลังจากพลังของโอสถหายไป

แสงสีแดงเปล่งประกายออกจากร่างของนาง และกลายเป็นเปลวไฟอันคุโชน มันห่อหุ้มเย่เทียนเหมยไว้ และลุกไหม้อย่างรุนแรง

เปลวไฟปรากฏเป็นสีน้ำเงินแดง และแผ่กลิ่นไออันเยือกเย็นออกมา แต่กลับทำให้คนรู้สึกร้อนผะผ่าว ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก

หลิ่วหมิงเห็นเช่นนี้ ก็รู้สึกหวาดผวาเป็นอย่างมาก

คิดไม่ถึงว่าอสรพิษจะร้ายกาจเช่นนี้ ขณะเผชิญหน้ากับความตายยังตอบโต้ได้อย่างน่าหวาดกลัว

แต่ทว่าพริบตาที่เปลวไฟประทุออกมา ชุดสีขาวบนตัวเย่เทียนเหมยก็กลายเป็นขี้เถ้าในทันที รูปร่างขาวบริสุทธิ์ราวกับหยกปรากฏอยู่บนอากาศ

พอเห็นรูปร่างขาวราวกับหยกปรากฏออกมาท่ามกลางเปลวไฟ หลิ่วหมิงก็อึ้งไปชั่วขณะ และรู้สึกปากแห้งเล็กน้อย

ใบหน้างดงามประกอบกับผิวที่ขาวบริสุทธิ์ราวกับหยก เรียวขาที่เกลี้ยงเกลา และเอวเล็กๆ ภายใต้เปลวไฟสีน้ำเงินแดง ช่างดูยั่วยวนใจยิ่งนัก

หลิ่วหมิงใจเต้นแรงขึ้นมา สายตาของเขาถูกดึงดูดจนไม่สามารถละออกมาได้ แม้แต่ลมหายใจก็กระชั้นชิดโดยไม่รู้ตัว