ตอนที่ 853 โอวหยางหมิง

ตอนที่ 853 โอวหยางหมิง “ผู้มีพลังแข็งแกร่งระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์?”

โอวหยางเชี่ยนได้ยินคำนี้พลันปิดริมฝีปากงามแผ่วเบา แล้วมองสำรวจซาฉู่เอ๋อร์บนจรดล่างไม่หยุด

โอวหยางฉินก็ตกใจเช่นเดียวกัน แววตาที่มองไปหาซาฉู่เอ๋อร์มีความสงสัยเพิ่มขึ้นมา

ซาฉู่เอ๋อร์ได้ฟังคำพูดของหลิ่วหมิงก็ถอนหายใจทีหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

“ผู้น้อยเป็นศิษย์ของผู้มีพลังแข็งแกร่งระดับเชี่ยวชาญมหัศจรรย์หรือไม่ ไม่ใช่เรื่องสำคัญนัก ที่จริงข้าเดินทางมายังตระกูลโอวหยางครานี้ก็เพื่อตามหาบิดา บิดาของข้าเป็นคนของตระกูลโอวหยาง”

โอวหยางเชี่ยนกับน้องสาวได้ฟังย่อมตกตะลึงอีกหน คนชุดม่วงกลับสีหน้าถมึงทึง สายตาวูบไหวไม่ทราบกำลังคิดสิ่งใดอยู่

“ใช่แล้ว ข้าจำได้ ก่อนหน้านี้เจ้าเคยบอกข้าว่าบิดาเจ้าเป็นชาวจงเทียน คิดไม่ถึงว่าเป็นคนจากตระกูลโอวหยาง” หลิ่วหมิงนึกออกลางๆ

“บิดาข้านามว่าโอวหยางหมิง ยามนั้นท่านบอกมารดาเองกับปากว่าท่านเป็นศิษย์ตระกูลโอวหยาง มิเช่นนั้นครั้งนี้ข้าคงไม่ออกจากหนานฮวงตรงมาตามหาที่นี่” ซาฉู่เอ๋อร์เอ่ยเสียงเบา

“โอวหยางหมิง”

ใบหน้าโอวหยางเชี่ยนกับน้องสาวเผยสีหน้างุนงงเล็กน้อย คล้ายกับว่าไม่เคยได้ยินนามนี้มาก่อน

ส่วนบนหน้าชายวัยกลางคนชุดม่วงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ครู่เดียวก็คล้ายนึกบางอย่างขึ้นได้ สีหน้าฟื้นกลับมาเป็นปกติในพริบตา

ความเปลี่ยนแปลงชั่วพริบตานี้อยู่ในสายตาซาฉู่เอ๋อร์และหลิ่วหมิงทั้งสิ้น

“หวังว่าผู้อาวุโสจะให้ผู้น้อยได้พบหัวหน้าตระกูลท่านสักครั้ง เมื่อผู้เยาว์ทราบข้อมูลที่แท้จริงของบิดาจะจากไปทันที ไม่กวนตระกูลโอวหยางอีกเด็ดขาด” ซาฉู่เอ๋อร์เอ่ยถามด้วยเสียงร้อนรน

“ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าตระกูลโอวหยางไม่มีคนชื่อโอวหยางหมิงผู้นี้ เจ้ามาหาผิดที่แล้ว ไยยังงมงายอีก!” โอวหยางซินรำคาญเล็กน้อยแล้ว

“เป็นไปไม่ได้ ท่านพ่อเคยบอกท่านแม่เองกับปากว่าเขามาจากตระกูลโอวหยางหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่แห่งแผ่นดินจงเทียน เป็นศิษย์แกนนำรุ่นที่ยี่สิบแปด นามว่าโอวหยางหมิง…” ซาฉู่เอ๋อร์ร้อนใจรีบเอ่ยขึ้น

“ข้าไม่มีความจำเป็นต้องหลอกเจ้า ตระกูลโอวหยางไม่มีคนผู้นี้อยู่ในบันทึกจริงๆ แผ่นดินจงเทียนมีตระกูลมากมาย แซ่โอวหยางก็ไม่ได้มีแค่ตระกูลเราที่เขาหยกฝัน เจ้ารีบไปเสีย ไปสืบหาข่าวคราวที่อื่นเถิด” ชายวัยกลางคนชุดม่วงเอ่ยอย่างเย็นชา

ซาฉู่เอ๋อร์อ้าปากจะเถียงอีก แต่โอวหยางซินกลับสะบัดแขนเสื้อเอ่ยเสียงเหี้ยม

“ข้าจะพูดเพียงเท่านี้ ตระกูลโอวหยางไม่ยินดีต้อนรับแม่นาง เชิญตามสบายเถิด มิเช่นนั้นอย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจจริงๆ!”

