ตอนที่ 536

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 536 ผู้เฒ่าเกา ตอนที่ 536 ผู้เฒ่าเกา โดย Ink Stone_Fantasy พอหลิ่วหมิงใช้จิตกวาดดูบนตัวผู้อาวุโสผู้นี้ ดวงตาของเขาก็ฉายแววประหลาดใจออกมา

ผู้อาวุโสผอมแห้งผู้นี้รูปร่างหน้าตาก็พื้นๆ แต่กลับเป็นผู้ฝึกฝนระดับของเหลวขั้นปลายเหมือนกัน

“ผู้เฒ่าเกา ข้ามาแนะนำการค้าให้ท่านแล้ว” พอหลูเหยียนผิงเดินเข้าประตูมา ก็พูดกระซิบกระซาบเบาๆ ดูเหมือนว่าจะสนิทสนมกับเถ้าแก่มาก

เถ้าแก่ผู้นั้นเงยหน้ามองหลูเหยียนผิงด้วยความขี้เกียจ และมองดูหลิ่วหมิงที่อยู่ด้านหลัง ดูเหมือนเขาจะมองออกว่าหลิ่วหมิงมีพลังระดับของเหลวขั้นปลาย ถึงค่อยๆ เก็บสีหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

“ที่แท้ก็เจ้าหนูน้อยหลูนั่นเอง แขกที่เจ้าพามาในวันนี้ไม่เลว” ผู้เฒ่าเกาหัวเราะเฮ่อๆ! แล้วลุกขึ้นมา

“นั่นน่ะสิ! คนธรรมดาไหนเลยข้าจะ……” พอหลูเหยียนผิงได้ยินก็ได้สติขึ้นมา

“สหายผู้นี้ต้องการซื้อสิ่งของอันใดหรือ?” ผู้เฒ่าเกาไม่รอให้หลูเหยียนผิงพูดจบ เขาก็กล่าวกับหลิ่วหมิงด้วยรอยยิ้ม

“สหายหลิ่วผู้นี้ต้องการน้ำหยินโสมม ผลึกปีศาจอีกา และผงวิญญาณบริสุทธิ์ ที่นี่มีหรือไม่?” หลิ่วหมิงยังไม่ทันจะเอ่ยปาก หลูเหยียนผิงก็ชิงพูดออกมาก่อน

“น้ำหยินโสมมกับผลึกอีกาปีศาจยังมีเก็บกักไว้จำนวนหนึ่ง แต่ว่าผงวิญญาณบริสุทธิ์ไม่มีแล้ว วัสดุหลอมอาวุธระดับสุดยอดเช่นนี้ มีมูลค่าอย่างต่ำก็หลายแสนหินจิตวิญญาณ ร้านข้าซื้อไม่ไหวหรอก” ผู้อาวุโสร่างผอมแห้งจ้องหลูเหยียนผิงทีหนึ่ง จากนั้นก็ขมวดคิ้วกล่าวออกมา

หลูเหยียนผิงได้ยินก็มองหลิ่วหมิงทีหนึ่ง และยักไหล่เล็กน้อย เพื่อบ่งบอกว่าช่วยไม่ได้เหมือนกัน

“เถ้าแก่เกานำวัสดุมาให้ดูหน่อยได้หรือไม่?” หลิ่วหมิงเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวด้วยสีหน้าสงบ

แม้ใบหน้าของเขาจะไม่แสดงท่าทีใดๆ ออกมา แต่ในใจกลับรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ถึงจะไม่มีผงวิญญาณบริสุทธิ์ แต่ซื้อผลึกปีศาจอีกากับน้ำหยินโสมมมาได้ ก็ถือว่าเป็นการเก็บเกี่ยวที่ไม่น้อยแล้ว

ผู้อาวุโสผอมแห้งหมุนตัวเดินเข้าไปด้านในโดยไม่พูดอะไรออกมา เขาพลิกมือหยิบป้ายหยกขึ้นมาโบกไปทางผนัง

มีเสียงแตกหักดังขึ้นมาทันที ทางเข้าขนาดสูงเท่าคนหนึ่งคนปรากฏบนผนัง จากนั้นเขาก็ก้าวเข้าไป

หลิ่วหมิงตาเป็นประกายขึ้นมา คิดไม่ถึงว่าร้านเล็กๆ แห่งนี้ จะมีช่องทางอื่นด้วย

และผู้อาวุโสผอมแห้งผู้นี้ไม่ปิดบังทางเข้าห้องลับกับคนภายนอก จักต้องมีที่พึ่งพาอย่างแน่นอน มันคงไม่ง่ายอย่างที่เห็นเช่นนี้

