ตอนที่ 533

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 533 หอการค้าเชียนเหมิง ตอนที่ 533 หอการค้าเชียนเหมิง โดย Ink Stone_Fantasy พอหลิ่วหมิงคว้ามือข้างหนึ่งไปกลางอากาศ ไข่หนอนสีเขียวก็หล่นลงในมือ

ขณะนี้จุดดำบนผิวไข่หนอนได้หายไปจนหมดสิ้นแล้ว

เขามองดูมันเล็กน้อยแล้วก็เก็บไว้กับตัวอย่างระมัดระวัง

“เอาล่ะ ที่ควรบอกก็ได้บอกเจ้าไปหมดแล้ว เจ้าไปได้” หลัวโหวกล่าวอย่างราบเรียบ พอโบกแขนเสื้อ พายุบ้าระห่ำก็ม้วนตัวเข้ามา

หลิ่วหมิงยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไร ก็รู้สึกว่าตรงหน้ามืดลง ครู่ต่อมาก็กลับมาในห้องสงบจิตชั้นสามอีกครั้ง

พอเขาเห็นเช่นนี้ก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้เป็นครั้งแรก

หลัวโหวทำให้เขารู้สึกว่า เหมือนไม่อยากติดต่อกับเขา

หลิ่วหมิงเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกกลัดกลุ้มเรื่องโลหิตบริสุทธิ์ของตะพาบน้ำจิตวิญญาณหมื่นปีมาก

เพราะสิ่งของระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่สามารถพบเจอได้โดยง่าย แม้แต่ในตลาดก็ใช่ว่าจะหาเจอได้ง่ายเช่นนั้น

อย่างน้อยหลายวันมานี้ ร้านที่เขาไปดูก็ไม่เห็นมีสิ่งของที่คล้ายกันขายอยู่เลย

พอหลิ่วหมิงนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก็รีบเก็บชั้นจำกัดในห้อง และเดินลงหอไป

เวลาในสามวันต่อมา พอมีเวลาว่างเขาจะออกไปจากร้าน และเดินดูร้านต่างๆ ในตลาดที่น่าสนใจ

……

สามวันต่อมา เขตการค้าเสรีที่อยู่ใกล้กับทะเลสาบ เป็นสิ่งก่อสร้างรูปทรงหกเหลี่ยมที่สูงสิบกว่าจั้งๆ มันครอบครองพื้นที่ราวๆ สิบกว่าหมู่

ชายรูปร่างสูงใหญ่สวมชุดสีขาวสองคนกำลังยืนตระหง่านอยู่ทั้งสองด้านของประตูใหญ่ ดูจากกลิ่นไอที่แผ่ออกมา ทำให้รับรู้ได้ลางๆ ว่าเป็นผู้ฝึกฝนระดับของเหลวขั้นปลาย

หน้าประตูมีป้ายที่มีอักขระสีดำเขียนอยู่ว่า ‘หอการค้าเชียนเหมิง’ แสงสีทองยามพระอาทิตย์ตกดินส่องสะท้อนมา ทำให้ดูโดดเด่นเป็นอย่างมาก และมีคนจำนวนหนึ่งเดินเข้าๆ ออกๆ ตรงประตูใหญ่อยู่ตลอดเวลา

สถานที่แห่งนี้เป็นห้องโถงประมูลที่ใหญ่ที่สุดในตลาดฉางหยาง

และตรงป้ายประกาศข้างรั้ว ชายวัยกลางคนที่สวมชุดสีดำกำลังจ้องมองประกาศที่อยู่บนนั้น

“สี่เดือนให้หลัง……”

ชายชุดดำพูดพึมพำออกมา และหมุนตัวเดินไปทางประตูใหญ่

“สหายผู้นี้ ข้าน้อยมาตลาดฉางหยางเป็นครั้งแรก ไม่ทราบว่างานประมูลที่หอการค้าของท่านจัดขึ้น มีข้อจำกัดในการเข้าร่วมหรือไม่?” ชายชุดดำสอบถามชายชุดขาวที่หน้าประตูด้วยรอยยิ้ม

ดูเหมือนชายชุดขาวไม่คิดจะสนใจเขา ยังคงเพ่งมองไปด้านหน้าด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