พูดจบ แรงกดดันจิตวิญญาณมหาศาลสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเลือนราง ชักนำให้อากาศรอบด้านเกิดวงกระเพื่อมจางๆ

ไม่ว่าโอวหยางเชี่ยนกับน้องสาวหรือซาฉู่เอ๋อร์ล้วนแค่นเสียงแผ่วเบา ถอยหลังไปก้าวหนึ่งอีกครั้งอย่างห้ามตนเองไม่ได้ จากนั้นรอบร่างถึงเปล่งแสงสีขาวตั้งร่างมั่นคงได้

มีเพียงหลิ่วหมิงที่ร่างกายโงนเงนเล็กน้อยอยู่กับที่ทนรับได้เหมือนไม่มีปัญหา

นี่ทำให้โอวหยางซินอดไม่ได้มองหลิ่วหมิงอย่างคิดไม่ถึงเพิ่มอีกหน แต่หลังแค่นเสียงหยันทีหนึ่งก็หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่

ซาฉู๋เอ๋อร์เห็นเช่นนี้ก็กัดริมฝีปากเล็กน้อย ท้ายที่สุดจึงฝืนยิ้มให้หลิ่วหมิงทีหนึ่งแล้วเดินออกไปด้านนอกด้วยสีหน้าหม่นหมอง

หลิ่วหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ได้ไล่ตามไปทันที

จากสถานการณ์ตรงหน้า ในสิบมีแปดเก้าส่วนที่บิดาของซาฉู่เอ๋อร์น่าจะเป็นศิษย์ของตระกูลโอวหยางจริง นอกจากนี้เป็นไปได้อย่างที่สุดว่าเขาอาจเกี่ยวข้องกับความลับบางอย่างของตระกูลโอวหยาง มิเช่นนั้นคนนอกผู้หนึ่งบุกตระกูลโอวหยางดื้อๆ ติดกันหลายครั้งเช่นนี้ ไหนเลยจะปล่อยคนไปง่ายดายเช่นนี้

แต่หากเขาจำไม่ผิด ตอนนั้นซาฉู่เอ๋อร์เคยบอกว่าบิดาของนางสิ้นชีวิตอยู่ในทะเลทรายกุ่ยโม่นานแล้ว หากเป็นเช่นนี้สตรีนางนี้จะมาตระกูลโอวหยางทำอันใดอีก

หากเขาไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริงของเรื่องราวกระจ่างชัดก็ไม่สะดวกลงมือช่วยเหลือจริงๆ ไม่เช่นนั้นอาจกลายเป็นอวดฉลาดแสดงความโง่

“พี่หลิ่ว หัวหน้าตระกูลอยู่ในห้องโถงใหญ่ พวกเราเข้าไปเถิด” โอวหยางเชี่ยนมองเงาแผ่นหลังของชายวัยกลางคนชุดม่วงแล้วเอ่ยขึ้น จากนั้นเดินเคียงไหล่โอวหยางฉินเข้าไป

หลิ่วหมิงเอี้ยวศีรษะมองซาฉู่เอ๋อร์ที่จากไปไกลทีหนึ่ง หลังดวงตาฉายแววครุ่นคิดเล็กน้อยก็ก้าวไปข้างหน้าต่อ

เมื่อเข้ามาในห้องโถงใหญ่ก็พบทางเดินไม่ยาวนักอีกเส้นหนึ่ง สองฟากฝั่งมีเด็กรับใช้สวมชุดม่วงแบบเดียวกันหลายคนยืนกุมมืออยู่ เบื้องหน้ามีประตูทางเข้าห้องโถงสูงใหญ่บานหนึ่ง ไม่เห็นชายวัยกลางคนชุดม่วงผู้นั้น เห็นชัดว่าเขาคงเข้าไปด้านในแล้ว ส่วนสองพี่น้องโอวหยางเวลานี้กำลังยืนรออยู่หน้าประตู

หลิ่วหมิงเห็นเช่นนี้ร่างกายพลันขยับวูบหนึ่งมาถึงเบื้องหน้าสตรีทั้งสองนางแล้วเอ่ยขึ้น

“ให้ทั้งสองท่านรอนานแล้ว”

โอวหยางเชี่ยนไม่พูดอันใด หมุนตัวยกแขนเสื้อขึ้นทีหนึ่งแล้วเปิดประตูใหญ่ออก ทั้งสองคนเดินนำเข้าไป

หลิ่วหมิงเดินตามเข้าไปอย่างไม่ลังเลสักนิด