ไม่นานผู้อาวุโสก็เดินออกมา และมีห่อผ้าอยู่ในมือห่อหนึ่ง

“เชิญสหายดูได้เลย” ผู้อาวุโสผอมแห้งโบกมือปิดห้องลับ จากนั้นก็ยื่นห่อผ้าให้หลิ่วหมิง

หลิ่วหมิงพยักหน้าและเปิดห่อผ้าออกมา เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน ซึ่งเป็นขวดหยกขาวเล็กๆ หนึ่งใบกับกล่องไม้รูปสี่เหลี่ยม

เขาหยิบขวดหยกขึ้นมาก่อน พอดึงจุกออก ไอดำจางๆ ก็ลอยออกจากปากขวด เมื่อมองเข้าไป จะเห็นว่าด้านในเป็นของเหลวสีดำเหนียวข้น มีไอเย็นซึมออกมาเล็กน้อย

หลิ่วหมิงสังเกตดูอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ปิดจุกไว้เหมือนเดิม และมาเปิดกล่องไม้ออกมาดู ด้านในเป็นผลึกสีม่วงก้อนหนึ่งที่มีขนาดเท่ากำปั้น

“ดี! ข้าเอาทั้งสองอย่างเลย เถ้าแก่เกาเสนอราคามาเถอะ!” หลิ่วหมิงตรวจสอบอีกเล็กน้อย หลังจากนั้นก็กล่าวด้วยความพอใจ

ผู้อาวุโสผอมแห้งกำลังจะอ้าปากพูดอะไรออกมา แต่หลูเหยียนผิงกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน

“ผู้เฒ่าเกา ข้าว่าสหายหลิ่วเพิ่งมาร้านของท่านเป็นครั้งแรก ท่านอย่าได้เสนอราคามั่วซั่ว”

“เจ้าหนูน้อยหลู ข้ารู้ว่าควรจะทำการค้าอย่างไร เจ้าไม่ต้องมาสอน” ผู้อาวุโสผอมแห้งจ้องชายชุดเขียวอีกที และกล่าวออกมา

“สหายผู้นี้ ผลึกปีศาจอีกานี้ข้าจะไม่พูดแล้ว หนึ่งก้อนหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหินจิตวิญญาณ น้ำหยินโสมมนี้ข้าซื้อมาจากที่อื่นในราคาสูง ให้เจ้าหนึ่งแสนห้าหมื่นหินจิตวิญญาณก็แล้วกัน จะไม่มีราคาอื่นอย่างเด็ดขาด” ผู้เฒ่าเกากล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน

หลิ่วหมิงคิดไตร่ตรองเล็กน้อย ราคานี้แพงกว่าที่เขารู้มาจากในตลาดเล็กน้อย แต่พอนึกถึงความหายากของมัน ก็คุ้มค่ากับราคานี้อยู่

หลูเหยียนผิงกระแอมไอเบาๆ และเริ่มต่อรองราคากับผู้อาวุโสผอมแห้ง

หลังจากผ่านการต่อรองราคาไปแล้ว ในที่สุดวัสดุทั้งสองก็ถูกขายในราคาสองแสนสี่หมื่นหินจิตวิญญาณ

หลังจากนำวัสดุใส่เข้าไปในยันต์เก็บของแล้ว หลิ่วหมิงก็อารมณ์ดีเป็นอย่างมาก

ตอนนี้ยังขาดแค่ผงวิญญาณบริสุทธิ์ โล่เก้ากระดูกของเขาก็เริ่มปรับแต่งชั้นจำกัดที่สามสิบหกได้แล้ว

พอนึกถึงพลังของต้นแบบอาวุธเวท หลิ่วหมิงก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา

หลังจากทำการแลกเปลี่ยนเสร็จแล้ว ทั้งสองก็ไม่รีบออกไปจากร้านทันที

“ข้าว่านะผู้เฒ่าเกา เกี่ยวกับผงวิญญาณบริสุทธิ์ ท่านไม่มีช่องทางในการหาจริงๆ หรือ?” หลูเหยียนผิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ข้าจะหลอกเจ้าทำไมกัน หากมีของไหนเลยข้าจะไม่เอาออกมาขาย” ผู้อาวุโสผอมแห้งได้ยินก็ทำตามองบน และกล่าวอย่างไม่เกรงใจ

“เฮ่อๆ! ข้าไม่ได้หมายความเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าอีกสองเดือนให้หลัง จะมีงานประมูลใหญ่ของตลาดหรอกหรือ? ท่านได้ข่าวอะไรมาบ้าง?” หลูเหยียนผิงหัวเราะก่อนกล่าวออกมา