ตอนที่ 824 ชื่อเสียงลือลั่น

ตอนที่ 824 ชื่อเสียงลือลั่น ชื่อเสียงลือลั่น

เขาหยิบหีบไม้ที่ล้อมด้วยเปลวเพลิงสีเงินออกมาจากแหวนย่อส่วนอย่างไม่ลังเลสักนิด พร้อมกันนั้นมือข้างหนึ่งก็ปัดบนหีบไม้เบาๆ สายลมอ่อนโชยผ่าน เปลวเพลิงบนหีบไม้ส่ายไหววูบหนึ่งก็หายไปไม่เห็น หีบไม้สีเงินใบหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาอย่างไม่มีสิ่งใดปกปิดแม้แต่น้อย

ต่อจากนั้นมือข้างหนึ่งของหลิ่วหมิงก็ลูบเบาๆ หีบไม้ส่งเสียงดัง “กึก” แล้วเปิดออกช้าๆ แสงสีน้ำเงินสายหนึ่งฉายออกมา ในหีบไม้คัมภีร์เก่าแก่อย่างที่สุดเล่มหนึ่งนอนนิ่งอยู่

คัมภีร์เล่มนี้บนปกสลักลวดลายจิตวิญญาณสีเงินอ่อนลี้ลับอย่างที่สุดไว้เต็ม คล้ายถูกเพิ่มชั้นจำกัดบางอย่างไว้เพียงแต่วันนี้สิ้นแสงรัศมีไปนานแล้ว นอกจากนี้ตรงมุมยังเผยอเปิดเล็กน้อย เห็นชัดถึงอายุอันเนิ่นนาน

หลิ่วหมิงหยิบคัมภีร์ในหีบไม้ออกมาทันทีจากนั้นจดจ่อพลิกอ่าน

ครู่หนึ่งให้หลังเขาก็หัวเราะเฝื่อนๆ ปิดมันลงแล้ววางกลับลงไปในหีบไม้สีเงินยวง

สิ่งนี้คือวิชาฝึกฝนที่สิบทอดต่อกันมาจากยุคโบราณเล่มหนึ่งชื่อวิชาดวงใจเทพธิดา บอกไว้ว่าเป็นวิชาพิทักษ์สำนักของสำนักที่ชื่อวังเมฆาหยกในยุคโบราณซึ่งโด่งดังในเรื่องมีแต่ผู้ฝึกฝนสตรี มันลี้ลับอย่างยิ่ง ฝึกฝนยากอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อฝึกสำเร็จ พลังน่าตะลึงอย่างที่สุด

ตามที่ในคัมภีร์กล่าวไว้ ในยามนั้นวิชานี้มีเพียง “เทพธิดา” หกคนที่ถูกเลือกจากวังเมฆาหยกถึงจะฝึกฝนได้ เทพธิดาเหล่านี้ท้ายที่สุดจะผ่านการคัดเลือกอีกหน เลือกเพียงคนหนึ่งในนั้นมาเป็นประมุขวังเมฆาหยก สตรีห้าคนที่เหลือจะถูกประหารอย่างโหดร้าย วิถีแห่งวังเมฆาหยกนี้เห็นได้ว่าแปลกประหลาดและแปลกแยกจากสังคม

ท้ายที่สุดไม่ทราบเพราะเหตุใดวังเมฆาหยกจึงหายไปจากแผ่นดินจงเทียน คัมภีร์นี้นายท่านคนก่อนหน้านี้ของแดนมรดกได้มาจึงกลายเป็นหนึ่งในมรดกที่เป็นรางวัล

แม้วิชานี้มีที่มาอันยิ่งใหญ่ แต่ไม่มีประโยชน์กับหลิ่วหมิงแม้แต่น้อย เพราะตอนต้นของวิชานี้เขียนไว้ชัดเจน จำเป็นต้องเป็นสตรีผู้มีร่างหยินบริสุทธิ์เท่านั้นถึงฝึกฝนได้

เขาจึงได้แต่ส่ายศีรษะกับสิ่งนี้ แล้วเก็บหีบไม้สีเงินยวงนี้ไว้ชั่วคราว วันหน้าค่อยคิด

หลิ่วหมิงปล่อยจิตสัมผัสกวาดผ่านถุงหล่อเลี้ยงวิญญาณที่ข้างเอวอีกหน

เฟยเอ๋อร์กับเซียเอ๋อร์เวลานี้กำลังหลับสนิทอย่างยิ่งอยู่ด้านใน ฟื้นพลังกายไปพลาง รักษาอาการบาดเจ็บไปพลาง

ศึกกับสัตว์ประหลาดเผ่าหนอนผีเสื้อตัวนั้นก่อนหน้านี้ แม้ตอนนั้นไม่ได้สังเกตเห็นว่าอสูรเลี้ยงสองตัวนี้มีอาการผิดปกติอันใด แต่ต่อมาถึงพบว่าทั้งสองถูกของเหลวสีเขียวที่หนอนประหลาดเหล่านั้นพ่นออกมาจนบนร่างมีรอยกัดกร่อนมากหลายที่

