ตอนที่ 624 แท่นบูชากับผนึก

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 624 แท่นบูชากับผนึก ตอนที่ 624 แท่นบูชากับผนึก โดย Ink Stone_Fantasy “ศิลาปีศาจ?” หลิ่วหมิงมองดูสิ่งที่อยู่บนเสาหินแล้วขมวดคิ้วถาม

“นี่ไม่ใช่ศิลาปีศาจอะไร แต่เป็นผลึกหินสีดำที่พิเศษหน่อยก็เท่านั้น ในระหว่างผลึกหินชนิดนี้ สามารถเกิดการเชื่อมต่อบางอย่างได้ จัดวางในตำแหน่งที่แตกต่างกัน ก็สามารถสร้างเกราะป้องกันบางอย่างขึ้นมาได้ ตรงหน้าของเจ้าก็เป็นเกราะป้องกันบางอย่าง เป็นเพราะมีเกราะป้องกันนี้อยู่ แท่นบูชานี้ถึงยังคงมีสภาพสมบูรณ์มาจนถึงทุกวันนี้” หลัวโหวอธิบายอย่างราบเรียบ

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ หากข้าทำลายมัน ก็จะพบเจอกับไอปีศาจแท้แล้วใช่หรือไม่?” หลิ่วหมิงค่อยๆ ถามออกมา

“ไม่ผิด! ภาระอันเร่งด่วนในตอนนี้ก็คือ ก่อนที่คนอื่นจะมาถึง เจ้าต้องรีบทำลายเกราะป้องกันกับผนึกนี้ เพื่อให้ไอปีศาจแท้ไหลออกมา แต่ข้าขอเตือนเจ้าหนึ่งประโยค พอไอปีศาจแท้เปิดเผยออกมา มีความเป็นไปได้ที่ผู้ฝึกฝนสายปีศาจคนอื่นจะรับรู้ถึงมัน และจะหาที่นี่เจออย่างรวดเร็ว” หลัวโหวเตือนหลิ่วหมิงอีกครั้ง

หลิ่วหมิงได้ยินก็พยักหน้า และก้าวไปด้านหน้าสองสามก้าวโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง พอสะบัดแขนเสื้อมุกพลังวารีสองเม็ดก็ร่วงลงมา หลังจากเอามือทั้งสองถูกัน มันก็รวมกันเป็นหนึ่ง

หลังจากรวมมุกพลังวารีเข้าด้วยกัน และกำอยู่ในมือแล้ว หลิ่วหมิงก็เริ่มร่ายคาถาออกมา ไอดำพวยพุ่งออกจากแขน เขาตะคอกเสียงต่ำออกมา และทุบออกไปอย่างรุนแรง จากนั้นไอดำก็ม้วนตัวออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“ตู๊ม!”

อากาศตรงหน้าแท่นบูชาสั่นสะเทือน ม่านแสงไร้รูปปรากฏออกมา การโจมตีของมุกพลังวารีที่เสริมด้วยเคล็ดวิชามังกรพยัคฆ์ทมิฬ ทำได้แค่เกิดระลอกคลื่นปรากฏบนม่านแสงเท่านั้น

หลิ่วหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พอยกแขนอีกข้างขึ้นมา และชี้นิ้วข้างหนึ่งไปทางอากาศ ปราณกระบี่รูปเกลียวก็พุ่งออกไปในพริบตา

“ฟิ้ว!”

