ตอนที่ 645 ของเหลวห้าแสง

ตอนที่ 645 ของเหลวห้าแสง โดย Ink Stone_Fantasy “ก็ได้ ในเมื่อเรือนสมบัติสวรรค์อยู่ไม่ไกล เจ้าก็ไม่ต้องนำทางด้วยตนเองแล้ว ข้ามีโอสถเพิ่มพลังเวทอยู่ขวดหนึ่ง ให้เจ้าเป็นค่านำทางก็แล้วกัน” หลิ่วหมิงมองชายหนุ่มคิ้วเข้มทีหนึ่ง จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อนำขวดหยกสีเขียวเล็กๆ ออกมา และโยนให้ชายหนุ่ม

ชายหนุ่มคิ้วเข้มรับขวดหยกไว้ และรีบโค้งตัวกล่าวขอบคุณในทันที เมื่อเขาเปิดดูโอสถที่อยู่ด้านใน ก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก แต่ขณะนั้นหลิ่วหมิงได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

หลิ่วหมิงไม่ได้เข้าไปในเรือนสมบัติสวรรค์ทันที แต่กลับใช้เคล็ดวิชาเปลี่ยนกระดูกให้กลายร่างเป็นชายฉกรรจ์หน้าดำในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง จากนั้นถึงเดินออกไป

เรื่องการเคลื่อนไหวของเขาถูกหอเป๋ยโต่วเปิดเผยในครั้งก่อน ทำให้เขาระมัดระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิม

หากเรือนสมบัติสวรรค์มีสมบัติต่างๆ อย่างกับที่ชายหนุ่มคิ้วเข้มพูดจริงๆ จะต้องมีอิทธิพลไม่น้อยอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้นเขาจำต้องเปลี่ยนโฉมเป็นธรรมดา

ผ่านไปสักพัก ชายฉกรรจ์หน้าดำที่หลิ่วหมิงแปลงโฉมมา ก็มาปรากฏตัวนอกสิ่งก่อสร้างรูปเจดีย์หลังหนึ่งที่สูงสิบกว่าจั้ง แผ่นป้ายเหนือประตูมีอักขระสีทองเขียนติดอยู่ ‘เรือนสมบัติสวรรค์’ และอักขระเหล่านี้ก็เปล่งแสงทรงกลดสีเหลืองออกมา

หลิ่วหมิงก้าวเข้าไปอย่างไม่ลังเล

“มีแขกมา!” ผู้ที่ส่งเสียงตะโกนเป็นพนักงานในร้านหน้าตาธรรมดาผู้หนึ่ง ดูเหมือนเขาจะเห็นว่าหลิ่วหมิงมีระดับการฝึกฝนไม่ธรรมดา จึงเรียกขานอย่างสุภาพ

พอหลิ่วหมิงใช้จิตส่องดู ก็ค้นพบว่าพนักงานผู้นี้มีการฝึกฝนระดับของเหลวขั้นต้น เมื่อเทียบกับพนักงานร้านค้าทั่วไปที่มีการฝึกฝนระดับศิษย์จิตวิญญาณแล้ว เรือนสมบัติสวรรค์แห่งนี้สูงกว่าขั้นหนึ่ง

“สหายผู้นี้ ข้าเป็นเถ้าแก่ของเรือนสมบัติสวรรค์แห่งนี้ ท่านเดินทางมาไกล เชิญไปดื่มชาพูดคุยกันบนหอก่อนดีกว่า” ไม่รู้ว่าชายวัยกลางคนที่สวมชุดคลุมสีเทามาอยู่ตรงหน้าหลิ่วหมิงตั้งแต่เมื่อไหร่

พอหลิ่วหมิงมองเห็นคนผู้นี้ ก็รู้สึกใจเย็นสะท้าน

เถ้าแก่วัยกลางคนผู้นี้แผ่กลิ่นไอระดับผลึกอยู่

“ก็ดีเหมือนกัน” หลิ่วหมิงพยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็ตามคนผู้นี้ขึ้นไปบนชั้นสี่ และเข้าไปในห้องรับรองที่มีพื้นที่เจ็ดแปดจั้ง

ห้องแห่งนี้แตกต่างจากห้องรับรองของเผ่ามนุษย์ค้างคาวที่เขาเคยเห็นในก่อนหน้า ผนังทั้งสี่ด้านเพียงแค่แขวนรูปภาพไว้ไม่กี่รูป นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีอักขระใดๆ ที่เป็นชั้นจำกัดปิดกั้นเสียงอีก แต่บนประตูมีลวดลายจิตวิญญาณสีม่วงจางๆ ที่ดูไม่เตะตาอยู่สองเส้น แต่กลับถูกหลิ่วหมิงมองเห็นจนได้

เถ้าแก่ชุดคลุมสีเทายกชามาให้หลิ่วหมิงด้วยตัวเองหนึ่งแก้ว จากนั้นก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“สหายผู้นี้มีนามเรียกขานว่าอย่างไร?” เถ้าแก่ชุดคลุมสีเทาถามอย่างสุภาพ

