ตอนที่ 395

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 395 ปิดล้อม ตอนที่ 395 ปิดล้อม โดย Ink Stone_Fantasy หลังจากหลิ่วหมิงจากไปเป็นช่วงเวลาหนึ่งมื้อข้าว

พลันมีพายุบ้าระห่ำก่อตัวบนทางเดินที่หลิ่วหมิงอยู่ในก่อนหน้านั้น และส่งเสียงดังอื้ออึง เศษหินดินทรายปลิวว่อนจนทางเดินกลายเป็นสีเหลืองไปทั้งหมด เงาสีดำขนาดใหญ่ส่งเสียงคำรามและพุ่งออกจากในนั้น

พออสูรโฉดร่างคางคกยักษ์สองตนที่ยืนขวางทางเข้าเขตแลกเปลี่ยนเห็นเช่นนี้ สีหน้าที่ดูโง่เขลาก็หายไปจนหมดสิ้น มันส่งเสียงร้องออกมา จากนั้นก็กระโดดตามไป แค่เพียงไม่กี่อึดใจก็หายไปในนั้น

……

ณ ห้องรับรองที่อยู่ด้านบนสุดของพระราชวังเหลืองอร่ามงามตาแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากสายแร่ทะลึกหลายพันจั้ง

ห้องนี้มีขนาดหลายสิบจั้ง ภายในกว้างขวางเป็นอย่างมาก บนพื้นไม่เพียงแต่ปูด้วยหยกสีฟ้าอันงดงาม ผนังรอบด้านและเพดานต่างก็มีผลึกหินสีฟ้าแวววับจับตาฝังอยู่

มีคลื่นแสงหมุนวนอยู่บนผลึกหินเหล่านี้ และเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ออกมา ทำให้ในห้องงดงามเป็นอย่างมาก

ภายในห้องเก็บกวาดอย่างสะอาดสะอ้าน ดูเหมือนว่าโต๊ะเก้าอี้และเตียงนอนที่สลักมาจากหยก ไม่มีรอยเปื้อนฝุ่นเลยแม้แต่น้อย ริมหน้าต่างที่มองเห็นความงามของทะเลลึก มีบุปผาสีฟ้าอ่อนที่ไม่ทราบชื่อวางอยู่หลายกระถาง

ขณะนี้มีหญิงสาวงดงามสวมชุดปักลวดลายเมฆาวารี กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้าเตียง ผมสีดำของนางยาวเลยบ่า รูปร่างอันงดงามนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

นางก็คือเย่เทียนเหมยนั่นเอง

แต่ครู่ต่อมา นางก็ลืมตาทั้งคู่ และถอนหายใจเบาๆ ด้วยสีหน้าเยือกเย็น นางทำเหมือนกับว่าไม่สนใจทุกอย่างที่อยู่ในห้อง

มาถึงวันนี้ อาการบาดเจ็บที่เกิดจากการกระตุ้นจิตวิญญาณตัวก่อนกระบี่เมื่อครึ่งปีก่อนได้หายไปจนหมดสิ้นแล้ว

ในระหว่างนั้น ราชาปีศาจสมุทรได้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้แต่แรก ซึ่งไม่เคยมาปรากฏตัวแม้แต่ครั้งเดียว แต่จะให้หญิงรับใช้นางหนึ่งส่งกล่องหยกมาให้เป็นระยะๆ ในกล่องหยกมีโอสถสีทองจางๆ ที่ส่งกลิ่นหอมประหลาดๆ ออกมา

เย่เทียนเหมยรู้ว่ามันคือ ‘สุดยอดโอสถ’ ซึ่งเป็นโอสถวิเศษระดับสูงที่พบเจอได้ยากมาก

และนางก็ไม่ได้ปฏิเสธมัน

ภายได้ความมหัศจรรย์ของโอสถชนิดนี้ นางถึงได้ฟื้นจากอาการบาดเจ็บภายในระยะเวลาสั้นๆ ทั้งยังไม่ทิ้งผลค้างเคียงใดๆ ไว้อีกด้วย

