ตอนที่ 936 สารของนิกายเทียนกง

“ดูท่าศิษย์น้องจะลืมอีกแล้ว จินเลี่ยหยางก็คือจินเลี่ยหยาง จินเทียนชื่อก็คือจินเทียนชื่อ! สองคนหาใช่คนเดียวกันไม่ เขาในยามนั้นหากไม่ใช่เพราะเตรียมกายเนื้อร่างหนึ่งไว้ล่วงหน้าแล้วให้วิญญาณเสี้ยวหนึ่งหนีกลับมายังนิกายก่อนสิ้นลมจากนั้นหลอมวิญญาณฟื้นคืนชีพ จะมีข้าในตอนนี้ได้อย่างไร หากไม่ใช่เพื่อการเดินทางมายังเศษซากแห่งโลกบนครั้งนี้กับการซ่อมแซมลูกกลอนกระบี่เม็ดนั้นที่ถูกทำลายไปในอดีต ข้าก็ไม่จำเป็นต้องกดพลังไว้ คงเลื่อนระดับเป็นระดับดาราพยากรณ์นานแล้ว แต่ถ้าก่อนหน้านี้ตอนพบกับมนุษย์ปีศาจระดับดาราพยากรณ์คนนั้น ข้าเลิกกดระดับพลังแล้วทุ่มเต็มกำลังใช้วิชาหลายวิชานั้นเข้าจริง ต่อให้โจมตีมนุษย์ปีศาจระดับดาราพยากรณ์คนนั้นถอยไปได้ แต่ตนเองก็คงเลื่อนระดับเป็นระดับดาราพยากรณ์ทันที ไม่อาจอยู่ในเศษซากของโลกบนต่อได้ ไม่ถึงที่สุดข้าไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นเด็ดขาด” จินเทียนชื่อเอ่ยขึ้นอย่างนิ่งสงบ

“นี่ก็ใช่ แต่หากเป็นเช่นนี้ ศิษย์พี่จินก็เหมือนถูกมัดมือมัดเท้าสำแดงพลังออกมาได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วน” แรกสุดฉิวหลงจื่อพยักหน้าแต่จากนั้นก็เอ่ยออกมาอย่างกลัดกลุ้มเล็กน้อยอีกครั้ง

“แม้ข้าไม่อาจลงมือเต็มกำลังได้ แต่ก็ยังมีเจ้ากับศิษย์น้องหลิ่วไหม! ศิษย์น้องหลิ่วหลอมลูกกลอนกระบี่สำเร็จแล้วย่อมเพียงพอต่อกรกับศัตรูที่แข็งแกร่งคนใดก็ตามใต้ระดับดาราพยากรณ์ ส่วนตัวเจ้า ฮ่าๆ เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าวิชากระบี่ที่เจ้าเผยออกมาเวลานี้ไม่ใช่ความสามารถที่แท้จริงของเจ้าสักนิด แม้เจ้าจะหลอมลูกกลอนกระบี่ไม่สำเร็จมาตลอด แต่ตอนนี้เจ้าก็คงบรรลุวิชาลับจากศาสตร์กระบี่สมัยบรรพกาลวิชานั้นที่เจ้าเปลี่ยนไปฝึกบ้างแล้วกระมัง” ทันใดนั้นจินเทียนชื่อก็หรี่สองตาพลางเอ่ยขึ้น

