ตอนที่ 798 ด่านจิตใจ

ตอนที่ 798 ด่านจิตใจ เผิงเยวี่ยย่อมรู้ว่าตนสู้สองพี่น้องโอวหยางไม่ได้จึงเป็นฝ่ายยกคัมภีร์เล่มนี้ให้แทน

“คิกคิก นับว่าสหายเผิงผู้นี้รู้จักสถานการณ์ ประหยัดเวลาพวกเราแล้ว” สาวน้อยชุดเขียวเห็นเช่นนี้ ในที่สุดก็สงบอารมณ์ท้อใจที่ยังเหลือในหัวใจได้แล้วหัวเราะเบาๆ เอ่ยขึ้น

โอวหยางเชี่ยนก็ยิ้มน้อยๆ เช่นเดียวกัน นางก้าวแผ่วเบาไปด้านหน้าต่อกันหลายก้าว ถือคัมภีร์เล่มนั้นขึ้นมาแล้วเริ่มเปิดอ่าน

มาดินแดนแห่งมรดกครั้งนี้พวกนางสองพี่น้องคล้ายจะได้แต่หยุดอยู่เท่านี้ แต่หลังมีคัมภีร์เล่มนี้ ก็นับว่าไม่ได้กลับไปมือเปล่า นอกจากนี้รอหลังออกจากที่แห่งนี้ไปก็ยังมีโอกาสมากมายตามหามรดกอื่นที่ซ่อนอยู่ในแดนลึกลับอีก

ดังนั้นโอวหยางเชี่ยนจึงมีท่าทางสบายๆ ไม่รีบร้อนอยู่ตลอด

……

ในลานหินเขียวอีกด้านหนึ่ง หลังพวกหลิ่วหมิงแปดคนก้าวเข้ามาในค่ายกล แสงสีทองรอบด้านค่ายกลก็ผนึกรวมกันเป็นม่านสีทองจางๆ ตั้งตรงชั้นหนึ่ง

มองจากไกลๆ ประหนึ่งเสากลมสีทองขนาดมหึมาต้นหนึ่งอยู่กลางลานหินเขียว

ผู้ที่ยืนหยัดเดินมาถึงที่แห่งนี้ได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา!

พวกเขาทุกคนทำเสมือนไม่เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นรอบด้าน ทยอยนั่งลงบนพื้น ตาสองข้างหลับลงนั่งทำสมาธิสงบจิตใจ

ในเวลานี้เองพื้นดินตรงกลางค่ายกลพลันมีเสียงดนตรีดังก้องไปทั่วทั้งม่านแสงอย่างรวดเร็ว

หลิ่วหมิงรู้สึกเพียงในหูเจ็บแปลบวูบหนึ่ง ดวงจิตสะท้าน ทันใดนั้นก็รู้สึกจิตใจกระสับกระส่ายนั่งไม่ติด นอกจากนี้ประหลาดยิ่งนักที่สลัดไม่หลุดสักนิด

หลิ่วหมิงตกตะลึงฉับพลันลืมตาทั้งสองข้างขึ้น เขารู้สึกว่าเบื้องหน้าขาวโพลนไปหมด หลังดวงจิตเลื่อนลอยวูบหนึ่งก็เหมือนกลับมาอยู่บนเกาะมฤตยู ทั้งยังกลายเป็นเด็กอายุไม่กี่ขวบไปกะทันหัน ผ่านฉากที่พบอาเฉียนรวมถึงความทุกข์ทรมานนานัปการหวุดหวิดเสี่ยงตายอื่นๆ บนเกาะเมื่อตอนนั้นใหม่อีกหน

เวลาชั่วครู่สั้นๆ เขาผ่านประสบการณ์สิบกว่าปีบนเกาะมฤตยูจบอีกครั้งแล้วปรากฏตัวหน้าประตูนิกายปีศาจอีกหน ภาพพิธีเปิดจิตวิญญาณยังคงน่าตื่นตาตื่นใจ

ครู่ต่อมาภาพก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาปรากฏตัวขึ้นในแดนลึกลับแห่งการทดสอบเมื่อครั้งนั้นอย่างไร้ต้นสายปลายเหตุอีกหน หลังภาพตรงหน้าพร่าเลือนวูบหนึ่ง ฝ่ามือมารค้ำฟ้าข้างนั้นก็ไล่ตามดังหวีดหวิวมา

ภาพน่าหวาดกลัวภาพแล้วภาพเล่านี้แล่นผ่านตรงหน้าหลิ่วหมิงไปอย่างเร็วไว ทำให้เขาไม่มีเวลาครุ่นคิดอะไรได้เลย

หลิ่วหมิงฉับพลันเคร่งเครียด จิตมารในกายคล้ายเริ่มขยับนิดๆ

เขาตกตะลึง พลังเวททั้งร่างไหลเข้าไปยังโซ่ตรวจสะกดวิญญาณ ทันใดนั้นความเย็นสบายสายหนึ่งก็แผ่ไปทั่วร่าง คลื่นความปั่นป่วนที่ผุดขึ้นในใจฉับพลันสงบลงใหม่อีกครั้ง

ทว่าหลังความรู้สึกนี้หายไป เบื้องหน้าเขาก็พร่าไปวูบหนึ่ง เขาผ่านเหตุการณ์ที่ถูกจิตปีศาจยึดครองร่างครั้งแรกเมื่อตอนนั้นใหม่อีกครั้ง

