ตอนที่ 792 ต่างแสดงอิทธิฤทธิ์

ตอนที่ 792 ต่างแสดงอิทธิฤทธิ์ หลายชั่วยามให้หลังริมสระน้ำสีเงินที่สะท้อนแสงดาวระยิบระยับ

ค่ายกลเจ็ดกลุ่มดาวมังกรครามในบึงน้ำเริ่มเปลี่ยนแปลงตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ มันถูกไอหมอกสีฟ้าหนาทึบปกคลุม ใต้ผิวน้ำแสงดาวดวงแล้วดวงเล่าหักเหฉายส่องทั้งสี่คนข้างบึงน้ำจนประหนึ่งตกอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว ชวนให้รู้สึกประหลาดลึกล้ำอย่างยิ่ง

หลิ่วหมิงนั่งขัดสมาธิ สองตาจ้องเขม็งอยู่ตรงแสงดาวที่ไหลเคลื่อนเปลี่ยนผันไม่หยุด ส่วนมือทำท่ามืออันลึกลับท่าแล้วท่าเล่า

ทันใดนั้นเสียงครวญครางเบาๆ จนแทบไม่ได้ยินเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น กระบี่บินสีทองจางเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเขา

พร้อมกับที่เคล็ดกระบี่ที่มือชักนำ ตัวกระบี่บินฉับพลันระเบิดแสงดาราออกมาประหนึ่งดาวตกสีทองดวงหนึ่งพุ่งเข้าไปกลางค่ายกลเจ็ดกลุ่มดาวมังกรคราม จากนั้นพุ่งตัดด้านในนั้นเป็นเส้นทางประหลาดบางอย่าง

แสงดาวในค่ายกลกะพริบวูบวาบตรงนั้นตรงนี้ตามการเคลื่อนผ่านของกระบี่บินว่างเปล่าไม่หยุด

หลิ่วหมิงเห็นเช่นนี้สองตาก็ปิดสนิท จิตสัมผัสของเขารับรู้ถึงภาพสัญลักษณ์เจ็ดกลุ่มดาวมังกรครามที่รวมตัวขึ้นมาจากลวดลายดารานับหมื่นสายซึ่งกำลังคอยๆ ลอยเด่นชัดออกมา

บนใบหน้าหลิ่วหมิงเผยสีหน้ายินดีจางๆ อาศัยพลังแห่งแม่เหล็กดาราของกระบี่บินว่างเปล่า ในที่สุดเขาก็หาจุดที่ดวงตาค่ายกลของเจ็ดกลุ่มดาวมังกรครามพบ

เผิงเยวี่ยที่อยู่ไม่ไกลสีหน้าซีดขาว ตาจ้องดวงดาราที่ไหลเคลื่อนบนผิวน้ำไม่หยุดกลัวว่าจะพลาดรายละเอียดเล็กน้อยไป

เขาอาศัยความเร็วจากการเคลื่อนที่ของดวงดาว ระยะห่างระหว่างดวงดาวผนวกกับความสว่างยามสว่างและมืดของแสงดาว คาดคำนวนเส้นทางการเคลื่อนที่ของมหาค่ายกลดารากลางผืนฟ้าในใจ

สองมือของเผิงเยวี่ยขยับเร็วไวทำท่ามืออันลึกลับท่าแล้วท่าเล่าใส่ผิวบึงสีเงินเบื้องหน้า คัดลอกเส้นทางของดวงดาราที่วาดอยู่ในใจ เงามังกรครามชัดเจนราวกับของจริง ครึ่งร่างค่อยๆ ปรากฏบนผิวของบึงเบี้องหน้าเขา

โอวหยางเชี่ยนกับน้องสาวอีกด้านหนึ่งนั่งเคียงข้างกัน

ในมือโอวหยางเชียนถืออาวุธจิตวิญญาณเป็นแผ่นกลมชิ้นหนึ่ง อีกมือหนึ่งขับเคลื่อนเคล็ดวิชาไม่หยุด ลำแสงสีน้ำเงินสายแล้วสายเล่าพุ่งจากแผ่นกลมเข้าไปกลางแสงดารา ทว่าเพียงกะพริบวูบหนึ่งก็หายไปไร้ร่องรอย

คิ้วงามของโอวหยางเชี่ยนขมวดเล็กน้อย!

แม้นางจะรู้จักค่ายกลเจ็ดกลุ่มดาวมังกรคราม ทว่าก็เคยเห็นเพียงในตำราเท่านั้น ไม่เคยศึกษาฝึกฝนจริงๆ เวลานี้จึงไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรอยู่บ้าง

มือของสาวน้อยชุดเขียวด้านข้างถือพู่กันหยกสีเขียวหยกด้ามหนึ่งขยับวาดกลางอากาศสองสามหนเป็นระยะ ใบหน้านางเผยสีหน้าเคร่งขรึม คล้ายกำลังใช้จิตสัมผัสไปพลาง วาดบางอย่างไปพลาง

ทันใดนั้นโอวหยางเชี่ยนก็เก็บอาวุธจิตวิญญาณแผ่นกลมไป นางพลิกมือเรียกมุกกลมสีแดงเม็ดหนึ่งออกมาอีก ขณะที่ปากท่องมนตร์ มือข้างหนึ่งก็โยนออกมา ไข่มุกกลมสีแดงฉับพลันส่องแสงสีแดงสว่างจ้ากลายเป็นแสงสีแดงสายหนึ่งบินเข้าไปในค่ายกล

