ตอนที่ 768 ส่ง

ตอนที่ 768 ส่ง โดย Ink Stone_Fantasy ชั่วเวลาหนึ่งถ้วยชาผ่านไป เมื่อหลิ่วหมิงมาถึงยอดเขาหลักนั้น บนลานหินสีดำก็มีคนมารวมตัวกันร้อยกว่าคนแล้ว

คนเหล่านี้ส่วนมากจะสวมชุดของศิษย์ยอดเขาต่างๆ และระดับการฝึกฝนส่วนใหญ่จะอยู่ที่ระดับผลึก ขณะนี้กำลังจับกลุ่มสองสามคนทำการพูดคุยอะไรบางอย่างอยู่ นอกจากนี้ยังมีไม่กี่คนที่สวมชุดแตกต่างกันเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากลิ่นไอเหนือกว่าศิษย์เหล่านี้มาก คงเป็นผู้ควบคุมยอดเขากับผู้อาวุโสของแต่ละยอดเขา

และหน้าวิหารใหญ่ของยอดเขาหลัก เทียนเกอเจินเหรินที่สวมชุดคลุมสีเหลืองกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับชายวัยกลางคนสวมชุดคลุมสีเทาที่มีท่าทีเหมือนบัณฑิตเล็กน้อย

ภายใต้การใช้จิตกวาดดูของหลิ่วหมิง ดูเหมือนว่าชายชุดคลุมสีเทาผู้นั้น ก็เป็นผู้ฝึกฝนระดับดาราพยากรณ์เช่นกัน อีกทั้งพลังก็ล้ำลึกจนไม่อาจหยั่งรู้ได้ จะต้องไม่ใช่สิ่งที่ระดับดาราพยากรณ์ทั่วไปสามารถเทียบเทียมได้ คงจะเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายยอดบริสุทธิ์

หลังจากเขามองไปรอบๆ อีกครั้ง ก็ไม่ค้นพบร่องรอยของศิษย์ยอดเขาลั่วโยวคนอื่นๆ เลย ศิษย์ในสถานที่แห่งนี้ นอกจากหลงเหยียนเฟย และหลัวเทียนเฉิงแล้ว คนอื่นๆ เขาไม่รู้จักเลยสักคน

นึกถึงเขาเข้านิกายยอดบริสุทธิ์มาหลายสิบปี นอกจากเก็บตัวฝึกฝนอย่างยากลำบากแล้ว ก็ออกไปนอกนิกายอยู่บ่อยๆ แม้จะนับว่ามีชื่อเสียงเล็กๆ ในนิกายอยู่บ้าง แต่คนที่เขารู้จักยังคงมีอยู่น้อยมาก

หลังจากหลิ่วหมิงถอนหายใจออกมาแล้ว ก็ร่อนเมฆลงไปยังสถานที่ที่มีคนไม่ค่อยมาก

ผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วยาม เทียนเกอเจินเหรินก็ล่องลอยมาถึงแท่นสูงตรงหน้าลานกว้าง หลังจากทำเสียงกระแอมไอเล็กน้อย ก็พูดเสียงดังออกมา

“ศิษย์ที่เข้าร่วมงานประตูสวรรค์มากันครบแล้ว ออกเดินทางได้แล้ว คนอื่นๆ ที่อยากไปเปิดประสบการณ์ ก็สามารถไปด้วยกันได้ คนที่ยังมาไม่ถึงพวกเราก็ไม่จำเป็นต้องรอแล้ว”

กล่าวจบเขาก็ยกแขนขึ้นมา แสงแวววาวพุ่งออกจากแขนเสื้อ หลังจากหมุนติ้วๆ แล้ว รถเหาะยักษ์สีเขียวสลัวๆ ก็ร่วงลงบนพื้นที่ราบเรียบด้านหน้าวิหารอย่างมั่นคง

รถเหาะลำนี้ยาวเกือบหนึ่งร้อยจั้ง สูงห้าหกจั้ง หัวรถเป็นรูปสามเหลี่ยม อักขระสีเขียวขนาดหนึ่งจั้งกว่าๆ เปล่งประกายระยิบระยับอยู่บนพื้นผิว อักขระสีเขียวขนาดใหญ่สองตัว ‘ยอดบริสุทธิ์’ แลดูมีพลังน่าตกใจเป็นอย่างมาก

เทียบกับเรือเหาะที่เทียนเกอเจินเหรินปล่อยออกมานี้ ต้นแบบวุธเวทเหินเวหาที่หลิ่วหมิงเคยเห็นมาทั้งหมด ย่อมไม่มีค่าควรจะกล่าวถึง

เทียนเกอเจินเหรินกับชายชุดเทาเหาะขึ้นไปบนรถเหาะก่อน และศิษย์คนอื่นๆ เกือบหนึ่งร้อยคนเห็นเช่นนี้ ก็พากันขี่อาวุธเวทเหินเวหาของตนเองขึ้นไปบนนั้น