“คิดไม่ถึงว่ากระทั่งเรื่องนี้ศิษย์พี่จินก็รู้ ไม่ผิด ข้าติดอยู่ระดับแก่นแท้มานานปีเช่นนี้ย่อมปรารถนาจะก้าวหน้า ในเมื่อหลอมลูกกลอนกระบี่ไม่สำเร็จก็มีแต่ต้องค้นหาวิธีอื่น ทว่าแม้ข้าจะหาวิชาลับของศาสตร์กระบี่สมัยบรรพกาลวิชานี้มาได้อย่างยากลำบาก แต่มันก็ขาดหายไปไม่น้อย ทั้งยังมีลักษณะบางประการคล้ายผู้ฝึกร่าง คือยามปกติจำต้องผนึกไว้ในกายเนื้อของตน มีเพียงยามเผชิญหน้าศัตรูที่อันตรายจึงจะปลดผนึกกายเนื้อใช้วิชานี้ได้ เพราะเพิ่งบรรลุได้บางส่วน ข้าจึงคงสภาพยามปลดผนึกไว้ได้ไม่นานนัก อีกทั้งเมื่อใช้วิชานี้แล้วก็ยังมีผลร้ายที่ติดตามมาอีกไม่น้อย ดังนั้นไม่ถึงเวลาที่จำเป็น ข้าก็ไม่กล้าใช้วิชานี้เช่นเดียวกัน” ตอนแรกฉิวหลงจื่อตกตะลึงแต่จากนั้นก็หัวเราะจืดเจื่อนตอบกลับมา

จินเทียนชื่อฟังแล้วก็นิ่งงันไร้วาจาโต้ตอบอยู่บ้าง

……

ครึ่งวันหลังจากนั้นหลิ่วหมิงค้นหาตามการชี้ทางของแผ่นค่ายกล ในที่สุดก็หาบริเวณที่มีสายแร่ซึ่งจินเทียนชื่อบอกพบ ทว่าการสำรวจและขุดเก็บสายแร่ล้ำค่าเช่นนี้ไม่ใช่งานที่จะทำเสร็จได้ในวันสองวัน

เขาขุดถ้ำชั่วคราวหยาบๆ แห่งหนึ่งแถวนั้น จากนั้นยกมือขึ้นส่งธงค่ายกลสีฟ้าอ่อนแปดผืนพุ่งไปปักตรงมุมต่างๆ ของถ้ำ

ม่านแสงสีฟ้าชั้นหนึ่งหมุนวนแล้วแผ่ขยายไปรอบด้านล้อมถ้ำทั้งหมดไว้ด้านใน จากนั้นส่องประกายวิบวับสองสามครั้งแล้วกลืนหายไปกับอากาศ

หลังทำทุกสิ่งนี้เสร็จ เขาถึงก้าวเท้าเดินเข้าไปในถ้ำอย่างไม่เร็วไม่ช้า เขาค้นหาที่ว่างจุดหนึ่งเพื่อนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นแล้วลูบข้างเอวแผ่วเบา แสงสีเงินส่องสว่าง ฝักกระบี่ว่างเปล่าสีเงินอ่อนลอยออกมา

ทันใดนั้นปากฝักกระบี่ก็เปิดออก แสงสีทองอ่อนสายหนึ่งแผ่กระจาย

เขาใช้จิตสัมผัสด้านในฝักกระบี่พบว่ามุกกลมสีทองอ่อนเม็ดหนึ่งนอนนิ่งสงบอยู่ด้านใน มันก็คือลูกกลอนกระบี่ว่างเปล่าเม็ดนั้นนั่นเอง บนลูกกลอนกระบี่ไม่มีร่องรอยความเสียหายแต่อย่างใด ทว่าปราณกระบี่อ่อนแรงกว่าก่อนหน้านี้ไม่ใช่แค่เล็กน้อย

หลิ่วหมิงส่ายศีรษะแล้วหยิบสมุนไพรจิตวิญญาณที่เตรียมเอาไว้ก่อนแล้วจำนวนหนึ่งออกมาจากในแหวนย่อส่วนเติมเข้าไปในฝักกระบี่ แล้วจึงพลิกมือเรียกยันต์ที่ทอแสงสีเงินขมุกขมัวแผ่นหนึ่งตบลงบนฝักกระบี่เบาๆ

“ผนึก!”

ยันต์สีเงินกลายเป็นแสงสีเงินอ่อนสายหนึ่งแทรกเข้าไปในฝักกระบี่

ครั้งนี้เขาถูกบีบให้ไร้ทางเลือกจึงต้องใช้พลังของลูกกลอนกระบี่ นับว่าได้เห็นพลังอันยิ่งใหญ่ของมันแล้ว แต่การควบคุมลูกกลอนกระบี่ก็ผลาญพลังจิตไปเร็วกว่าที่เขาคาดเอาไว้มากนัก

สิ่งที่ทำให้หลิ่วหมิงรู้สึกเสียดายที่สุดก็คือ ลูกกลอนกระบี่เม็ดนี้ถูกเรียกออกมาก่อนที่จะบำรุงเสร็จสิ้นสมบูรณ์ ความพยายามก่อนหน้านี้จึงเรียกได้ว่าเสียเปล่าหมดสิ้น วันนี้ต้องเริ่มบำรุงใหม่อีกครั้ง

เขายกมือข้างหนึ่งลูบเบาๆ ฝักกระบี่ก็ทอแสงสีเงินวูบหนึ่งแล้วเร้นกายไปอีกครั้ง หลังจากนั้นเขาก็นั่งทำสมาธิฟื้นพลังเวทไปพลาง ขณะที่ขบคิดเรื่องแร่อุกกาบาต

เช้าวันต่อมาหลิ่วหมิงออกจากถ้ำชั่วคราวด้วยความกระปรี้กระเปร่า เท้าเหยียบเมฆสีดำก้อนหนึ่งแหวกท้องฟ้าจากไป

ไม่นานนักหลังจากเมฆสีดำวนตรงบริเวณหนึ่งอยู่สักครู่ก็ร่อนลงบนยอดเขาโล่งเตียนลูกหนึ่งในนั้นอย่างรวดเร็ว

ปราณสีดำสลายไป ร่างกายของหลิ่วหมิงปรากฏออกมา มือข้างหนึ่งถือแผ่นค่ายกลขึ้นมากวาดมองอีกสองสามครั้ง เขาก็ตบถุงหล่อเลี้ยงวิญญาณข้างเอวครั้งหนึ่งอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป

ปราณสีดำสายหนึ่งม้วนตัวออกมา เซียเอ๋อร์ผู้สวมชุดที่ทำจากตาข่ายสีดำทั้งร่างปรากฏตัวออกมาเบื้องหน้าเขา

“เซียเอ๋อร์ ต่อจากนี้ต้องพึ่งเจ้าแล้ว” หลิ่วหมิงเอ่ยสั่งเสียงเรียบ

เขาตรวจสอบดูแล้วว่าอาจเป็นเพราะแร่อุกกาบาต หินรอบเทือกเขาแถบนี้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ยันต์ดำดินทั่วไปยากจะแทรกเข้าไปได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขุดเปิดไปถึงหินแร่ด้านใน

เขาคิดไปคิดมาก็ได้แต่พึ่งการดำดินด้วยพรสวรรค์ธาตุดินของเซียเอ๋อร์ค้นหา ก่อนหน้านี้ในแดนลึกลับประตูสวรรค์เซียเอ๋อร์ก็เคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อน

“วางใจเถิดนายท่าน เรื่องนี้มอบให้ข้าจัดการเอง” เซียเอ๋อร์หัวเราะคิกคัก ร่างกายขยับวูบเดียวก็มีแสงเรืองรองสีน้ำตาลทองสายหนึ่งลอยออกมาจากร่างของนางแล้วหุ้มร่างไว้มุดลงไปใต้พื้นดินทันที

เจ็ดวันให้หลังบนยอดเขาที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อแห่งหนึ่ง หลิ่วหมิงยืนอยู่ท่ามกลางสายลม กลางฝ่ามือคือหินแร่สีเขียวคล้ำที่ทอแสงเรืองๆ ทั้งก้อนขนาดเท่ากำปั้นก้อนหนึ่ง เขามองด้วยสีหน้าผิดหวัง