ตอนที่ 869 ความลับของแก่นแท้

ตอนที่ 869 ความลับของแก่นแท้ แม้หลัวโหวจะรับปากว่าถึงเวลาจะลงมือช่วยเหลืออย่างไม่เสียดายว่าต้องเสียพลังปราณจำนวนมาก แต่สุดท้ายเขาก็ยังต้องพึ่งพาตนเองเป็นหลัก การฝากความหวังทั้งหมดไว้กับคนอื่นไม่ใช่วิถีของเขา

หลิ่วหมิงคิดได้เช่นนี้ก็มุ่งไปที่ประตูใหญ่ของถ้ำที่พัก

เขาเพิ่งเหยียบออกจากถ้ำที่พักก็ไม่พูดพร่ำตั้งท่าเคล็ดกระบี่กลายเป็นแสงสีทองเส้นหนึ่งแหวกท้องฟ้ามุ่งไปทางยอดเขาหลักของยอดเขาลั่วโยว

หลายวันก่อนหน้านี้เขาได้ข่าวผ่านแผ่นค่ายกลส่งสารว่าอินจิ่วหลิงกลับมายังยอดเขาลั่วโยวแล้ว บังเอิญว่าเขาเก็บตัวจบพอดีจึงคิดจะไปเข้าพบสักหน่อย แล้วถือโอกาสสอบถามเรื่องการทะลวงระดับแก่นแท้สักหน่อยด้วย

ก่อนหน้านี้ตอนเขาอ่านตำราในหอเก็บคัมภีร์เคยอ่านเกี่ยวกับการผนึกแก่นแท้อย่างละเอียดอยู่บ้าง ในใจย่อมรู้ชัดว่าการผนึกแก่นแท้เรียกได้ว่าเป็นด่านสำคัญที่สุดด่านหนึ่งบนเส้นทางการฝึกฝน แต่ความลี้ลับของเรื่องนี้สอบถามอินจิ่วหลิงผู้เคยผ่านมาแล้วคนนี้อีกครั้งย่อมเป็นการดี

เวลาชั่วจิบชาหนึ่งถ้วยให้หลัง กลางห้องโถงแห่งหนึ่งใกล้ๆ ยอดเขาของยอดเขาหลักแห่งยอดเขาลั่วโยว อินจิ่วหลิงที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธานกำลังยกชาจิตวิญญาณซึ่งมีกลิ่นหอมโชยเข้าจมูกถ้วยหนึ่งขึ้นจิบสองสามคำเป็นระยะ

ชายหนุ่มที่แต่งเครื่องแบบสีดำของศิษย์ยอดเขาลั่วโยวเบื้องหน้าเขาย่อมคือหลิ่วหมิง

“ดีมาก! ดูท่าการเดินทางไปตระกูลโอวหยางครั้งนี้ของเจ้าจะราบรื่นทีเดียว วันนี้พลังระดับแก่นเสมือนเหมือนจะแข็งแกร่งดีแล้ว” อินจิ่วหลิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ

“ศิษย์เข้าสู่ระดับแก่นเสมือนได้ราบรื่นเช่นนี้ ต้องขอบคุณอาจารย์ที่พยายามช่วยเหลือสุดความสามารถ มิเช่นนั้นไหนเลยศิษย์จะทะลวงคอขวดครั้งนี้ได้ง่ายดายปานนี้” หลิ่วหมิงค้อมกายเอ่ยกับอินจิ่วหลิงด้วยสีหน้าเคารพ

“ชีวิตนี้ของข้ารับศิษย์สายตรงเพียงสองคนคือเสี่ยวอู่กับเจ้า อาจารย์ย่อมหวังว่าพวกเจ้าจะเป็นสีครามที่เกิดจากต้นครามแต่เข้มกว่าต้นคราม ใช่แล้ว หลังจากนี้เจ้าคงขบคิดเรื่องการทะลวงระดับแก่นแท้แล้วกระมัง?” อินจิ่วหลิงโบกมือเอ่ยขึ้นนิ่งๆ

“อาจารย์ช่างปราดเปรื่อง ศิษย์มาเยือนครั้งนี้คิดจะถือโอกาสขอคำชี้แนะจากอาจารย์เกี่ยวกับเรื่องการผนึกแก่นแท้สักเล็กน้อยจริงๆ” หลิ่วหมิงพยักหน้าเอ่ยตอบ

“ไม่เลว เรื่องเกี่ยวกับระดับแก่นแท้สมควรเตรียมการให้เรียบร้อยไว้ล่วงหน้าจริงๆ” อินจิ่วหลิงลูบแขนเสื้อเบาๆ แล้วพยักหน้าเอ่ยชม

“แม้กว่าพลังจะบรรลุระดับแก่นเสมือนจะไม่ง่าย แต่พูดตามจริงแล้วนี่ก็นับเป็นแค่การเตรียมพร้อมก่อนผนึกแก่นแท้เท่านั้น การสลายผลึกผนึกแก่นแท้ขั้นสุดท้าย หากไม่ยืมพลังภายนอกโอกาสสำเร็จน้อยยิ่งกว่าน้อย ขั้นนี้แตกต่างจากการเลื่อนระดับพลังก่อนหน้านี้ ไม่เพียงตัวผู้ฝึกฝนเองต้องมีพรสวรรค์เหนือผู้คน พวกเขายังต้องกระตุ้นศักยภาพในกายตนด้วยการฝึกฝนข้ามผ่านความเป็นความตายมาเป็นจำนวนมากถึงจะมีโอกาสน้อยนิดที่จะผนึกแก่นแท้ได้”

“ทอดสายตามองไปทั้งแผ่นดินจงเทียน ผู้ที่หยุดอยู่ที่ระดับแก่นเสมือนหลายสิบปีจนถึงหลายร้อยปีมีมากมายนับไม่ถ้วน เจ้ารู้ไหมว่าเพราะอะไร?” อินจิ่วหลิงพูดถึงตรงนี้ก็หยุดไปอีกหน

“คิดว่าโอกาสน้อยนิดที่ว่านี้คงได้มายากอย่างที่สุดกระมัง?” หลิ่วหมิงครุ่นคิดครู่เดียวก็เอ่ยปากตอบ

“นี่เป็นเพียงสาเหตุหนึ่งเท่านั้น! ก่อนหน้านี้ที่เสี่ยวอู่ต้องการเข้าไปฝึกฝนในทางปีศาจร้าย จุดประสงค์ก็เพื่อฝึกปรือในสถานการณ์อันตรายที่สุดไม่หยุดหย่อนเพื่อแสวงหาโอกาสที่ว่า ทว่าแม้โอกาสน้อยนิดนี้ได้มาไม่ง่าย แต่นิกายยอดบริสุทธิ์ของเราเป็นหนึ่งในสี่ยอดนิกายใหญ่บนแผ่นดินของเผ่ามนุษย์ ผู้ที่เผยความสามารถโดดเด่นท่ามกลางศิษย์มากมายจนก้าวสู่ระดับแก่นแท้ได้ย่อมไม่ได้มีจำนวนน้อยนิด มีคนไม่น้อยตามหาโอกาสพบ สาเหตุสำคัญที่สุดก็คือแม้ได้โอกาสมาแล้ว แต่กระบวนการผนึกแก่นแท้ทั้งหมดก็อันตรายอย่างยิ่งเช่นกัน ในสิบคนมีเจ็ดแปดคนหมดอนาคตไปในขั้นนี้ เมื่อสลายผลึกผนึกแก่นแท้ครั้งแรกล้มเหลวพลังปราณจะเสียหายอย่างมาก ในเวลาสั้นๆ ระดับพลังจะร่วงหล่นลงไปหลายขั้นทันที แม้การฟื้นระดับพลังหลังจากนั้นจะไม่ใช่เรื่องยากลำบากอันใด แต่ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าหกปีหรืออย่างมากสิบกว่าปีจึงจะผนึกแก่นเสมือนแล้วตามหาโอกาสได้อีกครั้ง ทว่าเนื่องจากสภาพจิตใจเสียหายจากก่อนหน้านี้ ระดับความยากย่อมเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว โอกาสผนึกแก่นแท้สำเร็จมีแต่จะยิ่งริบหรี่ลง”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ มีวิธีใดจะเพิ่มโอกาสผนึกแก่นแท้ได้หรือไม่!” หลิ่วหมิงเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วเอ่ยถามอย่างกังวลทันที

“หลังพลังมาถึงขั้นนี้ พลังภายนอกที่หยิบยืมมาใช้ทะลวงคอขวดได้นับว่ามีน้อยยิ่งกว่าน้อย แม้จะมีบ้าง แต่ถ้าไม่ใช่โชควาสนาใหญ่หลวงก็ทำไม่ได้ โดยทั่วไปแล้วยิ่งผลึกพลังเวทภายในมาก พลังเวทยิ่งบริสุทธิ์ โอกาสผนึกแก่นแท้สำเร็จก็ยิ่งมาก” อินจิ่วหลิงเอ่ยอย่างไม่ต้องคิด

“ที่แท้เป็นเช่นนี้! อาจารย์หมายความว่าหลังจากนี้ให้ศิษย์หมั่นหลอมกลั่นพลังเวทให้มากสักหน่อยใช่หรือไม่” หลิ่วหมิงเอ่ยพึมพำ

“หากเจ้าอดทนต่อความห่อเหี่ยวได้ การหลอมกลั่นพลังเวทในร่างเพิ่มขึ้นสักหลายรอบย่อมเป็นประโยชน์ต่อยามผนึกแก่นยิ่งนัก ฮ่ะๆ น่าเสียดายแม้ทุกคนล้วนรู้หลักการนี้ แต่จะมีสักกี่คนอดทนให้พลังของตนเองหยุดนิ่งอยู่กับที่หลายสิบปีจนถึงนับร้อยปีเพื่อเอาแต่ขัดเกลาพลังเวทอยู่ที่เดิมได้” อินจิ่วหลิงหัวเราะเอ่ยขึ้นมา

หลิ่วหมิงฟังแล้วก็เผยสีหน้าเหมือนคิดอะไรบางอย่าง

“อีกเรื่องหนึ่งหลังพลังบรรลุถึงระดับแก่นแท้ แม้ทุกคนถูกเรียกว่าผู้ฝึกฝนระดับแก่นแท้ แต่ภายในนั้นกลับแบ่งแยกหลายชั้นจากคุณสมบัติดีเลวของแก่นแท้ที่ผนึกขึ้นมา แบ่งออกเป็นระดับล่างสามทวาร ระดับกลางหกทวาร ระดับสูงเก้าทวารและระดับสุดยอดสิบสองทวาร ฉะนั้นการผนึกแก่นแท้ก้าวนี้จึงสำคัญอย่างยิ่ง หากอยากเดินไปบนเส้นทางการฝึกฝนในอนาคตได้ไกลขึ้น ดีที่สุดผนึกแก่นแท้ระดับสูงหรือระดับสุดยอดออกมาให้ได้ อย่างแย่ที่สุดก็ต้องเป็นระดับกลางถึงจะไหว แผ่นดินจงเทียนกว้างใหญ่เพียงไร บนแผ่นดินย่อมไม่ขาดแคลนผู้ฝึกฝนระดับแก่นแท้ แต่พวกเขาส่วนใหญ่ล้วนพึ่งพาพลังภายนอกนานาชนิด หาโอกาสน้อยนิดนั่นไม่พบก็ฝืนผนึกแก่นแท้จนกลายเป็นแก่นแท้ระดับล่างสามทวาร ผู้ฝึกฝนระดับแก่นแท้พวกนี้ แค่เผชิญหน้ากับศิษย์อัจฉริยะระดับผลึกของสี่ยอดนิกายใหญ่ของพวกเรา มากกว่าครึ่งก็ทำอะไรไม่ได้ ดังนั้นหากอยากประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่บนหนทางแห่งการฝึกฝนหลังจากนี้เรื่องนี้ต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ!”

“ศิษย์จะจดจำคำสอนของอาจารย์ขอรับ!” หลิ่วหมิงเอ่ยตอบอย่างนอบน้อม ขณะที่ในใจขบคิดอย่างรวดเร็ว

แม้เขาครอบครองผลึกพลังเวทหนึ่งร้อยห้าสิบสามเม็ดซึ่งมากกว่าคนทั่วไป พลังเวทก็ได้ฟองอากาศลึกลับน้อยกลั่นจนบริสุทธิ์กว่าผู้ฝึกฝนธรรมดามาก แต่เขาก็ไม่คิดเอาเองว่าตอนนี้บุ่มบ่ามผนึกแก่นแท้ได้แล้วเด็ดขาด

ตามคำบอกของอินจิ่วหลิง หากผนึกแก่นแท้ล้มเหลว การผนึกแก่นแท้ครั้งที่สองจะยากยิ่งกว่ายาก หากยืมปัจจัยภายนอกฝืนผนึกแก่นแท้ก็จะผนึกได้แต่แก่นแท้ระดับล่าง นี่ย่อมไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาต้องการ