เย่เทียนเหมยอ้าปากด้วยตาที่เป็นประกาย กระบี่เล็กสีเงินจางๆ พุ่งยิงออกมา หลังจากหมุนวนหนึ่งรอบแล้ว มันก็ลอยอยู่ตรงหน้าของนาง จากนั้นก็วางมือทั้งสองไว้บนหน้าตัก และร่ายคาถาขึ้นมา

พริบตานั้น บนตัวของนางมีแสงสีเงินจางๆ ปกคลุมอยู่ ภายใต้การหดและขยายตัวของแสง ทำให้กระบี่เล็กตรงหน้าค่อยๆ สั่นสะท้าน อักขระบนพื้นผิวหมุนวนอย่างช้าๆ และส่งเสียงดังหวึ่งๆ ออกมา

เย่เทียนเหมยจ้องมองกระบี่เล็กตรงหน้าด้วยประกายตาเยือกเย็น จากนั้นก็หลับตาลงอีกครั้ง

ครู่ต่อมา กลิ่นไอกระบี่อันมหาศาลก็พุ่งขึ้นฟ้า!

เย่เทียนเหมยที่ถูกแสงสีเงินปกคลุมอยู่ ก็มีกลิ่นไออันน่าตกใจราวกับกระบี่แหลมคมที่ออกมาจากฝัก

……

ขณะเดียวกัน

บนทางเดินที่ค่อนข้างกว้างในสายแร่ใต้ทะเลลึกแห่งหนึ่ง

หลิ่วหมิงที่สวมชุดคลุมสีเทากำลังแกว่งแขนจนดูพร่ามัว กระบี่สีดำบนมือกลายเป็นสายรุ้งสีดำม้วนตัวออกไปฟันอสูรโฉดที่มีรูปร่างคล้ายจิ้งจกออกเป็นสองส่วน ขณะเดียวกัน ก็ขยับแขนข้างที่มีเกล็ดสีแดงปกคลุมอยู่ และปล่อยกำปั้นออกไป มันโจมตีใส่อสูรโฉดที่มีรูปร่างขนาดเล็กอย่างรุนแรงจนกระเด็นออกไป

“ฟู่!”

เส้นสีดำเส้นหนึ่งเจาะทะลุใส่ร่างของอสูรโฉดที่กระเด็นออกไป และตรึงมันไว้กับผนังบริเวณนั้น จากนั้นถึงถอนกลับมาอย่างรวดเร็ว

มันคือแมงป่องกระดูกที่อยู่ด้านหลังหลิ่วหมิงนั่นเอง หลังจากที่มันเล็งเป้าหมายไว้แล้ว ก็พุ่งยิง ‘หางตะขอ’ ตรงหลังใส่จุดตายของอสูรโฉดขนาดเล็กได้พอดี

แม้อสูรขนาดเล็กที่มีปีกตรงหลังจะส่งเสียงคำราม และพยายามบินหนี แต่ไม่นานผิวหนังของมันก็กลายเป็นสีม่วงคล้ำ และล้มลงพื้นไป

ด้วยความร้ายกาจของ ‘หัวอสรพิษ’ แม้ว่าอสูรโฉดเหล่านี้จะสามารถต้านพิษได้ในระดับหนึ่ง แต่หากถูกฉีดพิษด้วยพลังทั้งหมดในขณะที่อ่อนแอล่ะก็ จะไม่สามารถขยับตัวได้ระยะหนึ่ง

หลิ่วหมิงเก็บกระบี่เล็กสีดำกลับมา จากนั้นเกล็ดสีแดงบนแขนก็หดเข้าไปด้านใน

ขณะนั้นเอง มีเสียงคำรามดังมาจากทางเดินมืดๆ ที่อยู่ด้านหลัง

หลิ่วหมิงเผยสีหน้าที่ดูเหนื่อยหน่ายออกมา หลังจากถอนหายใจแล้วก็กวักมือเรียกแมงป่องกระดูกให้เข้ามาหา แมงป่องกระดูกหดตัวลงจนมีขนาดไม่กี่ชุ่น และตกลงบนไหล่ของเขาอย่างมั่นคง

และตัวเขาเองก็พุ่งยิงออกไปจนกลายเป็นเงา หลังจากเคลื่อนไหวไม่กี่ทีก็ไปปรากฏอยู่ตรงปลายทาง และยังคงพุ่งไปข้างหน้าต่ออย่างรวดเร็ว