ตอนที่ 585 การประลองของสิบอันดับแรก (1)

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 585 การประลองของสิบอันดับแรก (1) ตอนที่ 585 การประลองของสิบอันดับแรก (1) โดย Ink Stone_Fantasy ชั่วเวลาครึ่งถ้วยชาผ่านไป บนแท่นประลองที่หนึ่ง

ผู้ดำเนินการระดับผลึกผู้นี้ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่แสดงท่าทีให้จินเทียนชื่อกับชายหนุ่มรูปร่างกำยำแยกกันยืนคนละฝั่ง หลังจากพูดกำชับไปสองประโยคแล้ว ก็หายวับออกไปอยู่นอกชั้นจำกัด

ชายหนุ่มรูปร่างกำยำจ้องมองชายหนุ่มชุดคลุมสีทองตรงหน้าตาไม่กระพริบ พอนึกถึงฉากที่ฝ่ายตรงข้ามชี้มาที่ตนเองอย่างไม่สนใจในตอนแรกแล้ว ก็ยิ่งรู้สึกโมโหมากกว่าเดิม

นิ้วมือทั้งสิบของเขาเปลี่ยนไปมาอยู่ครู่หนึ่ง และพ่นแสงสีเงินออกมาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง หลังจากหมุนวนหนึ่งรอบแล้วก็ลอยอยู่ตรงหน้าเขา มันคือตะปูกระดูกโปร่งใสสามสิบตัวที่มีรูปร่างเหมือนกันไม่มีผิด ภายใต้การส่องสะท้อนของแสงอาทิตย์ แสงสีเงินดูแสบตายิ่งนัก

“ฮึ! ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความร้ายกาจของตะปูไล่ชิงวิญญาณของข้า!”

ประจักษ์ชัดว่าเขาคิดที่จะใช้วิธีการทรงอานุภาพโจมตีชายหนุ่มผู้นี้ให้ล่าถอยไป เพื่อเชิดหน้าชูตาต่อหน้าผู้คนนับพัน และลบคำสบประมาทในก่อนหน้า

หลิ่วหมิงเห็นฉากเช่นนี้ กลับหรี่ตาสังเกตอาวุธจิตวิญญาณอย่างตะปูกระดูกใสนี้อย่างละเอียด

ดูจากกลิ่นไอน่าตกใจที่พวกมันแผ่ออกมา แม้ว่าจะยังไม่เข้าสู่ระดับต้นแบบอาวุธเวท แต่ชั้นจำกัดของมันจะต้องไม่ต่ำกว่าสามสิบชั้นอย่างแน่นอน

ตะปูสีเงินเหล่านี้ไม่เพียงแต่เป็นชุดอาวุธจิตวิญญาณเท่านั้น ทั้งยังมีชุดละสามสิบตัว ประจักษ์ชัดว่าไม่สามารถสร้างโดยตามใจได้ น่าจะใส่ชั้นจำกัดพิเศษบางอย่างไว้

ภายใต้การเบี่ยงสายตาของหลิ่วหมิง กลับค้นพบว่าชายหนุ่มชุดคลุมสีทองตรงหน้ามีท่าทีสบายๆ ราวกับทุกสิ่งตรงหน้าไม่ได้อยู่ในสายตาของเขา

ชายหนุ่มรูปร่างกำยำก็ค้นพบสายตาเหยียดหยามของชายหนุ่มชุดคลุมสีทองตรงหน้า ภายใต้ความโมโห พอเขาเปลี่ยนท่ามือ ตะปูสีเงินสามสิบตัวก็หมุนติ้วๆ กลางอากาศ จากนั้นก็กลายเป็นแสงตะปูสีเงินแวววาวสามสิบลำ และพุ่งเข้าหาชายหนุ่มชุดคลุมสีทองด้วยเสียงดัง “ฟิ้วๆ!”

“หากเจ้าสามารถกระตุ้นชั้นจำกัดทั้งหมดได้จริงๆ ก็ยังพอจะชื่นชมได้บ้าง ตอนนี้น่ะหรือ จุ๊ๆ……” จินเทียนชื่อเห็นเช่นนี้ก็หัวเราะออกมา

พอน้ำเสียงสิ้นสุดลง เขาก็ยกมือข้างหนึ่งขึ้น ภายใต้การพองของแขนเสื้อ พลันมีคลื่นพลังไร้รูปม้วนตัวออกมา และม้วนเอาแสงสีเงินที่โจมตีเข้ามาไว้ในนั้น

ตะปูสามตัวเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศ และจมหายไปในแขนเสื้อของเขา “ฟู่ๆ!”

