ตอนที่ 380

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 380 ผู้พิทักษ์ ตอนที่ 380 ผู้พิทักษ์ โดย Ink Stone_Fantasy พอหลิ่วหมิงเดินตามชายฉกรรจ์ชุดดำเข้าไปในสิ่งก่อสร้างสีครามแล้ว ก็ค้นพบว่าข้างในไม่ค่อยใหญ่มาก แต่กลับกว้างโล่ง ใจกลางห้องมีแท่นสูงที่ถูกม่านแสงสีขาวปกคลุมไว้อย่างแน่นหนา

บริเวณรอบๆ แท่นสูง มีเสาหินตั้งตระหง่านอยู่สี่เสา แต่ละเสาล้วนมีผลึกหินสีดำฝังอยู่เป็นจำนวนมาก มีอักขระหมุนวนอยู่บนพื้นผิว

แท่นสูงนี้เป็นค่ายกลส่งตัวที่มีขนาดจั้งกว่าๆ

พอทั้งสองเข้าไปในแท่นสูงแล้ว ชายฉกรรจ์ชุดดำก็ทำท่ามือด้วยมือเดียว มีเสียงดังเบาๆ มาจากค่ายกล และเปล่งแสงแสบตาออกมาจนสว่างไปทั้งห้อง จากนั้นก็กลายเป็นม่านแสงปกคลุมทั้งสองไว้

ผ่านไปไม่กี่อึดใจ ก็เกิดคลื่นสั่นสะเทือนภายในม่านแสง เมื่อแสงสีขาวเปล่งประกายออกมา ร่างของทั้งสองก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

“เฮ่อๆ! ถึงแล้วเจ้าเด็กน้อย ต่อไปเจ้าก็เสวยสุขอยู่ที่นี่เถอะ!”

หลิ่วหมิงสังเกตดูบริเวณรอบๆ พอได้ยินเสียงหัวเราะของชายฉกรรจ์ชุดดำ ก็รู้สึกเย็นสะท้าน แต่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา

ในระหว่างที่ชายฉกรรจ์ชุดดำกล่าวออกมานั้น ทั้งสองก็เดินออกมาจากค่ายกลส่งตัว แต่พริบตาที่เท้าสัมผัสพื้น สีหน้าของหลิ่วหมิงก็เปลี่ยนไปมาก

เพราะในขณะที่ออกจากค่ายกลนั้น พลันรู้สึกถึงเสียงดัง “ฟู่!” ภายในร่าง กลุ่มแสงสีเลือดที่ซ่อนอยู่บริเวณทะเลจิตวิญญาณ พ่นไหมโลหิตที่ดูคล้ายกับเส้นผมจำนวนมากออกมา มันน่าดูน่าสะเทือนขวัญเป็นอย่างมาก พริบตาเดียวก็ห่อหุ้มทะเลจิตวิญญาณไว้อย่างหนาแน่น จนไม่สามารถกระตุ้นพลังได้เลยแม้แต่น้อย

พอชายฉกรรจ์ชุดดำเห็นสีหน้าตื่นตกใจของเขา กลับหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น เหมือนกับว่าจะคาดการณ์ได้ตั้งแต่แรกแล้ว จากนั้นก็ก้าวยาวๆ ไปด้านหน้าโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

สีหน้าหลิ่วหมิงดูไม่ได้เป็นอย่างมาก เขาได้แต่เดินตามชายฉกรรจ์ชุดดำไป หลังจากเลี้ยวไปมาสองสามรอบ ก็มาถึงทางเดินสายหนึ่ง

ทั้งสองเดินออกไปไม่กี่ก้าว ก็มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวดังมาจากด้านหน้า จากนั้นผู้พิทักษ์สวมชุดทะมัดทะแมงสีดำเจ็ดแปดคนก็มองมาทางด้านนี้ ใบหน้าของพวกเขามีลวดลายสีเงินประทับอยู่

ผู้พิทักษ์แต่ละคนมีสีหน้าดุร้าย พอพวกเขาค้นพบการเคลื่อนไหวในด้านนี้ ก็รีบจับอาวุธแล้วรีบมาดู

“คิดจะทำอะไร!”

พอชายฉกรรจ์ชุดดำเห็นท่าทีของคนเหล่านี้ ก็แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาทันที กลิ่นไอแข็งแกร่งบนตัวประทุออกมาในพริบตา จนก่อเป็นคลื่นอากาศแผ่ขยายไปรอบด้าน

พอผู้พิทักษ์ได้ยินเสียงของชายฉกรรจ์ชุดดำ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที สีหน้าดุร้ายหายไป และยืนนิ่งอยู่ในระยะหลายจั้ง

ผู้พิทักษ์เผ่าปีศาจวัยกลางคนที่เป็นหนึ่งในนั้น คารวะชายฉกรรจ์ชุดดำแล้วกล่าวออกมา

“ที่แท้ก็เป็นท่านเจียวฉาน ขอท่านโปรดอภัย! พวกข้ารออยู่นานแล้ว เชิญท่านสั่งการได้!”

