ตอนที่ 401

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 401 ดึงเข้าพวก ตอนที่ 401 ดึงเข้าพวก โดย Ink Stone_Fantasy แม้เงากระบี่สีดำจะโจมตีเบี่ยงเบนไปเล็กน้อย แต่ปราณกระบี่ไร้รูปที่ปล่อยออกมา ก็ยังกรีดหัวไหล่ของเหยียนลัวจนเป็นแผล

เหยียนลัวเห็นฉากเช่นนี้ก็ไม่ได้รู้สึกโกรธแต่อย่างใด แต่กลับดีใจมากกว่า พอเขาทำท่ามือด้วยมือเดียว แสงบนตัวก็ดับลง ผิวของเขากลับมาเป็นปกติอีกครั้ง และก้าวไปหาหลิ่วหมิงพร้อมกับเสียงหัวเราะ

“ฮ่าๆ! วิชาขี่กระบี่ของน้องหลิ่วช่างน่าตกใจจริงๆ หากข้ายังมีถุงมือที่ทอมาจากไหมเงินอีกข้างล่ะก็ ร่างฆ้องทองแดงนี้จะสามารถต้านทานได้หรือไม่นั้น ก็ไม่อาจรู้ได้!”

“พี่เหยียนออมมือแล้ว! วิชาขี่กระบี่นี้เพิ่งฝึกสำเร็จได้ไม่นาน ยังไม่สามารถควบคุมได้ดั่งใจ” หลิ่วหมิงโบกมือ และเก็บกระบี่ที่กลับคืนสภาพเดิมเข้าไป จากนั้นก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม

กลุ่มคนของพันธมิตรเหล็กที่ล้อมดูอยู่เห็นเช่นนี้ ก็กระซิบกระซาบขึ้นมา แม้สายตาที่มองหลิ่วหมิงจะเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ก็แฝงไปด้วยความหวาดกลัว

เหยียนลัวในสายตาของพวกเขานั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แต่หลิ่วหมิงกลับทำร้ายเขาได้ในการโจมตีเดียว ย่อมนับว่าเป็นผู้ที่แข็งแกร่งกว่า

และภายในถ้ำเหมืองแร่ใต้ทะเลแห่งนี้ ผู้แข็งแกร่งเป็นที่น่าหวาดกลัวกว่าภายนอกมาก

ที่หลิ่วหมิงคิดไม่ถึงก็คือ แม้เหยียนลัวจะเป็นผู้นำหนึ่งในสองอิทธิพลใหญ่ในถ้ำเหมืองแร่แห่งนี้ และกายเนื้อก็แข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่าระดับผลึก แต่กลับดูเหมือนเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมามาก

แม้การแลกมือในครั้งนี้เขาจะถูกหลิ่วหมิงทำให้บาดเจ็บ แต่กลับปฏิบัติต่อเขาอบอุ่นกว่าเดิม ทั้งยังสั่งการให้จัดบ้านหินที่ค่อนข้างใหญ่ให้หลิ่วหมิงเข้าไปพัก

ในระยะเวลาสองวันนี้ เหยียนลัวส่งคนไปตรวจสอบสถานการณ์ของอสูรโฉดอยู่ตลอด แต่ดูจากข่าวที่รายงานกลับมาย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนภัยร้ายนี้จะเกิดขึ้นโดยไม่มีลางบอกเหตุมาก่อน และก็หายไปอย่างแปลกประหลาด

นอกจากนี้ ข่าวที่ส่งมาจากเขตแลกเปลี่ยนบอกว่า ในที่สุดกลุ่มผู้พิทักษ์ที่มีเฉินกังเป็นหัวหน้าก็มาปรากฏตัวแล้ว แต่หลังจากมาดูได้ไม่นานก็จากไป

สำหรับเรื่องนี้ เหยียนลัวเพียงแค่หัวเราะอย่างเยือกเย็น และไม่ได้ใส่ใจมันมาก

ในระหว่างเวลานี้ หลิ่วหมิงนั่งสมาธิอยู่ในบ้านหินตลอด เหยียนลัวเองก็ให้คนส่งเนื้ออสูรโฉดอบแห้งมาให้เขาไม่น้อย

ซินหยวนเองก็มาหาหลิ่วหมิงที่บ้านหินครั้งหนึ่ง เขายังคงดูป่วยอยู่เช่นเดิม แต่สีหน้าดูดีกว่าก่อนหน้านั้นไม่น้อย ทั้งยังไม่รู้ว่าไปเอาสุรามาจากไหนสองกา