ภายใต้การพุ่งออกไปของปราณกระบี่ มันสามารถทะลุม่านแสงได้อย่างง่ายดาย แต่พริบตาเดียวรูบนม่านแสงก็ปิดสนิทดังเดิม

“เกราะป้องกันของเผ่าปีศาจบรรพกาลไม่สามารถทำลายได้ง่ายดายเช่นนี้หรอก กระตุ้นอาวุธจิตวิญญาณให้โจมตีจุดใดจุดหนึ่งอย่างต่อเนื่อง พอพลังของจุดนี้หมดสิ้น ก็ทำลายเกราะป้องกันได้แล้ว” หลัวโหวกล่าวอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นก็ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาอีก

หลิ่วหมิงได้ยินเช่นนี้ก็ไม่พูดอะไรอีกเช่นกัน เพียงแค่กำมุกพลังวารีโจมตีเกราะป้องกันตรงหน้าอย่างต่อเนื่อง

……

ขณะเดียวกัน ภายในห้องโถงขนาดใหญ่บางแห่งในซากโบราณ ตรงหน้าชายสี่คนที่สวมชุดนิกายเดียวกัน มีอสูรคางคกสีดำ ลำตัวแห้งเหี่ยว สูงหนึ่งจั้งกว่าๆ นอนหมอบอยู่

เห็นได้ชัดว่าอสูรตัวนี้เป็นอสูรศพปีศาจเหมือนกับศพอสรพิษที่หลิ่วหมิงพบเจอในก่อนหน้า และมันก็ส่งเสียงร้องแปลกประหลาดออกมาไม่หยุด

“พี่รอง หากวันนี้พวกเราสามารถจัดการกับศพอสูรตัวนี้ได้ และนำแก่นปีศาจของมันมาปรุงเป็นโอสถยอดปีศาจระดับสูงได้สองสามเม็ดล่ะก็ การทะลวงคอขวดระดับผลึกคงจะมีความหวังขึ้นมาแล้ว” ชายที่ดูมุทะลุดุดันผู้หนึ่งจ้องมองอสูรยักษ์ตรงหน้า และหัวเราะก่อนกล่าวออกมาเบาๆ

“ร่างของอสูรตัวนี้ถูกไอปีศาจกัดกร่อนมานานแล้ว จึงกลายเป็นปีศาจตัวหนึ่ง ตอนนี้เพิ่งจะทะลวงระดับผลึก หากพวกเราทั้งสี่สามารถร่วมมือกันนำมันไปปรุงโอสถได้ ย่อมดีกว่าผู้ฝึกฝนที่ดูดซับไอปีศาจมาก แต่ว่าพิษของมันร้ายแรงมาก อย่าได้โดนตัวเป็นอันขาด” ชายร่างกำยำอีกคนเตือนอย่างระมัดระวัง

อีกสามคนที่เหลือได้ยินเช่นนี้ ก็ตอบรับและพากันนำอาวุธจิตวิญญาณออกมาโจมตีใส่อสูรคางคก

……

ห้องลับใต้ดินบางแห่งที่อยู่ในซากโบราณ ชายหนุ่มชุดคลุมยาวสีม่วงกำลังชื่นชมกระบี่โบราณสีดำที่ถืออยู่บนมือ ซึ่งมีสภาพชำรุดเล็กน้อย บนด้ามกระบี่มีภาพหัวปีศาจประทับอยู่หนึ่งตัว

“แม้ดาบเล่มนี้จะเสียหายจนไม่อาจใช้งานได้โดยตรง แต่มันหลอมขึ้นมาจากวัสดุล้ำค่าของเผ่าปีศาจบรรพกาล หากนำกลับไปหลอมใหม่ ไม่แน่อาจจะได้วัสดุล้ำค่าบางอย่างก็ได้” ชายหนุ่มชุดม่วงพูดพึมพำออกมา

ขณะนั้นเอง แสงโลหิตลำหนึ่งก็เปล่งประกายออกมา ชายหนุ่มไม่ทันได้มีท่าทีตอบสนอง ก็มีรูเลือดขนาดครึ่งฉื่อปรากฎบนคอ หลังจากอ้าปากพะงาบๆ แล้ว ก็ล้มลงไปในกองเลือด มือขวายังคงจับกระบี่โบราณสีดำเล่มนั้นไว้แน่น

“ฮึ! ไม่คณามือ” ครู่ต่อมา แสงสีเลือดกลางอากาศบริเวณนั้นก็ดับลง เผยให้เห็นชายหนุ่มรูปงามเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งก็คือราชาโลหิตนั่นเอง