ดีที่อสูรเลี้ยงสองตัวนี้วันนี้เลื่อนระดับเป็นระดับผลึกขั้นปลายแล้ว ต้องการเพียงดูดซับปราณหยินจำนวนหนึ่งอยู่ในถุงหล่อเลี้ยงวิญญาณรักษาตัวหนึ่งปีครึ่งก็ฟื้นคืนดังเดิมได้

หลังหลิ่วหมิงคิดเช่นนี้ก็วางใจ สองตาหลับลง นั่งสมาธิอย่างสงบ

งานประตูสวรรค์ครั้งนี้เรียกได้ว่าเขาหมดสภาพ ผลาญสิ้นแรงกายแรงใจ วันนี้พอดีอาศัยเวลาว่างอันหาได้ยากช่วงนี้ระหว่างเดินทางกลับนิกายยอดบริสุทธิ์ได้โคจรปราณพักรักษาตัวดีๆ ค่อยๆ ฟื้นสภาพอาวุธจิตวิญญาณซึ่งมีจิตวิญญาณหลายชิ้นในร่างที่เสียหายมากบ้างน้อยบ้างอย่างเช่นกระบี่ว่างเปล่าสักหลายวัน

เส้นทางกลับนิกายยอดบริสุทธิ์จะว่าไกลก็ไม่ไกลจะว่าใกล้ก็ไม่ใกล้ การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลาไปหลายเดือน

เช่นเดียวกับยามมา นอกจากสถานที่ซึ่งต้องลงจากรถเข้าค่ายกลเคลื่อนย้ายไม่กี่แห่ง เวลาอื่นหลิ่วหมิงก็แทบจะเก็บตัวไม่ออกมา สนใจเพียงพักผ่อนสงบใจอยู่ในห้องลับของตนเอง

ระหว่างนี้หลงเหยียนเฟยสตรีผู้นี้มาเยี่ยมเยือนครั้งหนึ่ง ทั้งสองคนพูดคุยถึงสิ่งที่พบและสิ่งที่ได้มาจากในงานประตูสวรรค์กันเล็กน้อย

นอกจากทรายธารดารา แก่นปีศาจของเผ่าหนอนผีเสื้อกับวิธีหลอมฝักกระบี่ว่างเปล่าที่ได้มาท้ายสุด หลิ่วหมิงไม่ได้จงใจปิดบังสิ่งใด

ผลสุดท้ายเมื่อหลงเหยียนเฟยเสนออ้อมๆ ขึ้นมา หลิ่วหมิงจึงแลกเปลี่ยนหญ้าจิตวิญญาณหลายต้นกับสตรีผู้นี้

อย่างไรสำหรับเขาแล้ว หญ้าจิตวิญญาณเหล่านี้ส่วนใหญ่ก็จะนำไปแลกแต้มคุณูปการหรือแลกหินจิตวิญญาณอยู่แล้ว ดังนั้นขอเพียงราคาต่างกันไม่มาก เขาย่อมไม่ปฏิเสธความต้องการของหลงเหยียนเฟย

อย่างไรสตรีผู้นี้ก็เป็นทายาทของปรมาจารย์ลิ่วยิน เขาจับพลัดจับผลูทำลายตัวอ่อนกระบี่ที่ปรมาจารย์ลิ่วอินทิ้งไว้ให้แก่ทายาทไป ในใจอย่างไรก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง

นอกจากนี้เทียนเกอเจินเหรินก็มาหาครั้งสองครั้ง จากการพูดคุยเหมือนจะเป็นห่วงหลิ่วหมิงไม่น้อย

ในที่สุดหลังจากเดินทางไกลระหกระเหิน คณะเดินทางของหลิ่วหมิงก็กลับมาในเทือกเขาหมื่นวิญญาณสถานที่ตั้งนิกายอีกครั้ง

หลิ่วหมิงขอตัวกับเทียนเกอเจินเหรินจากนั้นออกจากรถเหาะยักษ์ ขี่เมฆไปยังถ้ำที่พักของตนเอง

……

สามวันให้หลัง ในตำหนักใหญ่บนยอดเขาหลักของนิกายยอดบริสุทธิ์

พวกหลิ่วหมิงศิษย์เจ็ดคนที่เข้าร่วงงานประตูสวรรค์แล้วปลอดภัยกลับมายืนนิ่งไม่กระดิก

สองฟากของห้องโถงผู้อาวุโสผู้ควบคุมยอดเขาแต่ละลูกนั่งอยู่ มากถึงเกือบร้อยคน อินจิ่วหลิงอาจารย์ของหลิ่วหมิงก็อยู่ในแถวด้วย ใบหน้าอิ่มเอิบภาคภูมิใจ กำลังพูดคุยอะไรเสียงเบากับเทียนอินซ่างเหรินผู้ควบคุมยอดเขาเลื่อนลอยที่อยู่ข้างกายเขา

เทียบกันแล้วในอีกมุมหนึ่ง ผู้ควบคุมยอดเขาแซ่หลูแห่งยอดเขาเมฆาเขียวหัวคิ้วขมวดแน่น สายตากวาดผ่านบนร่างหลิ่วหมิงเป็นระยะ สีหน้าไม่น่าดูอย่างใด