ตอนที่ 648 ศพปีศาจ

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 648 ศพปีศาจ ตอนที่ 648 ศพปีศาจ โดย Ink Stone_Fantasy หลิ่วหมิงขยับตัวด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันที จากนั้นก็กระตุ้นวิชาเงาร่างสามส่วนให้แยกร่างเป็นสองเงาก่อนพุ่งออกไปพร้อมกัน

แต่พอแขนของมนุษย์สีทองพร่ามัว ปราณกระบี่สีทองสายหนึ่งก็ม้วนตัวออกมา

“ฟิ้ว!” เงาร่างเงาหนึ่งถูกแสงสีทองฟันจนสลายไป ส่วนอีกเงากลับยกแขนปล่อยโล่เล็กๆ ออกมา มันขยายใหญ่ตามแรงลมจนมีขนาดหลายจั้ง และต้านทานปราณกระบี่ตรงหน้าไว้โดยตรง

แต่ขณะนั้นเอง เงามนุษย์สีทองก็พร่ามัวในฉับพลัน มันแยกร่างจากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสี่ จากสี่เป็นแปด พริบตาเดียวอากาศบริเวณนั้นก็มีเงาร่างมนุษย์สีทองที่มีลักษณะเหมือนกันปรากฏออกมาสิบกว่าเงา ทั้งยังสะบัดกระบี่ยาวพร้อมกัน ทันใดนั้นแสงกระบี่สีทองอันหนาแน่นก็พุ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง และรวมตัวเป็นแม่น้ำสีทองสายหนึ่ง พริบตาเดียวโล่ยักษ์และหลิ่วหมิงที่อยู่ข้างหลังก็จมอยู่ใต้น้ำโดยสมบูรณ์

พลันมีเสียงดังหวึ่งข้างหูหลิ่วหมิง จากนั้นเขาก็กลับเข้ามาในห้องว่างเปล่าสีเทาอีกครั้ง

คิดไม่ถึงว่าหลังจากบรรลุระดับผลึกแล้ว เขายังคงพ่ายแพ้ให้กับจินเลี่ยหยางอีก ช่างเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายยิ่งนัก

จินเลี่ยหยางผู้นี้สมกับเป็นศิษย์แข็งแกร่งที่สุดที่พบเจอในรอบหมื่นปีของนิกายยอดบริสุทธิ์จริงๆ ฝีมือช่างไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย แต่ในเมื่อรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามมีความสามารถเช่นนี้ ครั้งหน้าเขาจะต้องระมัดระวังให้มากขึ้นกว่าเดิมแล้ว

เวลาต่อมา เขาเข้าไปต่อสู้กับจินเลี่ยหยางในแดนมายาอย่างดุเดือดอีกครั้ง และค่อยๆ ยกระดับพลังการต่อสู้ของตัวเอง

หลังจากพลังระดับผลึกอย่างหลิ่วหมิง เผชิญหน้ากับเงาร่างจินเลี่ยหยางที่มีการฝึกฝนระดับของเหลวขั้นปลายจนเข้าใจฝีมือของฝ่ายตรงข้ามอย่างชัดเจนแล้ว ย่อมมีแพ้มีชนะปะปนกันไป และสุดท้ายก็ชนะมากกว่าแพ้

……

วันนี้ หลิ่วหมิงกำลังนั่งสมาธิอยู่ในห้องว่างเปล่าลึกลับอย่างเงียบๆ อากาศรอบด้านสั่นสะท้านเบาๆ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว

“ฟู่!” “ฟู่!”

จะเห็นว่าไอดำสองสายม้วนตัวออกมาด้านข้างของหลิ่วหมิง มันคือแมงป่องกระดูกกับหัวบินนั่นเอง

“ดูท่าคงจะถึงเวลาแล้ว สิบหกปีพอดี ยังคงตรงต่อเวลาเช่นเดิม” หลิ่วหมิงพูดพึมพำออกมา ทันใดนั้นดวงตาทั้งคู่ก็มืดลง หลังจากรู้สึกราวกับว่าโลกหมุนอย่างรุนแรง เขาก็มาปรากฏตัวในห้องลับภายในถ้ำที่พักอีกครั้ง

ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าทะเลจิตวิญญาณสั่นสะเทือน พลังเวทอันบริสุทธิ์พวยพุ่งออกจากฟองอากาศลึกลับอย่างต่อเนื่อง และค่อยๆ จมเข้าไปในผลึกหนึ่งร้อยห้าสิบสามเม็ด จนเวลาหนึ่งมื้อข้าวผ่านไป ถึงค่อยๆ หยุดลง

ฟองอากาศลึกลับส่งเสียงดังเบาๆ “ฟู่!” จากนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับว่าไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

พอหลิ่วหมิงใช้จิตกวาดดู ก็ค้นพบว่าแม้ว่าพลังเวทที่คืนกลับมาจะมีแค่ครึ่งเดียว แต่ระดับการฝึกฝนของตนเองไม่ได้ลดลงไปด้วย ยังคงอยู่ที่ระดับผลึกขั้นต้นเช่นเดิม

นี่ย่อมเป็นเพราะว่าผลึกพลังเวทภายในร่างของเขาเหนือกว่าผู้ฝึกฝนระดับผลึกทั่วไปมาก แม้จะถูกลดพลังเวทไปครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยังรักษาระดับการฝึกฝนของตัวเองในตอนนี้ไว้ได้