ครั้งนี้แสงดาราบนผิวน้ำไหวเป็นระลอกพักหนึ่ง

โอวหยางเชี่ยนเห็นเช่นนี้ ในที่สุดบนใบหน้าก็เผยสีหน้ายินดีจางๆ

ขณะที่เผิงเยวี่ยรวมถึงสองพี่น้องโอวหยางยังตรากตรำบรรลุอยู่นั่นเอง ธงค่ายกลสิบกว่าคันก็ลอยขึ้นรอบร่างหลิ่วหมิงจากนั้นเรียงตัวเป็นรูปค่ายกลเจ็ดดาวเหนือ

นิ้วของเขาชี้ไปยังธงค่ายกล ทันใดนั้นแสงสิบกว่าเส้นก็พุ่งออกมาจากธงค่ายกลรวมตัวกลายเป็นลำแสงหนาสายหนึ่งพุ่งตรงเข้าไปกลางแสงดาวบนผืนน้ำ

เสียงมังกรคำรามดังออกมา แสงดาวของค่ายกลเจ็ดกลุ่มดาวมังกรครามฉับพลันสว่างเจิดจ้า เงามังกรครามมหึมาตัวหนึ่งพุ่งแหวกผืนน้ำสีเงินประหนึ่งรุ้ง บินร่อนเป็นวงในห้องศิลา ครู่หนึ่งให้หลังจึงร่อนกลับลงในบึงน้ำอีกหน

พี่น้องโอวหยางกับเผิงเยวี่ยได้ยินเสียงมังกรคำรามต่างได้สติ พากันเงยศีรษะมองไป ในดวงตาเต็มไปด้วยแววตาไม่อยากเชื่อ

บนหน้าหลิ่วหมิงปรากฏสีหน้ายินดีอย่างยิ่ง ขณะที่มือทำท่าประหลาดท่าแล้วท่าเล่า เคล็ดวิชาสายแล้วสายเล่าก็ร่วงจมลงไปในบึงน้ำ ผิวน้ำสีเงินพลันโถมคลั่งม้วนรัดร่างของหลิ่วหมิงลากเขาลงไปในบึงน้ำ

ครู่ต่อมาค่ายกลที่ส่องแสงสีเงินจางๆ ในบึงน้ำพลันส่องสว่างวูบหนึ่ง จากนั้นเงาร่างของหลิ่วหมิงก็หายไปในนั้นอย่างไร้ร่องรอย

เผิงเยวี่ยกับพี่น้องโอวหยางเห็นเช่นนี้ก็อดไม่ได้มองหน้ากัน

หลิ่วหมิงรู้สึกว่ามิติรอบร่างสั่นไหวอย่างรุนแรง แสงเรืองรองสีเงินที่สะท้อนเข้ามาเต็มม่านตาค่อยๆ สลายไป ทันใดนั้นภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไป เขาปรากฏตัวขึ้นในห้องศิลาห้องหนึ่ง

“ฟู่!”

หลิ่วหมิงเห็นภาพนี้ ตอนนี้ถึงถอนหายใจยาวออกมา

พูดไปแล้วเมื่อครู่ที่เขาบรรลุการเปลี่ยนผันของค่ายกลเจ็ดกลุ่มดาวมังกรครามได้ ที่จริงอาศัยโชคอย่างที่สุด หากไม่มีพลังแห่งแม่เหล็กดาราของกระบี่ว่างเปล่าช่วยให้ค้นพบเงื่อนงำของค่ายกลเจ็ดกลุ่มดาวมังกรครามแล้ว และใช้ค่ายกลเจ็ดดาวเหนือทำให้มันเผยดวงตาค่ายกล เกรงว่าเวลานี้เขาก็คงไม่อาจมาโผล่ที่นี่ได้

หลังหลิ่วหมิงสงบจิตใจลงบ้างแล้ว เขาก็เริ่มสำรวจห้องศิลาเบื้องหน้า

ห้องศิลาแห่งนี้มีสีเขียวเทาทั้งห้อง รอบด้านล้วนเป็นกำแพงศิลาแกร่งสีเขียวเทาที่มืดหม่นอย่างยิ่ง สภาพเหมือนปิดตายมาเนิ่นนาน ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงประตูศิลาต่ำเตี้ยบานหนึ่งเชื่อมไปด้านนอก

หลิ่วหมิงเชยตามอง ตรงกลางห้องศิลาแท่นศิลาสีดำแท่นหนึ่งตั้งอยู่ ด้านบนวางถุงผ้าสีเทาไม่สะดุดตาถุงหนึ่งอยู่

เมื่อเห็นสิ่งนี้สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปวูบหนึ่ง เขายื่นมือกวักทีหนึ่ง ปราณดำสายหนึ่งพลันม้วนถุงผ้าสีเทาลอยมาหาเขา

ถุงผ้าใบนี้ร่วงลงในมือปุบ หลิ่วหมิงก็รู้สึกได้ถึงน้ำหนักในมือ

ของสิ่งนี้แม้ดูเล็กแต่หนักถึงร้อยชั่ง

แน่นอนน้ำหนักเหล่านี้สำหรับเขาแล้วไม่เป็นปัญหาอย่างสิ้นเชิง

หลังหลิ่วหมิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก็แกว่งถุงผ้าเบาๆ ได้ยินเสียงเม็ดทรายละเอียดกระทบกัน

สองตาของเขาเปล่งประกาย จากนั้นเขาก็เปิดปากถุงออกทันทีอย่างไม่ลังเล ผลึกละเอียดสีเงินที่ตุงอยู่ด้านในปรากฏโฉมออกมา