แม้ทุกสิ่งนี้เป็นเพียงความทรงจำกระจัดกระจายจำนวนหนึ่ง แต่ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่เขาหวาดกลัวที่สุดซึ่งซ่อนอยู่ในหัวใจ

หลิ่วหมิงดูเหมือนนั่งขัดสมาธิไม่ขยับอยู่ในค่ายกล หลับตาทั้งสองข้างแน่น บนหน้าผากเหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่วไหลรินลงมาไม่หยุด

แม้เขารู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงภาพลวงตา ทว่าในห้วงความสับสนเขาก็ต้องการกระโดดข้ามประสบการณ์น่าหวาดกลัวเหล่านี้ให้เร็วสุดกำลัง แต่ภาพที่เกี่ยวข้องกลับยิ่งชัดเจนขึ้นทุกที

เมื่อเขาเห็นหลิ่วหมิงในร่างแปลงปีศาจที่สีหน้าไร้อารมณ์นั้นอีกครั้ง จิตสังหารสายหนึ่งพลันเกิดขึ้นเองในก้นบึ้งหัวใจ ปากของเขาเปล่งเสียงหัวเราะประหลาดที่เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมออกมาโดยไม่มีสาเหตุ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นโดยไม่อาจควบคุมตัวเองได้

เวลานี้เองศิลาหุนเทียนในทะเลจิตรับรู้ของหลิ่วหมิงพลันส่งเสียงครางดังขึ้นพักหนึ่ง

เขาฉับพลันได้สติ ในดวงตาฉายแววกระจ่างใส เขาตกตะลึงชั่วครู่ก็กัดปลายลิ้น ความเจ็บแปลบรุนแรงทำให้เขาหลุดออกจากภาพลวงตาในพริบตา สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ลุกขึ้นจากที่นี่ แต่อดไม่ได้เหงื่อกาฬไหลโชก

ชั่วความคิดแล่นหลิ่วหมิงรีบปล่อยจิตสัมผัสทะลุเข้าไปในร่างตน หลังสำรวจภายในจึงพบว่าจิตปีศาจถูกวิชาสายฟ้าสวรรค์สะกดไว้อย่างว่าง่าย ไม่มีวี่แววว่าจะดิ้นหลุดสักนิด

ความรู้สึกทั้งหมดก่อนหน้านี้ล้วนเป็นความรู้สึกลวงเท่านั้น!

เขาสูดหายใจลึกทันที รีบเคลื่อนพลังเวทในร่างถ่ายเทเข้าไปในโซ่ตรวนสะกดวิญญาณอย่างบ้าคลั่ง ในเวลาเดียวกันก็ถ่ายเทพลังจิตของหนอนพลังจิตในอกเสื้อเข้าไปในทะเลจิตรับรู้ของตนอย่างไม่ลังเลสักนิด

ทันใดนั้นพลังเย็นสบายประหนึ่งเส้นผมก็ผุดออกมาจากในทะเลจิตรับรู้ต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทั้งยังก่อตัวเป็นเกราะใสแน่นสนิทจนลมไม่อาจลอดชั้นหนึ่ง ปกป้องดวงจิตของตนไว้อย่างแน่นหนา

เช่นนี้ในใจหลิ่วหมิงถึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย

แต่ในตอนนี้เองทำนองประหลาดก็ดังก้องขึ้นในหูเขา จิตสัมผัสของเขาพร่าเลือนไปวูบหนึ่งหลังจากนั้นเขาก็ผ่านเหตุการณ์ที่สู้รบกับราชาปีศาจสมุทร ราชาโลหิตและผู้อาวุโสจินหมานทีละฉากๆ อีกหน

ครั้งนี้หลิ่วหมิงเคยฝึกฝนเผชิญหน้ากับสิ่งที่คล้ายคลึงกันในภาพมายาของห้องว่างเปล่าลึกลับมาแล้วจึงทำให้เขารับมือผ่านไปได้อย่างง่ายดาย สีหน้าบนใบหน้าค่อยๆ นิ่งสงบขึ้นมา

“ฆ่า! พวกเจ้าล้วนต้องตาย!” เสียงคำรามฉับพลันดังขึ้นจากด้านข้าง

หลิ่วหมิงตกใจหลุดจากภาพลวงตา สองตาเหล่มองทีหนึ่ง พบว่าเสียงมาจากชายหนุ่มอัปลักษณ์ของนิกายปีศาจลี้ลับ

ดวงตาสองข้างของเขายามนี้ถูกมีความบ้าคลั่งครอบงำ แม้ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นแต่สองมือกลับปัดไปมาอลหม่าน

ครู่ต่อมาชายหนุ่มอัปลักษณ์พลันแหงนหน้ากู่ร้อง ปราณดำรอบร่างทะลักออกมาล้อมร่างกายทั้งหมดของเขาไว้ด้านใน เสียงฟึบดังขึ้น เงาร่างสายหนึ่งพุ่งขึ้นฟ้าจากกลางปราณสีดำ มือขยับไม่หยุด ส่งเงาฝ่ามือสีดำขนาดแตกต่างกันฝ่ามือแล้วฝ่ามือเล่าไปสี่ด้านแปดทิศอย่างไร้จุดหมาย