เขาสนทนากับหลิ่วหมิงอย่างถูกคอ ขณะเดียวกันก็พูดคุยเรื่องราวการเดินทางที่พบเจอในโลกภายนอกด้วยความสบายใจ

ในระหว่างการสนทนา ดูเหมือนซินหยวนจะซาบซึ้งใจกับโอสถที่เขามอบให้ในก่อนหน้านั้นเป็นอย่างมาก แต่กลับไม่พูดถึงผลประโยชน์มากมายที่เขาส่งเสียงมาบอกหลิ่วหมิงในตอนนั้นเลย

สำหรับเรื่องนี้ หลิ่วหมิงย่อมไม่เอ่ยปากถามก่อนอย่างแน่นอน

ผ่านไปสองวัน หลังจากอสูรโฉดทั้งหมดกลับไปเหวลึกจนหมดแล้ว หลิ่วหมิงก็กล่าวลากับเหยียนลัว และได้ปฏิเสธคำเชิญให้เข้าร่วมพันธมิตรเหล็กอย่างนุ่มนวล จากนั้นก็กลับไปยังที่พักของตนเอง

ซินหยวนและคนอื่นๆ ก็รักษาอาการบาดเจ็บอยู่ในฐานที่มั่นของพันธมิตรเหล็ก

เป็นดังที่คาดหมายเอาไว้ ระหว่างทางหลิ่วหมิงไม่เพียงแต่จะไม่พบอสูรโฉดเลยสักตน แม้แต่ทาสเหมืองแร่ที่พบระหว่างทางก็มีน้อยมาก

เมื่อมาถึงถ้ำที่พักในก่อนหน้านั้น ก็ค้นพบว่าไอหมอกสีขาวเทาที่เคยปกคลุมทางเดินบริเวณนี้ ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

หลิ่วหมิงปล่อยแมงป่องกระดูกออกมาเฝ้าระวังอยู่หน้าปากถ้ำ จากนั้นตนเองก็เดินเข้าไปด้านใน

สามารถเอาชีวิตรอดจากภัยร้ายในครั้งนี้ได้ นับว่าโชคดีไม่น้อย และนับว่าได้ผ่านด่านเคราะห์ไปหนึ่งด่านแล้ว แต่ผ่านเหตุร้ายมาได้จะต้องมีโชคตามมา สิ่งนี้ทำให้ความปรารถนาในการหนีออกไปจากที่นี่ของหลิ่วหมิงรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม

แต่ไม่ว่าจะเป็นพลังหรือว่าพลังเวทย์ของเขาในตอนนี้ ต่างก็สูญเสียไปไม่ใช่น้อย ต้องรีบเสริมโดยเร็วที่สุด

หลิ่วหมิงนั่งขัดสมาธิลงไปทันที มือทั้งสองพลิกขึ้นมา แต่ละข้างต่างก็ถือหินจิตวิญญาณไว้ข้างละหนึ่งก้อน จากนั้นก็เริ่มหลับตาเข้าสมาธิ

ตอนที่อยู่ในฐานที่มั่นของพันธมิตรเหล็กในก่อนหน้านั้น เขาย่อมไม่กล้าเปิดเผยหินจิตวิญญาณระดับสูงต่อหน้าผู้คน

หลายวันต่อมา

ขณะที่หลิ่วหมิงยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่นั้น พลันมีเสียงร้องของแมงป่องกระดูกดังเข้ามา

เขาลืมตาขึ้นมาทันที

แต่ดูจากน้ำเสียงที่มันส่งมาแล้ว กลับดูเหมือนไม่ใช่การถูกศัตรูโจมตี

ขณะที่หลิ่วหมิงเตรียมปล่อยพลังจิตออกไปตรวจสอบนั้น พลันมีเสียงดังก้องขึ้นมา

“พี่หลิ่ว ไม่เจอกันหลายวัน เป็นอย่างไรบ้าง!”

“ที่แท้ก็เป็นพี่ซินนั่นเอง ในเมื่อมาแล้วก็เข้ามาคุยกันด้านในเถอะ?” พอหลิ่วหมิงได้ยินเสียงก็จำได้ทันที

ครู่ต่อมา เงาร่างสีเทาก็มาปรากฏภายในถ้ำ

เขาก็คือซินหยวนนั่นเอง