ตอนที่ 774 ประมุขหอเป๋ยโต่วกับผู้เฒ่าเทียนเหอ

ตอนที่ 774 ประมุขหอเป๋ยโต่วกับผู้เฒ่าเทียนเหอ โดย Ink Stone_Fantasy คนของนิกายใหญ่แต่ละแห่งย่อมค้นพบเรื่องนี้เช่นเดียวกัน ทุกคนพากันหันศีรษะไปมอง เหล่าประมุขของนิกายเช่นเทียนเกอเจินเหรินในดวงตาฉับพลันเผยแววตาประหลาดใจจางๆ

อย่างไรเสียนิกายและสำนักที่ตอบรับคำเชิญมางานประตูสวรรค์ในครั้งนี้ก็น่าจะมากันหมดแล้ว เวลานี้จะมีใครปรากฏตัวอีก?

ประกายแสงมาอย่างเร็วรี่ ตอนที่ศิษย์ทั้งหลายอย่างหลิ่วหมิงเพิ่งหันศีรษะไป เบื้องหน้าก็มีเงาคนวูบไหว กลางท้องฟ้าปรากฏเงาร่างของคนสามคนเพิ่มขึ้นมา

พร้อมกันนั้นแรงกดดันท่วมฟ้าที่ทำให้คนหายใจไม่ออกสายหนึ่งฉับพลันก็ซัดออกมาจากร่างตรงกลาง เมื่อศิษย์ทั้งหลายที่นั่นสัมผัสถูกก็ทยอยกันหน้าซีด ดวงจิตในสมองสั่นสะท้านไม่หยุด พวกที่พลังค่อนข้างต่ำหลายคนหน้าซีดหมดสติไปทันที

แม้พลังจิตของหลิ่วหมิงจะเหนือกว่าผู้ฝึกฝนระดับเดียวกันอยู่มาก แต่เมื่อเผชิญกับแรงกดดันสายนี้เขาก็ยังรู้สึกมึนงงวูบหนึ่งจึงรีบร้อนกระตุ้นหนอนพลังจิตทันที สภาพถึงได้ไม่อเนจอนาถเหมือกับคนอื่นๆ ด้านข้าง

หลัวเทียนเฉิงซึ่งอยู่ใกล้ๆ สีหน้าก็ซีดไปเล็กน้อยเช่นกัน เขายังยืนตัวตรงอยู่ที่เดิม

คนระดับสูงของนิกายต่างๆ ก็พากันเปลี่ยนสีหน้าไปอย่างมากด้วย ความแข็งแกร่งของแรงกดดันน่าหวาดกลัวสายนี้เหมือนจะเหนือกว่าพวกเขา

ครุ่นคิดครู่หนึ่งเทียนเกอเจินเหรินพลันสะบัดแขนเสื้อ ปรากฏเกราะแสงสีน้ำเงินเรืองรองอันหนึ่งปกป้องศิษย์นิกายยอดบริสุทธิ์ทั้งหมดไว้ด้านใน ผู้แข็งแกร่งของนิกายและตระกูลที่เหลือก็พากันลงมือเช่นกัน บ้างเรียกอาวุธจิตวิญญาณ บ้างขยี้ยันต์ ใช้ทุกวิธีปกป้องหรือบรรเทาแรงกดดันที่ศิษย์ในนิกายได้รับ

ตอนนี้หลิ่วหมิงถึงรู้สึกสบายศีรษะขึ้น ฟื้นกลับมาเป็นปกติใหม่อีกหน เขาลอบพรูลมหายใจทีหนึ่ง ดวงตาจับจ้องไปยังสามคนที่มา

คนที่อยู่ด้านหน้ารูปร่างกำยำสูงใหญ่ รอบตัวคล้ายมีดวงดาวส่องแสงวิบวับประหนึ่งเจ็ดดาวเหนือเคลื่อนวนไม่หยุด แสงดาวเจิดจ้าแถบแล้วแถบเล่าล้อมคนผู้นี้ไว้ตรงกลางทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัด

“ผู้ฝึกฝนระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์!” ไม่รู้ผู้ใดตกใจสูดลมหายใจเฮือกหลุดปากเอ่ยขึ้นมา

หลิ่วหมิงมองเงาร่างสูงใหญ่ ในใจตะลึงเช่นเดียวกัน หากดูจากเพียงกลิ่นอาย คนผู้นี้คล้ายจะลึกล้ำยากหยั่งถึงมากกว่าขุยตี้แห่งหนานฮวงอยู่หลายส่วน

แต่นี่ก็ไม่แปลก อย่างไรเสียชิงหลิงขุยตี้แห่งหนานฮวงในวันนี้ก็เป็นเพียงเศษวิญญาณเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น พลังสู้เขาในยุครุ่งเรืองไม่ได้อยู่มาก

ด้านข้างของเงาร่างกำยำที่ถูกแสงดาวล้อม มีผู้ฝึกฝนอายุน้อยสองคนหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรียืนอยู่

บุรุษหนุ่มรูปร่างสูงอย่างที่สุด เส้นผมหยิกสีม่วงทั้งศีรษะปล่อยสยายอยู่ด้านหลัง จมูกราชสีห์ปากกว้าง สองตาเย็นเยียบประหนึ่งหิมะ