ขณะที่หลิ่วกำลังจะกระโดดขึ้นไปบนรถเหาะนั้น แสงหลบหลีกสีฟ้าก็พุ่งมาจากที่ไกลๆ หลังจากกะพริบไม่กี่ที ก็ร่วงลงตรงหน้าเขา

พอแสงดับลง หญิงสาวรูปร่างอรชร ใบหน้างดงามผู้หนึ่งก็ปรากฏออกมา นางก็คือเจียหลานนั่นเอง

หลังสิ้นสุดการประลอง และทำการหมั้นหมายมาเป็นเวลาหนึ่งปี พวกเขาทั้งสองก็ไม่เคยติดต่อกันเลย วันนี้อยู่ๆ ก็มาเจอกันในสถานที่แห่งนี้ ทำให้หลิ่งหมิงรู้สึกเคอะเขินไปชั่วขณะหนึ่ง ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกมาดี

แม้ว่าเจียหลานจะเป็นคนมาหาก่อน แต่ก็หน้าแดงไปทั้งแถบ นางก้มหน้าเล็กน้อย ดูเหมือนไม่ค่อยกล้ามองชายที่อยู่ตรงหน้า

“อ่ะแฮ่ม…ศิษย์น้องเจียหลาน…” หลังจากผ่านไปพักใหญ่ๆ หลิ่วหมิงถึงกระแอมไอออกมา และคิดที่จะเอ่ยปากพูดคุยเพื่อทำลายบรรยากาศเคอะเขินนี้

แต่ในขณะนั้นเอง สาวงามตรงหน้ากลับเงยหน้าขึ้นแล้วก้าวไปด้านหน้าหนึ่งก้าว นางกอดหลิ่วหมิงพร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ และกระซิบเบาๆ ข้างหูหลิ่วหมิง

“พี่หลิ่ว ถนอมตัวด้วย!”

ครั้งนี้ พอหลิ่วหมิงรู้สึกว่าในอ้อมกอดเต็มไปด้วยความหอมอบอุ่น เขาก็หายใจถี่ๆ ทันที ไม่รู้ว่าควรมีท่าทีอย่างไรดี

แต่ผ่านไปไม่นาน นางก็คลายอ้อมกอดออกมา หลังจากยิ้มพรายแล้ว ก็หมุนตัวขี่เมฆล่องลอยจากไป

“หลิ่วหมิง ยังไม่รีบขึ้นมาอีก!”

ขณะที่หลิ่วหมิวยังยืนอึ้งมองดูหญิงสาวที่จากไปนั้น เทียนเกอเจินเหรินกลับส่งเสียงมาเร่งเขา

หลังจากเขาถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้ว ก็กลับมาเป็นปกติ จากนั้นก็หมุนตัวพุ่งขึ้นไปบนรถเหาะยักษ์

แต่แม้ว่าเขาจะเหาะขึ้นไปบนรถเหาะแล้ว ก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองดูแสงหลบหลีกของเจียหลานที่จากไปไกลๆ ทีหนึ่ง ขณะเดียวกันใบหน้าของเขาก็ดูซับซ้อนขึ้นมา

พอเทียนเกอเจินเหรินเห็นว่าศิษย์ที่อยู่ด้านล่างขึ้นไปบนรถเหาะกันหมดแล้ว เขาก็พลิกฝ่ามือนำแผ่นค่ายกลสีเงินที่มีขนาดหนึ่งชุ่นกว่าๆ ออกมา

เขาใช้นิ้ววาดลงบนนั้นสองสามที จะเห็นว่าแสงสีเขียวเปล่งประกายทั้งสองด้านของรถเหาะ พายุหมุนม้วนตัวออกไปอยู่พักหนึ่ง และยกรถเหาะขึ้นมา จากนั้นก็กลายเป็นสายรุ้งสีเขียวพุ่งไปทางด้านทิศตะวันตก

ชั่วเวลาหนึ่งมื้อข้าวผ่านไป หลิ่วหมิงรู้สึกว่าทิวทัศน์ทั้งสองด้านดูพร่ามัวไม่ชัดเจน และพุ่งถอยไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว จากนั้นรถเหาะก็ออกห่างจากเทือกเขาหมื่นวิญญาณไป ความเร็วของรถเหาะทำให้ศิษย์ที่อยู่บนนั้นชมเปาะด้วยความตื่นตะลึง

ขณะนี้เขาถึงสังเกตดูสภาพบนรถเหาะยักษ์ จะเห็นว่าด้านหลังของรถเหาะมีทางเดินบันไดอยู่เส้นหนึ่ง มันพาดลงไปสู่ชั้นล่าง ซึ่งมีศิษย์ทยอยกันเดินลงไป และศิษย์คนอื่นๆ ก็มีบางส่วนชมภาพทิวทัศน์อยู่บนนี้

หลังจากหลิ่วหมิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้ว ก็เดินลงบันไดไป