ตอนแรกชายหนุ่มรูปร่างกำยำก็รู้สึกตะลึงเล็กน้อย แต่ต่อมากลับค้นพบว่าตนเองสูญเสียการติดต่อกับตะปูสีเงินทั้งสามสิบตัว สีหน้าเขาจึงดูซีดขาวราวกระดาษ

สุดท้าย จินเทียนชื่อยกมือขึ้นโดยไม่รอให้ชายหนุ่มรูปร่างกำยำทำการตอบสนองใดๆ เงามือยักษ์สีทองสลัวๆ ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ และแผดเสียงพุ่งเข้าหาชายหนุ่มรูปร่างกำยำ

ตอนนี้ชายหนุ่มรูปร่างกำยำเพิ่งได้สติกลับมา เขารีบส่งเสียงคำรามและพลิกฝ่ามือทันที แสงสีเขียวเปล่งประกายระหว่างนิ้ว กระดิ่งสีเขียวปรากฏออกมา พอสะบัดข้อมือมันก็กลายเป็นม่านแสงสีเขียวปกป้องเขาไว้ ขณะเดียวกันปราณแกร่งคุ้มร่างก็เปล่งประกาย ประจักษ์ว่าเขาคิดจะต้านทานการโจมตีนี้โดยตรง

แต่ครู่ต่อมา มือยักษ์กลับตบเพียงเบาๆ

ชายหนุ่มรูปร่างกำยำรู้สึกตัวสั่นสะท้าน พลังมหาศาลประชิดเข้าตัวจนกระเด็นออกไปจากชั้นจำกัด ราวกับว่าไม่มีม่านแสงกับปราณแกร่งคุ้มร่างอยู่ แต่ก็ค่อยๆ ร่วงลงด้านล่างแท่นประลองอย่างมั่นคง บนตัวไม่มีร่องรอยบาดเจ็บใดๆ เลยแม้แต่น้อย

ฉากนี้ย่อมทำให้บรรดาศิษย์ที่รอคอยดูการช่วงชิงระหว่างพยัคฆ์กับมังกรอยู่ รู้สึกตกตะลึงจนปากอ้าตาค้าง

“จินเทียนชื่อชนะ!” ไม่รู้ว่าผู้ดำเนินการระดับผลึกมาปรากฏตัวบนแท่นประลองตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาประกาศออกมาด้วยสีหน้าประหลาดใจและฉงนสนเท่ห์เช่นกัน

บนแท่นหยก ผู้ฝึกฝนระดับแก่นแท้ต่างก็มองจินเทียนชื่อที่อยู่บนแท่นประลองด้วยสีหน้าตกใจ

แม้จะบอกว่าชายหนุ่มรูปร่างกำยำไม่ใช่คนที่พวกเขาถูกใจที่สุด แต่การที่เข้ามาอยู่ในสิบอันดับแรกได้นั้น ไม่ใช่เรื่องลวงแต่อย่างใด พลังที่แท้จริงจะต้องไม่อ่อนแออย่างแน่นอน แต่กลับถูกจินเทียนชื่อจัดการอย่างง่ายดายเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริงๆ

หลิ่วหมิงเองก็แอบตกใจด้วยเช่นกัน!

แม้เขาคาดเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจินเทียนชื่อผู้นี้จะต้องไม่ธรรมดา แต่คิดไม่ถึงว่าจะร้ายกาจถึงระดับนี้

สิ่งที่ทำให้หลิ่วหมิงรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งกว่าก็คือ เขามองไม่ออกว่าเมื่อครู่จินเทียนชื่อใช้เคล็ดวิชาอันใดในการเก็บอาวุธจิตวิญญาณเหล่านั้น หากวิธีการนี้ใช้ได้ผลกับอาวุธจิตวิญญาณทุกชนิดล่ะก็ เขาจะต้องระมัดระวังให้มากขึ้นเมื่อต้องเผชิญกับคนผู้นี้ในภายหลัง

ขณะนี้ ชายหนุ่มรูปร่างกำยำก็ออกจากอาการสะดุ้งตกใจได้ในที่สุด หลังจากเก็บกระดิ่งเขียวเข้าไปแล้ว ก็หันไปยิ้มให้จินเทียนชื่ออย่างขมขื่น

“พี่จินฝีมือยอดเยี่ยมมาก ฝีมือข้าไม่อาจเทียบได้ นับถือยิ่งนัก”