ส่วนผู้ฝึกฝนหญิงมีเส้นผมสีเงินยาวสลวย ดวงหน้าอ่อนโยนประหนึ่งหยก ผิวผ่องดั่งหิมะ ดวงตาทั้งคู่สีเขียวดุจหยก แววตาละมุนเสมือนจะดูดวิญญาณผู้คนเข้าไปได้ เกิดมาหน้าตางามล้ำเลิศล่มแคว้น มุมปากประดับรอยยิ้มจางๆ

สายตาของหลิ่วหมิงที่กวาดมองคนทั้งคู่พลันเปล่งประกายขึ้นมาเล็กน้อย

สองคนนี้ก็เป็นผู้ฝึกฝนระดับผลึกเช่นกัน พลังล้ำลึกอย่างที่สุด แต่สิ่งที่เขาสนใจคือเครื่องแต่งกายบนร่างคนทั้งสอง

ชุดยาวบนร่างทั้งสองคนมีสัญลักษณ์รูปดาวเหนือ ให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยมากบางอย่างกับเขา

“หอเป๋ยโต่ว!” หลังหลิ่วหมิงครุ่นคิดอยู่สักพัก ในที่สุดก็นึกบางสิ่งขึ้นมาได้ ในใจอึ้งงัน…

“ที่แท้ท่านผู้สูงศักดิ์จากหอเป๋ยโต่วให้เกียรติมาเยือนวังของพวกเราช่างเป็นเกียรติยิ่งนัก!” ขณะที่ผู้คนในบริเวณนั้นต่างพากันเผยสีหน้าประหลาดใจ เสียงของบุรุษชุดทองที่อยู่ไม่ไกลกลับดังขึ้นอีกครั้ง

“คนของหอเป๋ยโต่วจริงๆ…” สายตาของหลิ่วหมิงขยับทีหนึ่ง อดไม่ได้หันศีรษะมองไปยังเทียนเกอเจินเหริน

กลับเห็นเพียงเทียนเกอเจินเหรินขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายรู้สึกคาดไม่ถึงอย่างยิ่งกับการมาเยือนของผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์ผู้นี้ของหอเป๋ยโต่วเช่นกัน

คนอื่นได้ยินดังนั้นต่างก็วุ่นวายขึ้นมาพักหนึ่ง

“เหอะ ผู้คุ้มกันตัวเล็กๆ สองคนของวังสวรรค์ไม่คู่ควรเสวนากับข้า เรียกผู้อาวุโสที่บังคับบัญชาพวกเจ้าออกมาคุย!” ร่างตรงกลางที่แสงดาวล้อมรอยเอ่ยอย่างไม่เกรงใจสักนิด

บุรุษชุดสีทองได้ยินพลันสะอึก ในใจโกรธจัด แต่สตรีชุดสีทองด้านข้างกลับดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ ในทันใด

เวลานี้เองแสงสีขาวแสบตาอย่างที่สุดสายหนึ่งก็ม้วนออกมาจากด้านบนของเกาะยักษ์ กลายเป็นวังวนสีเทามหึมาลูกหนึ่งกลางอากาศ

ครู่ต่อมาผู้เฒ่าชุดขาว ผมขาวทั้งศีรษะ หน้าตาหมองเศร้าผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากกลางวังวนอย่างเชื่องช้า

“ผู้เฒ่าเทียนเหอ คิดไม่ถึงว่าผู้ที่ประจำการอยู่ที่แดนลึกลับครั้งนี้จะเป็นท่าน” เมื่อเงาร่างกำยำเห็นใบหน้าของผู้เฒ่าชุดขาวชัดเจน ทันใดนั้นก็อุทานว่า “อ้อ” เบาๆ คำหนึ่งอย่างรวดเร็ว คล้ายกับคิดไม่ถึงอยู่บ้างเช่นกัน

ผู้มีพลังแข็งแกร่งระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์ปรากฏตัวขึ้นอีกคนหนึ่ง ไม่ได้มีเพียงลูกศิษย์อย่างหลิ่วหมิงที่อ้าปากค้าง พวกเทียนเกอเจินเหรินเองก็ตกตะลึงอย่างมากด้วย

“ประมุขหอเป๋ยโต่ว ท่านมาที่นี่ด้วยเหตุอันใด?” ผู้เฒ่าชุดขาวเห็นชัดว่ารู้จักผู้มาเยือน คิ้วขาวขมวดแน่นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เงาร่างกำยำนี้ที่แท้ก็คือประมุขหอเป๋ยโต่วผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ หนึ่งในผู้มีพลังแข็งแกร่งระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์ที่ลึกลับที่สุดบนแผ่นดินจงเทียน

คราวนี้ไม่ต้องพูดถึงศิษย์ทั่วไปเช่นหลิ่วหมิงแล้ว กระทั่งพวกคนระดับสูงของแต่ละนิกายที่นำกลุ่มมาอย่างเทียนเกอเจินเหริน แต่ละคนล้วนเผยสีหน้าตกตะลึงออกมาด้วย