ชายชุดดำเห็นเช่นนี้ก็ส่ายหน้าและหมุนตัวเดินจากไป

“สหายผู้นี้ช้าก่อน! ข้าน้อยจั๋วจี๋ พรรคกระบี่วารี ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าเยี่ยงไร?” ขณะนี้ชายหนุ่มชุดสีแดงอ่อน อายุราวๆ ยี่สิบกว่าปี ใบหน้างดงาม เดินออกมาจากห้องโถง และเรียกชายวัยกลางคนอย่างสุภาพ

“สหายจั๋วมากพิธีแล้ว ข้าน้อยแซ่เย่ เป็นผู้ฝึกฝนอิสระ” ชายวัยกลางคนได้ยิน ก็ค่อยๆ หันกลับมาตอบ

“ที่แท้ก็เป็นสหายเย่ สหายมาตลาดฉางหยางเป็นครั้งแรก คิดว่าคงจะไม่ค่อยเข้าใจการประมูลของหอการค้าเชียนเหมิง แท้จริงแล้วหอการค้าเชียนเหมิงของเราก่อตั้งขึ้นจากหอการค้าขนาดต่างๆ นับพันแห่ง แม้จะบอกว่าแต่ละหอการค้ามีขอบข่ายอิทธิพลไม่มากนัก และไม่อาจเทียบกับสี่ยอดนิกายใหญ่ หรือแปดตระกูลใหญ่ได้ แต่ก็ยังพอนับว่ามีชื่อเสียงในจงโจวอยู่บ้าง” ชายหนุ่มชุดแดงค่อยๆ อธิบายออกมา

ชายวัยกลางคนได้ยินเช่นนี้ ก็เผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย แต่พริบตาเดียวก็กลับมาเป็นปกติ

“สหายจั๋ว ไม่ทราบว่างานประมูลนี้ เคยเชิญผู้ฝึกฝนอิสระอย่างข้าเข้าร่วมหรือไม่?” ชายวัยกลางคนถามขึ้นมา

“งานประมูลใหญ่ไม่มีข้อจำกัดที่ท่านกล่าวถึง เพียงแค่สหายพกหินจิตวิญญาณมากพอก็มาร่วมได้แล้ว หากสหายมีสิ่งใดที่อยากนำเข้ามาประมูล ข้าน้อยก็สามารถแนะนำผู้ประเมินค่าในการประมูลครั้งนี้ให้ได้ หลังผ่านการประเมินค่าแล้ว ก็เข้าร่วมประมูลได้ เมื่อทำการซื้อขายกันเสร็จ ทางเราจะคิดค่าธรรมเนียมแค่หนึ่งส่วนเท่านั้น” ชายหนุ่มชุดแดงหัวเราะและกล่าวออกมา

“ขอบคุณพี่จั๋ว ข้าน้อยยังต้องไปซื้อวัตถุดิบจำนวนหนึ่งที่ตลาด ต้องขอตัวก่อน อีกสี่เดือนให้หลังจะต้องมาเข้าร่วมอย่างแน่นอน” ชายวัยกลางคนประสานมือคารวะและหมุนตัวเดินจากไป ไม่นานก็หายไปจากมุมถนนในตลาด

ชายหนุ่มชุดแดงมองตามหลังเขาไปด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นก็หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องโถงทันที

ชายวัยกลางคนผู้นั้นเดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่ครู่หนึ่ง ก็เดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ ที่ไร้ผู้คน ไม่นานชายหนุ่มชุดเขียวก็ค่อยๆ เดินออกมาจากในนั้น

ชายหนุ่มผู้นี้ก็คือหลิ่วหมิงนั่นเอง

“คิดไม่ถึงว่าอิทธิพลของหอการค้าเชียนเหมิงจะใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก” เขาถอนหายใจเบาๆ จากนั้นก็เดินไปทางหอร้อยหลอม

……

ภายในห้องสงบจิตบนหอชั้นสาม หลิ่วหมิงมีสีหน้าไร้ความรู้สึก แต่แววตากลับเป็นประกาย ดูเหมือนว่ากำลังคิดเรื่องราวอะไรบางอย่างอยู่