ตอนที่ 667 งานประมูลในตลาดเหมียวจง

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 667 งานประมูลในตลาดเหมียวจง ตอนที่ 667 งานประมูลในตลาดเหมียวจง โดย Ink Stone_Fantasy ขณะเดียวกัน หลิ่วหมิงก็รู้สึกร้อนบนแขนข้างหนึ่ง อักขระแปลกประหลาดปรากฏขึ้นบนผิวหนัง จากนั้นก็สูญเสียความรู้สึกไปโดยไม่อาจควบคุมได้ ไม่ว่าจะกระตุ้นอย่างไรก็ไม่มีการตอบสนองเลยแม้แต่น้อย

ขณะนี้ พอไอหมอกสีเหลืองม้วนตัวออกมา ชายฉกรรจ์เผ่าหมานก็มาปรากฏตัวด้านข้างหลิ่วหมิง กระบองฟันหมาป่าในมือโจมตีเข้ามา

แมลงเมฆาสีดำกลายเป็นฝูงผึ้งพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง

ทั้งสามร่วมมือกันได้อย่างไม่มีที่ติ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาร่วมมือรับมือกับศัตรูอยู่บ่อยๆ

ร่างหลิ่วหมิงพร่ามัว จากนั้นแสงสีดำก็ม้วนตัวออกมา และกลายเป็นเงาร่างสองเงาเคียงข้างกัน กระบองฟันหมาป่าฟาดใส่เงาร่างหนึ่งในนั้นจนดับไป

แต่เงาร่างอีกเงากลับกลายเป็นร่างแจ่มชัดของหลิ่วหมิงอีกครั้ง และตบมือข้างหนึ่งไปทางแมลงเมฆาสีดำ สายฟ้าสีเงินขนาดเท่าปากถ้วยเปล่งประกายออกมา และพุ่งเข้าไปในกลุ่มแมลง จากนั้นก็ระเบิดออกมาเป็นไหมเงินจำนวนนับไม่ถ้วน

เกิดเสียงดัง “เปรี๊ยะๆ!” แมลงปีกแข็งแต่ละตัวร่วงลงมาพร้อมกับหมอกควันสีดำ

แมลงที่เหลือไม่ถึงครึ่งรู้สึกหวาดกลัวพลังของสายฟ้าอย่างเห็นได้ชัด มันบินวนอยู่บริเวณนั้น และไม่กล้าเข้าใกล้หลิ่วหมิงเลยแม้แต่น้อย

ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าส่งเสียงคำรามออกมา พออ้าปาก แสงโลหิตก็ถูกพ่นออกมา และเจาะทะลุผ่านศีรษะหลิ่วหมิงไป

แต่ร่างหลิ่วหมิงกลับพร่ามัวกลายเป็นจุดแสงสีดำก่อนสลายไป

ครู่ต่อมามีคลื่นสั่นสะเทือนด้านหลังชายฉกรรจ์ จากนั้นหลิ่วหมิงก็ปรากฏตัวด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก ขณะเดียวกัน พอยกแขนข้างหนึ่งขึ้น สายฟ้าสีเงินขนาดเท่าปากถ้วยก็ฟาดออกมา

ชายฉกรรจ์เผ่าหมานกลับมีปฏิภาณเฉียบแหลมมาก พริบตาที่รับรู้ว่ามีคลื่นสั่นสะเทือนด้านหลัง เขาก็หันหน้ากลับไปอย่างรวดเร็ว และอ้าปากพ่นอาวุธจิตวิญญาณสีทองอร่ามออกมา มันหมุนวนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นม่านแสงสีทองจางๆ ขณะเดียวกัน กระบองฟันหมาป่าในมือก็ฟาดออกไปด้านหน้า

“ตู๊ม!” เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว!

สายฟ้าสีเงินแฉลบผ่านด้านข้างกระบองฟันหมาป่า และม่านแสงสีทองจางๆ ก็ไม่อาจต้านทานอานุภาพของสายฟ้าสีเงินได้เลยแม้แต่น้อย พอถูกปะทะก็แตกกระจายออกมาราวกับกระจก!

หลังจากเกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ ก็มีเสียงระเบิดดัง “ตู๊ม!”