และแมงป่องกระดูกกับหัวบินก็หมอบอยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ ร่างของมันจมอยู่ในไอดำอันพวยพุ่ง ไอดำนี้ดำมืดราวกับหมึก มันเกาะกันหนาทึบราวกับปรอท และค่อยๆ ก่อตัวเป็นน้ำวนอย่างช้าๆ

แม้หลิ่วหมิงจะมองเห็นสภาพภายในไม่ชัดเจน แต่อาศัยจิตที่เชื่อมกัน ทำให้รู้ว่าอสูรเลี้ยงทั้งสองก็ได้รับประโยชน์เป็นอย่างมาก

ในช่วงเวลาสิบหกปีมานี้ วิชาแบ่งร่างของหัวบินพัฒนาขึ้นมาไม่น้อย แม้ว่ายังคงแบ่งออกมาได้แค่เก้าร่าง แต่ทุกร่างก็มีขนาดใหญ่กว่าเดิมเท่าตัว พลังของมันก็เพิ่มขึ้นมาไม่น้อย

และการโจมตีของหางตะขอหัวมังกรกับหมอกพิษของแมงป่องกระดูก ย่อมเพิ่มขึ้นมาเป็นทวี

เขาตบถุงหนังบนเอวเก็บอสูรเลี้ยงทั้งสองเข้าไปทันที

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น หลิ่วหมิงถึงถอนหายใจยาวออกมา

ในที่สุดภายในระยะเวลาสั้นๆ แค่สี่ปี เขาก็หาไอปีศาจแท้มาซ่อมแซม ‘กรงขัง’ ที่หลัวโหวพูดถึงได้อย่างเพียงพอ และยังเข้าสู่ระดับผลึกอย่างราบเรียบ ทั้งยังสนองความต้องการของฟองอากาศลึกลับที่ดูดกลืนพลังเวท ทุกอย่างนี้ดูเหมือนจะผ่านไปอย่างสบายใจ แต่ความจริงแล้วทุกย่างก้าวล้วนอกสั่นขวัญแขวนอยู่ไม่หยุด

ตอนนี้ทุกอย่างดูเหมือนจะดีไปหมด แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่าและกลัดกลุ้ม แม้กระทั่งในสมองยังผุดภาพการใช้ชีวิตในนิกายปีศาจในปีนั้น

นักพรตแซ่จงที่ดูแลเขาเป็นอย่างดีเมื่อตอนมอบตัวเป็นศิษย์ในนิกาย เฉียนหรูผิงที่มอบตัวเป็นศิษย์นิกายจันทราสวรรค์ และจางซิ่วเหนียงที่จับพลัดจับผลูจนเกิดบุพเพกับเขาถึงเก้าชาติ ยังมีอาจารย์อาเย่ที่ดูเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งผู้นั้น……

หลังจากหลิ่วหมิงคิดใคร่ครวญอยู่นาน ถึงส่ายศีรษะละทิ้งความรู้สึกเหล่านี้ไว้เบื้องหลัง จากนั้นก็นำจิตจมดิ่งเข้าไปในร่างอีกครั้ง

จะเห็นว่าบริเวณทะเลจิตวิญญาณ มีเงากระบี่เล็กๆ ลอยอยู่ มันคือจิตวิญญาณตัวอ่อนกระบี่เขาพระสุเมรุนั่นเอง

หลังผ่านการต่อสู้กับราชาโลหิตและซากโบราณในทุ่งหญ้าอาชาสวรรค์มา อานุภาพของตัวอ่อนกระบี่ที่สะสมมาหลายปี ก็ถูกใช้ไปจนหมดสิ้น แม้ว่าจะผ่านการบ่มเพาะมาหลายปี แต่เมื่อเทียบกับตอนนี้แล้ว ยังคงแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

แต่ก็เป็นเพราะศึกที่ต่อสู้กับราชาโลหิตในครั้งนั้น ทำให้เขาเข้าใจถึงความร้ายกาจของตัวอ่อนกระบี่เขาพระสุเมรุมากขึ้น ทำให้เขารู้สึกรอคอยถึงการหลอมสิ่งนี้เป็นกระบี่บินพลังจิตวิญญาณ และการฝึกฝนวิชากระบี่บินอย่างลึกซึ้งมากกว่าเดิม

ตอนนี้เขาเข้าสู่ระดับผลึกแล้ว ในที่สุดก็มีเวลาพิจารณาถึงเรื่องการหลอมกระบี่บินพลังจิตวิญญาณ และการฝึกฝนเคล็ดวิชากระบี่บินที่แท้จริงแล้ว

ขณะที่หลิ่วหมิงคิดเช่นนี้อยู่ในใจ มือข้างหนึ่งก็ทำท่ามือทันที แสงสีเงินเปล่งประกายในทะเลจิตรับรู้ ทันใดนั้น คัมภีร์สีเงินเล่มหนึ่งก็ปรากฏออกมา มันคือเคล็ดกระบี่ปราณแกร่งเล่มนั้นนั่นเอง

เขาดึงจิตกลับมาทันที และจมดิ่งเข้าไปในเคล็ดวิชากระบี่เล่มนี้ และเริ่มทำความเข้าใจอย่างเงียบๆ