เขาโบกมือข้างหนึ่งไปทางชายชุดม่วง ทันใดนั้นโลหิตก็ทะลักออกจากคอในทันที และกลายเป็นเส้นโลหิตจำนวนมากจมเข้าไปในมือของเขา

เวลาเพียงแค่สองสามอึดใจ ชายชุดม่วงก็ถูกดูดจนกลายเป็นศพแห้งๆ

ขณะนี้ พลันมีเสียงเท้าหนักหน่วงดังมาจากห้องโถงภายในห้องลับที่อยู่ไม่ไกล ทุกย่างก้าวราวกับภูเขาไท่ซานที่กดทับลงมา ทำให้พื้นบริเวณนั้นสั่นสะเทือนเล็กน้อย มนุษย์ทองแดงยักษ์ที่สูงสิบกว่าจั้งพุ่งมาทางห้องลับอย่างรวดเร็ว

“มาอีกคนแล้วหรือ ช่างไม่รู้จักประมาณพลังของตนเองเลย?” พอราชาโลหิตได้ยินเสียงภายในห้องลับ ก็ยิ้มอย่างเยือกเย็น หลังจากเก็บกระบี่โบราณที่ชำรุดเข้าไปแล้ว ก็พุ่งออกไปท่ามแสงแสงสีเลือดที่เปล่งประกาย

ครู่ต่อมา พอแสงสีเลือดดับลง เขาก็มาปรากฏตัวด้านนอกห้องลับ มนุษย์ทองแดงยักษ์ที่อยู่ไม่ไกลกำลังก้าวมาทางเขา

“ราชาโลหิต!”

พอเผิงเยวี่ยมองเห็นราชาโลหิต ก็รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย มนุษย์ทองแดงยักษ์ที่อยู่ด้านล่างก็หยุดนิ่งอยู่กับที่

“ที่แท้ก็เป็นเจ้า! ดีมาก ผู้ที่สามารถควบคุมหุ่นระดับนี้ได้ จะต้องเป็นศิษย์สายในนิกายเทียนกงอย่างแน่นอน โลหิตบริสุทธิ์ของเจ้าข้ารับไว้แล้ว” พอราชาโลหิตเห็นเผิงเยวี่ยก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นปราณโลหิตบนตัวก็ควบแน่นขึ้นมา พอยกมือข้างหนึ่งขึ้น ฝ่ามือโลหิตยักษ์ที่มีขนาดหลายจั้ง ก็ตบไปทางเผิงเยวี่ยทันที

เผิงเยวี่ยได้ยินเช่นนี้ ก็มีสีหน้าเคร่งขรึมลง ไม่เห็นว่าเขาจะมีการเคลื่อนไหวใดๆ แต่มนุษย์ทองแดงยักษ์ใต้ร่างกลับขยับแขนในฉับพลัน มือยักษ์สีเหลืองอร่ามพุ่งออกไปรับมือกับฝ่ามือโลหิต

“ตู๊ม!”

ภายใต้การม้วนตัวพวยพุ่งของแสงสีเลือดกับเมฆโลหิต ทำให้มนุษย์ทองแดงยักษ์สั่นสะเทือนเล็กน้อย และราชาโลหิตก็มีสีหน้าซีดขาวขึ้นมา ทั้งยังร่นถอยออกไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

และขณะนั้นเอง ลวดลายจิตวิญญาณสีทองจางๆ บนร่างมนุษย์ทองแดงยักษ์ก็เปล่งประกาย มันยกเท้าข้างหนึ่งเหยียบไปทางราชาโลหิต ความเร็วของมันรวดเร็วกว่าผู้ฝึกฝนที่แท้จริงสามส่วน

ราชาโลหิตทำเสียงฮึดฮัด และยังไม่ทำการหลบหลีก แต่กลับทำท่ามืออย่างรวดเร็ว แสงสีเลือดม้วนตัวเหนือศีรษะ และเมฆโลหิตกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏออกมา

เกิดเสียงดังขึ้น