“ข้าน้อยมีแซ่คู่ว่าโอวหยาง” หลิ่วหมิงจิบชาไปหนึ่งทีแล้วกล่าวอย่างราบเรียบ

“ที่แท้ก็คือสหายโอวหยาง แม้จะบอกว่าเมืองจันทราสายน้ำมีขนาดไม่เล็ก แต่กลับเป็นดินแดนที่ห่างไกล มักจะมีปีศาจอสูรปรากฏอยู่บริเวณใกล้ๆ ผู้ที่เข้าออกล้วนจำเป็นต้องผ่านค่ายกลส่งตัว สหายดูแปลกหน้าเช่นนี้ คิดว่าคงตั้งใจมาที่นี่โดยเฉพาะ ไม่ทราบว่าข้าน้อยสามารถช่วยอะไรท่านได้บ้าง?” เถ้าแก่หัวเราะก่อนกล่าวออกมา

“บอกเถ้าแก่อย่างไม่ปิดบัง ข้าน้อยอยากซื้อของเหลวห้าแสงคุณภาพสูงจำนวนหนึ่ง น่าเสียดายที่ไปหาตั้งหลายตลาดแล้วก็ยังหาไม่ได้ จึงมาเรือนสมบัติสวรรค์เพราะเลื่อมใสในชื่อเสียง” หลิ่วหมิงค่อยๆ กล่าวออกมา

“ของเหลวห้าแสงคุณภาพสูง? สิ่งของนี้พบเจอไม่บ่อย แต่ในเมื่อสหายต้องการ ทางเรือนของเราจะต้องตอบสนองอย่างแน่นอน แต่ว่าของเหลวห้าแสงคุณภาพสูงนี้ เป็นสิ่งที่มีมูลค่าแต่ไม่มีปรากฏในตลาด ทางด้านราคานั้น……” เถ้าแก่ชุดคลุมสีเทาได้ยินก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“ราคาสามารถคุยกันได้ เพียงแค่เรือนของท่านมีของสิ่งนี้” หลิ่วหมิงได้ยินก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

“ถ้าเช่นนั้นก็ดี สหายรอสักครู่ ข้าจะให้พนักงานส่งของมาเดี๋ยวนี้” เถ้าแก่ชุดคลุมสีเทาได้ยินเช่นนี้ก็ยิ้มกว้างออกมา

จากนั้นเขาก็ควักแผ่นกระดาษเปล่าสีขาวออกจากแขนเสื้อมาแผ่นหนึ่ง หลังจากใช้นิ้วขีดเขียนเบาๆ สองสามที เปลวไฟก็ลุกไหม้ขึ้นมา กระดาษขาวหลายเป็นควันสีดำ และหายไปจากห้องรับรอง

“สหายโอวหยางโปรดรอสักครู่” หลังจากทำทุกอย่างนี้เสร็จ เถ้าแก่ชุดคลุมสีเทาก็กล่าวออกมาเช่นนี้

เวลาผ่านไปราวๆ หนึ่งมื้อข้าว พนักงานที่อยู่ด้านล่างในก่อนหน้านั้นก็เดินเข้ามา หลังจากคารวะผู้อาวุโสชุดเทาแล้วก็ยกแขนเสื้อขึ้น ทันใดนั้น ขวดเล็กๆ สีเงินห้าใบก็วางเรียงอยู่บนตั่งน้ำชา

“สหายตรวจสอบดูก่อนได้ จะได้รู้ว่าพอใจหรือไม่” เถ้าแก่ชุดคลุมสีเทากล่าวกับหลิ่วหมิงด้วยรอยยิ้ม

“ในเมื่อสหายกล่าวเช่นนี้ ข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว” หลิ่วหมิงพยักหน้า พอเขาโบกมือข้างหนึ่ง ขวดเล็กๆ ใบหนึ่งก็ค่อยๆ ร่วงลงบนมือของเขา

หลิ่วหมิงเปิดฝาออกและกวาดสายตาเข้าไปด้านในทันที

จะเห็นว่าในขวดมีของเหลวสีเหลืองโปร่งแสงอยู่ ในของเหลวมีรูเล็กๆ ปรากฏอยู่จำนวนมาก และยังแผ่ปราณจิตวิญญาณที่ส่งกลิ่นหอมเตะจมูกออกมาเป็นระยะๆ

น้ำผึ้งแฝงพลังจิตวิญญาณนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

ชั่วเวลาครึ่งถ้วยชาผ่านไป หลิ่วหมิงถึงปิดฝาขวดที่บรรจุของเหลวห้าแสงใบสุดท้าย และวางมันลงบนโต๊ะเบาๆ ก่อนกล่าวกับฝ่ายตรงข้ามด้วยสีหน้านอบน้อม

“ของเหลวจิตวิญญาณทั้งห้าขวดนี้มีคุณภาพไม่เลวจริงๆ สามารถจัดอยู่ในระดับสูงแล้ว ต้องการหินจิตวิญญาณจำนวนเท่าใดหรือ?”

“ขวดละหกแสนห้าหมื่นหินจิตวิญญาณ หากสหายเอาทั้งหมดล่ะก็ จะขายให้ในราคาสามล้านหินจิตวิญญาณ” เถ้าแก่หัวเราะและกล่าวอย่างมีแผนอยู่ในใจ

“สามล้านหินจิตวิญญาณ?”

หลิ่วหมิงได้ยินเช่นนี้ก็ค่อยๆ เผยสีหน้าประหลาดใจออกมา

เพราะของเหลวห้าแสงคุณภาพธรรมดาสองขวดที่ซื้อในก่อนหน้า ยังใช้แค่สามแสนกว่าหินจิตวิญญาณ แต่คุณภาพสูงกลับขวดละหกแสนกว่า ส่วนต่างนี้มากกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก