ตอนที่ 88

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 88 แผ่นศิลาจันทรา ตอนที่ 88 แผ่นศิลาจันทรา โดย Ink Stone_Fantasy “ถึงแม้โอสถนั้นจะเพิ่มพลังเวทย์ได้ไม่น้อย แต่มันก็มีผลข้างเคียงเป็นอย่างมาก และด้วยพลังของเจ้าถ้าคิดที่จะแย่งชิงตำแหน่งต้นๆ ของศิษย์แกนนำคงจะไม่ใช่ทานแค่เม็ดสองเสม็ด ข้าเป็นห่วงจริงๆ ถ้าหากว่า…” มู่อวิ๋นเซียนได้ยินเช่นนี้กลับยิ่งเป็นห่วงมากกว่าเดิม

“วางใจเถอะ! ถ้าหากไม่ไหวจริงๆ ถ้าก็จะไม่ฝืนตนเองหรอก อีกอย่างถ้าไม่แย่งชิงในครั้งนี้ แล้วเจ้าสารเลวโอวหยางซินนั่นก็บรรลุเข้าสู่ระดับศิษย์จิตวิญญาณขั้นปลายเหมือนกัน พวกเราคงจะยุ่งยากมากกว่าเดิม ไม่สู้เราต่อสู้ตั้งแต่ตอนนี้เพื่อเปิดเผยความสัมพันธ์ของเราอย่างเป็นทางการ เช่นนี้ก็ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว” ตู้ไห่ส่ายหน้าแล้วกล่าวขึ้นมา

ได้ยินคนรักกล่าวเช่นนี้ มู่อวิ๋นเซียนก็ไม่พูดอะไรต่อ ทั้งสองต่างก็กอดกันอย่างเงียบๆ

……

“อะไรนะ อาจารย์ท่านจะมอบกระดิ่งมหาเสน่ห์นี้ให้ศิษย์เหรอ?” ดรุณีน้อยมองดูหญิงผมขาวด้วยความตกใจ

“ไม่ผิด การประลองใหญ่ใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว ช่วงเวลาก่อนหน้านั้นอาจารย์เอาแต่พาเจ้าไขปริศนาของราชาปีศาจ จนเกือบจะหน่วงเหนี่ยวเวลาการฝึกฝนของเจ้า อาวุธจิตวิญญาณชิ้นนี้เป็นอาวุธจิตวิญญาณที่สร้างชื่อเสียงให้กับอาจารย์ในปีนั้น เจ้าพกมันไว้กับตัว เชื่อว่าจะมีชื่อเสียงเหมือนอาจารย์ในตอนนั้น เจ้าต้องทำให้ทุกคนรู้ว่าสาขาหยินทนทรมานของเรานอกจากจะมีเจ้าเด็กหยางเฉียนที่แข็งแกร่งแล้ว ยังมีศิษย์อื่นๆ ที่แข็งแกร่งไม่แพ้เขาเช่นกัน” หญิงผมขาวยิ้มเล็กน้อย แล้วหยิบกระดิ่งสีดำยัดใส่มือดรุณีน้อย

“ขอบคุณอาจารย์ ศิษย์จะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวังอย่างแน่นอน!” เจียหลานคุกเข่าลงพื้นแล้วรับกระดิ่งสีดำอย่างนอบน้อม

……

ในหอใหญ่บนยอดเขาของสาขาระบำปีศาจ ศิษย์พี่เฉียนกับจางชุ่ยเอ๋อร์นั่งขัดสมาธิหันหน้าเข้าหากัน มือทั้งสี่ค้ำยันกันไว้ ไอสีเทาแต่ละเส้นหมุนวนอยู่รอบตัวทั้งสองไม่หยุด

ข้างกายของพวกเขา มีหญิงเสื้อม่วงสีหน้าเย็นชาจ้องมองอย่างใจจดใจจ่อ นางก็คือ ‘อาจารย์อาหลิน’ ผู้นั้นนั่นเอง

……

กลางหุบเขาที่เต็มไปด้วยอสรพิษซึ่งอยู่ห่างจากนิกายปีศาจสองร้อยกว่าลี้ มีร่างคนผู้หนึ่งที่มีไอสีเขียวพวยพุ่งอยู่รอบตัว เขากำลังเดินไปยังทางเข้าหุบเขาช้าๆ ท่ามกลางกลุ่มอสรพิษที่รายรอบ เมื่อเขาเดินผ่านอสรพิษเหล่านั้นก็จะค่อยๆ ถอยหลบไป มีบางตัวที่ถอยช้าไปหน่อยจนมันสัมผัสโดนไอสีเขียวเข้า ร่างของมันจึงค่อยๆ แข็งตายไป

ไอสีเขียวเหล่านี้มีพิษมากกว่าพิษของอสรพิษเหล่านี้ถึงสามส่วน

……

ณ แดนปีศาจปรโลก ป่าดงดิบสีดำที่มีปราณหยินปกคลุมอย่างหนาแน่น ชายผู้หนึ่งฝังร่างตั้งแต่คอลงไปไว้ในดิน เหลือไว้เพียงแค่ศีรษะที่โผล่ออกมาด้านนอก

ใบหน้าของศีรษะใบนี้เต็มไปด้วยดิน จนดูไม่ออกว่ารูปโฉมเดิมนั้นเป็นอย่างไร และก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่แล้ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ลืมตาทั้งสองขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่เปล่งประกายสีเงิน

“น่าเสียดายจริงๆ ร่างศพเหล็กของข้ายังต้องใช้เวลาสักหน่อยถึงจะสมบูรณ์แบบ แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว หยางเฉียน เจ้ารอดูนะ! ดูว่าข้าจะลากเจ้าลงมาจากอันดับหนึ่งของศิษย์แกนนำได้อย่างไร” เขาพูดพึมพำกับตัวเอง

เขาเพิ่งจะพูดจบ พื้นดินบริเวณนั้นก็ระเบิดออกมา เงาร่างสีดำพุ่งออกมาจากในนั้น และสาวเท้ายาวๆ ไปยังที่มั่นของนิกายปีศาจด้วยเสียงดังสะเทือนเลือนลั่น ทุกย่างก้าวของเขาทำให้พื้นดินบริเวณนั้นค่อยๆ สั่นไหว ราวกับว่าตัวของเขาหนักเป็นอย่างมาก

……

เวลาสองเดือนผ่านไปภายในพริบตา

วันนี้ตอนที่หลิ่วหมิงกำลังทำท่ามือด้วยมือทั้งสองและฝึกฝนอยู่ในห้องอย่างเงียบๆ ทันใดนั้นเสียงระฆังก็ดังมาจากยอดเขาหลักของนิกายปีศาจ

เสียงดังชัดเจนมาจากที่ไกลๆ แต่เมื่อมันเจ้ามากระทบโสตประสาทของหลิ่วหมิงแล้ว กลับทำให้เลือดเขาพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ อารมณ์แห่งการต่อสู้ฮึกเหิมขึ้นมา

หลิ่วหมิงลืมตาทั้งสองขึ้น นับจำนวนครั้งของเสียงระฆังอยู่ในใจ พอนับได้สามสิบหกครั้ง ถึงยืนขึ้นผลักประตูเดินออกไป

ในขณะเดียวกันเสียงระฆังก็หยุดชะงักในทันที

ตอนนี้มีเมฆลอยขึ้นอยู่เต็มท้องฟ้าด้านบนของนิกายปีศาจ และเมฆเหล่านี้ต่างก็ร่อนลงตรงตีนเขาของยอดเขาหลัก พริบตาเดียวก็มีคนมารวมตัวกันได้หลายพันกว่าคนแล้ว

ถึงในนั้นจะมีศิษย์อายุต่ำกว่าสามสิบปีที่เตรียมเข้าร่วมประลองใหญ่ก็ตาม แต่ที่เยอะที่สุดกลับเป็นบรรดาศิษย์เก่าที่มาดูการประลองโดยเฉพาะ

ถึงแม้ศิษย์เก่าเหล่านี้จะไม่สามารถเข้าร่วมประลองได้ และก็ไม่สิทธิ์ที่จะจารึกชื่อไว้บนแผ่นศิลาจันทรา แต่งานยิ่งใหญ่ที่หลายปีถึงจะมีสักครั้งนี้พวกเขาย่อมไม่พลาดอย่างแน่นอน

ประมุขนิกายปีศาจ กุยหรูฉวน และอาจารย์จิตวิญญาณท่านอื่นๆ ต่างก็มายืนอยู่ด้านหน้าสุดนานแล้ว และกำลังยืนรออะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ พลันมีคลื่นพลังงานไร้รูปแผ่ออกมาบนอากาศที่ดูว่างเปล่าตรงหน้ายอดเขาหลัก พร้อมกับเสียงดนตรีอันไพเพราะ จากนั้นทัศนียภาพตรงหน้าก็ฉีกออกจากกันราวกับม้วนภาพวาด ปรากฏดินแดนกว้างใหญ่ไพศาลที่มีหมอกปกคลุมอยู่ ซึ่งแตกต่างจากก่อนหน้านั้นอย่างสิ้นเชิง

“เรียนเชิญศิษย์พี่ยินจิ้ว!”

ประมุขนิกายปีศาจเห็นเช่นนี้ ก็รีบคารวะไอหมอกพวยพุ่งที่อยู่ไกลออกไป