พอสายฟ้าสีเงินดับลง รูเลือดขนาดเท่าศีรษะก็ปรากฏอยู่บนหน้าอกของชายฉกรรจ์ผู้นี้

แม้ว่าผู้ฝึกฝนระดับผลึกขั้นกลางของเผ่าหมานผู้นี้ จะมีระดับการฝึกฝนไม่เบา แต่กลับต้านทานสายฟ้าสวรรค์ของหลิ่วหมิงราวกับว่ามันเป็นวิชาประเภทสายฟ้าทั่วไปเช่นนี้แล้วย่อมเป็นเรื่องรนหาที่ตายชัดๆ

หลังจากโซซัดโซเซถอยออกไปสองก้าวด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ เขาก็โยนกระบองฟันหมาป่าที่ชำรุดทิ้ง และร่วงลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ฟู่!”

เงากำปั้นสีดำพุ่งออกมา พริบตาเดียวก็โจมตีศีรษะของชายฉกรรจ์จนแตกกระจุย ส่วนร่างของเขาก็หล่นลงบนพื้นอย่างรุนแรง

ขณะนี้หลิ่วหมิงถึงเก็บกำปั้นกลับไป และมองดูผู้ฝึกฝนเผ่าหมานทั้งสองด้วยท่าทีเย็อกเย็น ตั้งแต่เขากระตุ้นเคล็ดวิชามังกรพยัคฆ์ทมิฬจนถึงตอนที่สังหารชายฉกรรจ์เผ่าหมาน ใช้เวลาแค่สองสามอึดใจเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าผู้ฝึกฝนระดับผลึกคนหนึ่งจะเสียชีวิตเช่นนี้!

พวกเขาทั้งสอง คนหนึ่งยังคงกระตุ้นฝูงแมลงอย่างสุดชีวิต อีกคนก็ยังทำท่ามือแปลกประหลาดอยู่

ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะหายจากอาการตกใจกับการตายของหัวหน้า มืออีกข้างของหลิ่วหมิงที่เดิมทีไม่อาจเคลื่อนไหวได้ ก็ส่งเสียงดังขึ้นมา และเคลื่อนไหวท่ามกลางแสงสายฟ้าที่รายล้อม

หลิ่วหมิงสะบัดแขนเบาๆ และกวาดสายตาลงบนพื้น

จะเห็นว่าอักขระแปลกๆ ที่โผล่บนแขนในก่อนหน้านั้นหายไปท่ามกลางแสงสายฟ้าอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

หลิ่วหมิงเห็นเช่นนี้ก็ยิ้มเล็กน้อย

แม้เขาจะไม่รู้ว่าวิชาที่ชายหนุ่มร่างผอมแสดงออกมาในก่อนหน้านั้นเป็นวิชาอะไร แต่ก็ดูชั่วช้าเป็นอย่างมาก ดังนั้นหลังจากเขานำพลังสายฟ้าเข้าไปในแขนแล้ว ก็สามารถทำลายวิชานี้ได้อย่างง่ายดาย

เพราะวิชาชั่วร้ายประเภทนี้ เดิมทีก็ถูกพลังสายฟ้าควบคุมอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงวิชาสายฟ้าสวรรค์เลย

“พี่ใหญ่!”

หลังจากผู้ฝึกฝนเผ่าหมานที่มีแผลเป็นเต็มใบหน้าได้สติกลับมา ก็ตะโกนด้วยเสียงอันดัง และกระโจนเข้าหาศพของชายฉกรรจ์โดยไม่สนใจแมลงปีกแข็งสีดำที่ใกล้จะตายเพราะถูกสายฟ้าสวรรค์โจมตี

“เจ้าเด็กสารเลว ข้าจะฆ่าเจ้า!”

ขณะที่ผู้ฝึกฝนที่มีแผลเป็นบนใบหน้าแหงนหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็คำรามด้วยความโมโห และสะบัดแขนเสื้อเพื่อทำการโจมตีอีกครั้ง

แต่ขณะนั้นเอง มีเงาร่างเคลื่อนไหวข้างตัวของเขา จากนั้นชายหนุ่มร่างผอมก็มาปรากฏตัวด้านข้างราวกับปีศาจ และดึงแขนของเขาไว้ก่อนกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว

“พี่รอง คนผู้นี้สามารถทำลายวิชาของพวกเรา และสังหารพี่ใหญ่อย่างง่ายดายเช่นนี้ จะต้องเป็นผู้ฝึกฝนระดับแก่นแท้อย่างแน่นอน เพียงแต่เป็นเสือซ่อนเล็บเท่านั้น ยังไม่รีบไปอีก! รออะไรอยู่เล่า!”