“ฮึ! ข้าไม่ได้มาที่นี่แค่ไม่นาน พวกเจ้าก็อ่อนระโหยโรยแรงถึงเพียงนี้ หากครั้งหน้ายังพูดแบบนี้อีก อย่าข้าว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน”

เห็นผู้พิทักษ์ยินยอมปฏิบัติตามเช่นนี้ ชายฉกรรจ์ชุดดำก็แสดงสีหน้าพอใจออกมา และเก็บกลิ่นไออันแข็งแกร่งเข้าไป

หลิ่วหมิงสังเกตผู้พิทักษ์เหล่านี้เงียบๆ และค้นพบว่าพวกเขามีระดับการฝึกฝนไม่ค่อยสูงมากนัก ส่วนมากจะอยู่ที่ระดับของเหลว คนที่เป็นหัวหน้าคงมีการฝึกฝนอยู่ที่ระดับของเหลวขั้นปลาย

ชายฉกรรจ์ชุดดำพูดอะไรต่ออีกเล็กน้อย เมื่อคนที่เป็นหัวหน้ากล่าวตอบรับแล้ว ก็มองหลิ่วหมิงกล่าวด้วยตาที่เป็นประกาย “นายท่าน คนนี้คือทาสเหมืองแร่ที่มาใหม่ใช่ไหม ให้จัดการเหมือนเดิมหรือไม่?”

ขณะนี้ ชายฉกรรจ์ชุดดำกลับส่ายหน้าแล้วกล่าวออกมา

“ครั้งนี้เกรงว่าจะไม่ได้ เจ้าเด็กนี่เป็นคนที่ราชาปีศาจสมุทรส่งมาไว้ หลังจากอธิบายกฎให้เขาฟังแล้ว ก็ส่งไปในถ้ำเหมืองแร่ก็พอ”

พอผู้พิทักษ์คนนั้นได้ยิน ก็แสดงสีหน้าเสียดายออกมา แต่กลับพยักหน้าตอบรับโดยไม่กล้าคัดค้าน

เมื่อชายฉกรรจ์เดินมาข้างตัวหลิ่วหมิง และเตรียมจะพูดอะไรออกมานั้น พลันมีเสียงดัง “หวึ่งๆ!” ดังมาจากเอว เขาขมวดคิ้วขึ้นมาทันที พอพลิกฝ่ามือ สิ่งของที่มีแสงสีขาวน้ำนมก็ปรากฏในมือ

พอหลิ่วหมิงมองออกไป ก็มองเห็นแผ่นค่ายกลรูปกลมรีที่สร้างมาจากหยก มันดูแวววาวมาก มีลวดลายลึกลับประทับอยู่บนพื้นผิว และแผ่คลื่นสั่นสะเทือนเบาๆ

หลังจากชายฉกรรจ์ชุดดำหยิบแผ่นค่ายกลออกมาแล้วก็มองมันทีหนึ่ง จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปโดยฉับพลัน พอพูดกำชับไปสองสามประโยคแล้ว ก็เดินเข้าไปในค่ายกลส่งตัวอีกครั้ง และกระพริบหายไป

พอผู้พิทักษ์ที่เป็นหัวหน้าเห็นชายฉกรรจ์ชุดดำจากไปแล้ว สีหน้านอบน้อมก็หายไปทันที เขาหันกลับไปมองหลิ่วหมิงที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งด้วยสีหน้าดุร้ายเช่นเดิม

“นำเขาไป!”

พอผู้พิทักษ์โบกมือ ก็มีเงาร่างสองเงาเคลื่อนไหวข้างตัวของเขา และมาปรากฏตัวตรงหน้าหลิ่วหมิง ขณะเดียวกันก็จับไหล่หลิ่วหมิงไว้แน่น พอออกแรงที่นิ้วทั้งห้า หลิ่วหมิงก็รู้สึกเย็นยะเยือกราวกับว่ามันเป็นตะขอเหล็ก

“พี่ใหญ่ ไม่ต้องจัดการตามกฎจริงๆ หรือ?”

ผู้พิทักษ์คนหนึ่งที่จับตัวหลิ่วหมิงไว้ หันมากล่าวกับหัวหน้าผู้พิทักษ์อย่างระมัดระวัง

ชายวัยกลางคนได้ยินเช่นนี้ ก็แสดงแววตาลังเลออกมา แต่กลับพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้มอันเยือกเย็น