ตอนที่ 49

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 49 การต่อสู้ 3-3 ตอนที่ 49 การต่อสู้ 3-3 โดย Ink Stone_Fantasy และหลังจากที่หนามดำทั้งหมดถูกกำจัดทิ้งจนหมดแล้ว พอมีเสียงดัง “ฟิ้ว!” ตั๊กแตนแสงเขียวตัวหนึ่งที่ดูคล้ายกับปีศาจร้ายก็ปรากฏตรงหน้าเซียวเฟิง มันขยับแขน ลำแสงเย็นสะท้านสองลำก็พุ่งมาทางซ้ายขวา

เซียวเฟิงตกใจเป็นอย่างมากจนไม่ทันแสดงวิชาป้องกันตัวใดๆ ทำได้แค่ตัดสินใจทำอะไรบางอย่างแล้วแสงสีเขียวก็ประกายออกมาที่แขนทั้งสองเพื่อป้องกันตัว

“หยุดนะ วิชาภูติพฤกษาของเจ้าเพิ่งจะฝึกขั้นที่สองได้สำเร็จ ไม่สามารถใช้ร่างกายป้องกันการโจมตีใดๆ ได้”

เสียงดัง “เต๊ง!” “เต๊ง!”

จูชื่อโผล่มายังด้านหน้าของเซียวเฟิงด้วยใบหน้าเคร่งขรึม นิ้วของเขาขยับซ้ายขวาจัดการปัดแสงเย็นสะท้านออกไป

ไม่เพียงแต่เท่านี้ แม้แต่เจ้าหุ่นอสูรก็ถอยหลังไปหลายก้าวหลังจากเผชิญกับพลังอันแข็งแกร่ง

จินอวี่เห็นเช่นนี้ ดวงตาก็เปล่งประกายอันดุร้ายออกมา ตั๊กแตนแสงเขียวสองตัวที่อยู่ด้านหน้าเอาแขนถูกัน และคิดที่จะพุ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง

แต่ในขณะนั้นก็มีเงาร่างปรากฏข้างกายเขา ต้าจื้อปรากฏกายขึ้นที่นั่น และตบไหล่เขาให้หยุดกระตุ้นหุ่นอสูร ในขณะเดียวกันก็ยิ้มกริ่มมองไปยังจูชื่อที่กำลังกล่าวออกมา

“รอบนี้พวกข้าก็ยอมแพ้ หนึ่งจิตหลายพลังช่างเหมาะสมกับวิชาหุ่นของนิกายพวกท่านมาก จากการแสดงออกของเขา เกรงว่าตัวเจ้าเองก็ควบคุมหุ่นตั๊กแตนแสงเขียวได้ไม่เท่าเขา พวกเจ้าช่างหาผู้สืบทอดได้เหมาะสมยิ่งนัก” จูชื่อพินิจดูจินอวี่อีกครั้ง เขาถอนหายใจยาวๆ ออกมาแล้วค่อยกล่าวออกไป

นักพรตจงที่อยู่นอกวงกลมก็ถอนหายใจยาวๆ ออกมาเช่นกัน

การแสดงออกของเซียวเฟิงเมื่อครู่นี่ไม่ใช่ว่าทำได้ไม่ดี เพียงแต่การควบคุมตั๊กแตนแสงเขียวของจินอวี่ช่างน่ากลัวยิ่งนัก ด้วยความรวดเร็วของเขาถ้าหากว่าลงมือโจมตีก่อน เกรงว่าคู่ต่อสู้ธรรมดาไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะแสดงฝีมือ

หรือว่าการประลองในครั้งนี้ สาขาเก้าทารกของพวกเขาจะต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบ!

นักพรตจงคิดถึงจุดนี้ก็รู้สึกขมขื่นในใจ หันหน้าไปมองหลิ่วหมิงที่อยู่ด้านข้างอย่างอดไม่ได้ และนางก็รู้สึกประหลาดใจในทันที

ตอนนี้หลิ่วหมิงไม่ได้รู้สึกไม่สบายใจหรือตื่นตระหนกตกใจอย่างที่นางคิด แค่ยืนนิ่งสงบ ราวกับว่าการพ่ายแพ้ทั้งสองรอบไม่ได้มีผลกระทบต่อเขาแม้แต่น้อย

“ไม่เลว ตอนนี้ยังสามารถสงบสติอารมณ์ได้นับว่าหายากยิ่งนัก การประลองรอบสุดท้ายเจ้าก็ไม่ต้องกดดันมากนัก ทำให้สุดพลังของเจ้าก็พอ!” จูชื่อนำเซียวเฟิงที่แสดงสีหน้าไม่พอใจเดินกลับมา พอเห็นหลิ่วหมิงไม่สะทกทะท้านเขาก็ตะลึงไปชั่วครู่ และกล่าวชมขึ้นมา

“รับทราบอาจารย์อาจู ข้าจะทำสุดความสามารถ” หลิ่วหมิงโค้งคำนับตอบกลับไป

ตอนนี้ฝ่ายหุบเขาเก้าช่องก็มีเด็กหนุ่มร่างกำยำผู้หนึ่งเดินออกมา อายุประมาณสิบสี่สิบห้าปี หน้าผากมีรอยแผลเป็นสีแดงยาวๆ อยู่เส้นหนึ่ง ด้านหลังสะพายกระบี่ยาวสองเล่ม เมื่อเขาเดินไปยืนอยู่กลางวง ก็ทำให้คนรู้สึกถึงความมุทะลุดุดันและโหดร้ายของเขา

“กลิ่นไอแบบนี้…ไม่ถูกต้อง นี่คือร่างฝึกฝน ต้าจื้อ จงต้าซั่ง เขาเป็นศิษย์ของนิกายท่านจริงๆ หรือ?” พอนักพรตจงสัมผัสได้ถึงกลิ่นไอของเด็กหนุ่มร่างกำยำก็กล่าวออกมาด้วยหน้าเปลี่ยนสี

“นักพรตจง วางใจเถอะ อูเฟยเป็นศิษย์ที่ข้ารับมาจากพีธีเปิดจิตวิญญาณในปีนั้น เขาอาศัยร่างกายที่แข็งแกร่งรับมือกับความเจ็บปวดในตอนทำพิธี และเป็นหนึ่งในศิษย์ที่ไม่ถูกกดจนล้มลงไปบนพื้น ถึงแม้นิกายของเราจะมีชื่อเสียงในเรื่องการควบคุมหุ่น แต่ในนิกายมีเส้นทางของร่างฝึกให้เลือก ดูเหมือนว่ามันก็เป็นเรื่องปกตินะ” ผู้อาวุโสผมขาวลูบหนวดตัวเองแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า แต่ดวงตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องนั้น ใครๆ ต่างก็มองออก

ร่างฝึกไม่ใช่เป็นเส้นทางที่ศิษย์จิตวิญญาณทั่วไปจะสามารถเลือกได้ ไม่เพียงแต่จะต้องมีร่างกายที่แข็งแกร่งทั้งยังต้อง ทนต่อความเจ็บปวดทรมาณที่คนธรรมดาไม่สามารถทนได้ และผ่านการฝึกฝนที่ยาวนานหลากหลายรูปแบบแล้วถึงจะฝึกได้คนหนึ่ง

สำหรับศิษย์จิตวิญญาณระดับเดียวกันแล้ว ศิษย์ที่มีร่างฝึกจะมีพลังแข็งแกร่งกว่า แม้กระทั่งอาจารย์จิตวิญญาณที่มีร่างฝึกก็สามารถสำแดงอานุภาพพิเศษที่อาจารย์จิตวิญญาณทั่วไปไม่สามารถทำได้ ดังนั้นถึงแม้ร่างฝึกจะฝึกฝนได้ยาก แต่นิกายแต่ละนิกายยังคงคัดเลือกให้ศิษย์หลายคนฝึกฝนบนเส้นทางของร่างฝึกโดยเฉพาะ

ศิษย์ที่ต้าจื้อ ต้าซั่ง เลือกมาประลองในครั้งนี้ ถึงแม้ว่าจะเป็นศิษย์ใหม่ที่เข้านิกายมาได้ไม่นาน แต่แต่ละคนนั้นล้วนมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ มิเช่นนั้นคงไม่เสนอวิธีการต่อสู้เพื่อแบ่งผลจิตวิญญาณ

จูชื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ก็ได้แต่ยิ้มขมขื่น ไม่เอ่ยปากกล่าวอะไรออกมา

ตอนแรกที่เขากับนักพรตจงเห็นท่าทีนิ่งสงบของหลิ่วหมิงทำให้เขาทั้งสองยังพอมีความหวังอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ความหวังเหล่านั้นได้พังทลายลงหมดแล้ว

พอหลิ่วหมิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นไอมุทะลุดุร้ายของเด็กหนุ่มร่างกำยำ คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน แต่ครู่เดียวก็กลับมาเป็นปกติ แล้วเดินเข้าไปอย่างไม่รีรอ

พอเด็กหนุ่มร่างกำยำเห็นเท้าทั้งสองของหลิ่วหมิงแตะเข้ามาในวงกลม เขาก็แสดงสีหน้าเดือดดาลขึ้นมาทันที แขนทั้งสองดึงกระบี่ยาวที่สะพายอยู่ด้านหลังออกมา ในขณะเดียวกันปากก็ร่ายคาถา แสงสีทองได้สะท้อนออกมาบนร่างของเขา และหลังจากที่มันพร่ามัว ร่างของเขาก็มีขนาดสูงใหญ่กว่าเดิมครึ่งหนึ่ง มือเท้าก็มีขนาดใหญ่กว่าเดิมเท่าตัว ดูคล้ายกับตอนที่หลิ่วหมิงใช้เคล็ดวิชาปลุกพลังศักยภาพต่อสู้กับศัตรู

หลิ่วหมิวเห็นเช่นนี้ตาก็เป็นประกาย เขาก็เริ่มทำท่ามือร่ายคาถาในขณะเดียวกันก็มีไอสีดำม้วนตัวออกจากร่างเขาทันที

เด็กหนุ่มร่างกำยำคำรามออกมา กระบี่ยาวทั้งสองก็ควงหมุนอยู่ในมืออย่างบ้าระห่ำ เท้าข้างหนึ่งกระทืบลงพื้นอย่างแรง กลายเป็นลมพายุพุ่งออกไป