ตอนที่ 998 หอหมื่นอสูร

“ข้าเข้าใจ ขอบคุณผู้อาวุโสยิ่งนักที่ช่วยให้สมปรารถนา” หลิ่วหมิงได้ยินก็ดีใจจนแสดงออกทางสีหน้าทันที

เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องหินจิตวิญญาณ หากอีกฝ่ายไม่เห็นด้วยนั่นจะลำบากยิ่งนัก

ผู้เฒ่าชุดดำยิ้มน้อยๆ พลางโบกมือข้างหนึ่ง แสงสีเขียวดวงหนึ่งลอยออกมาจากแขนเสื้อ มันคือพังพอนน้อยขนสีเขียวตัวหนึ่ง

พังพอนน้อยม้วนตัวอยู่กลางอากาศ หลังจากแสงสีเขียวสว่างจ้า มันก็กลายเป็นหญิงสาวเยาว์วัยสวมชุดสีเขียวคนหนึ่งลอยลงมาอย่างช้าๆ

หลิ่วหมิงเห็นเช่นนี้ในใจก็ประหลาดใจเล็กน้อย

“ลวี่ฉี่ พาศิษย์หลานหลิ่วคนนี้ไปหอหมื่นอสูรหน่อยเถิด เล่าเรื่องให้ศิษย์หลานซุนเข้าใจก็พอ” ผู้เฒ่าชุดดำสั่งเสียงเรียบ

“เจ้าค่ะ บ่าวเข้าใจแล้ว” เสียงของหญิงสาวชุดเขียวทั้งอ่อนโยนทั้งอ่อนหวาน

“รบกวนสหายแล้ว” หลิ่วหมิงไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย เขาเพียงพยักหน้านิดๆ ให้หญิงสาวชุดเขียว

หลังจากนั้นหลิ่วหมิงก็คำนับผู้เฒ่าชุดดำอีกหนหนึ่งก่อนจะตามหญิงสาวชุดเขียวออกจากที่พักไป

“สี่ยอดนิกายใหญ่รากฐานมั่นคงนัก ในนิกายมีศิษย์ที่โดดเด่นมากมายนับไม่ถ้วน หลิ่วหมิงผู้นี้จิตสัมผัสแข็งแกร่งนัก เมื่อครู่เกือบถูกเขาจับร่องรอยของข้าได้แล้ว” หลิ่วหมิงกับหญิงสาวชุดเขียวเพิ่งเดินออกไปจากห้อง เสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้น

จากนั้นแสงสีน้ำเงินก็ส่องสว่าง ข้างตัวผู้เฒ่าชุดดำปรากฏเงาคนสีน้ำเงินอ่อนร่างหนึ่ง ทั้งร่างถูกแสงสีน้ำเงินขมุกขมัวชั้นหนึ่งล้อมเอาไว้ แลดูค่อนข้างลึกลับ

“วิชาลับซ่อนกายของเจ้าหลบได้กระทั่งผู้เฒ่าหมัวซินผู้ฝึกฝนระดับดาราพยากรณ์ แต่กลับหวิดจะถูกจับได้ ดูท่าคนผู้นี้จะไม่ใช่พวกดีแต่ชื่อ ก็ดี ครั้งนี้ถือว่าตอบแทนน้ำใจไป๋ฉี แล้วได้ผูกมิตรกับหลิ่วหมิงผู้นี้ด้วย” ผู้เฒ่าชุดดำเลิกคิ้วแล้วเอ่ยเช่นนี้

“เขาอสูรสวรรค์ของเราเพิ่งก่อตั้งนิกายมาสามหมื่นกว่าปีจึงยังเทียบกับนิกายยอดบริสุทธิ์สี่ยอดนิกายใหญ่เช่นนี้ไม่ได้ มิเช่นนั้นไยต้องจงใจผูกมิตรกับศิษย์สายในธรรมดาเช่นนี้” เงาคนกลางแสงสีน้ำเงินคล้ายจะแค่นเสียงเหอะอย่างดูแคลนอยู่บ้าง

ผู้เฒ่าชุดดำยิ้มน้อยๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร

……

หลังจากหลิ่วหมิงออกจากถ้ำที่พักของฮั่วชั่น เขาก็ขี่เมฆเหาะตามหญิงสาวชุดเขียวเข้าไปในเทือกเขาอสูรสวรรค์

ระหว่างทางหญิงสาวเหมือนจะสนใจหลิ่วหมิงยิ่งนัก นางถามนู่นถามนี่ไม่หยุด ส่วนใหญ่หลิ่วหมิงล้วนเงียบไม่เอ่ยวาจา บางครั้งถึงจะตอบประโยคสองประโยค ทำให้หญิงสาวชุดเขียวรู้สึกหมดสนุกอย่างยิ่ง

เขาอสูรสวรรค์กว้างใหญ่ยิ่งนัก แม้เทียบไม่ได้กับเทือกเขาหมื่นวิญญาณของนิกายยอดบริสุทธิ์ที่สั่งสมมาเป็นเวลานานนับอนันต์ แต่เทียบกับเทือกเขาหยกฝันของตระกูลโอวหยางก็ไม่ด้อยกว่าเท่าไร

หลังเวลาชั่วมื้ออาหาร พวกหลิ่วหมิงก็มาถึงท้องฟ้าเหนือหุบเขาสูงชันแห่งหนึ่ง

“สหายหลิ่ว หอหมื่นอสูรอยู่ใต้หุบเขาแห่งนี้” หญิงสาวชุดเขียวชี้นิ้วดุจแท่งเทียนไปใต้หุบผา ขณะที่ดวงตาทอประกายประหลาด

“หอหมื่นอสูรอยู่ที่นี่หรือ?” หลิ่วหมิงขมวดคิ้ว ร่างกายเหาะไปเหนือหุบผาแล้วมองลงไป สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

เทือกเขาสองฝั่งของหุบเขาแคบแห่งนี้ไม่สูงแต่ขรุขระและตัดชัน มันเหมือนกับอสรพิษร่างยาวสองตัวกำลังเลื้อยล้อมฐานหุบเขาที่เป็นรูปกระสวยไว้ตรงกลาง

ฐานของหุบเขาแคบแห่งนี้มีหมอกเมฆสีขาวจางๆ ลอยอยู่กลางอากาศ เมื่อมองทะลุเมฆหมอกไปจะเห็นสิ่งก่อสร้างสูงใหญ่ไม่ธรรมดาที่ก่อจากศิลาสีน้ำเงินทั้งหลังสร้างพิงเขาจนเหมือนฝังอยู่บนกำแพงศิลามีเพียงส่วนหนึ่งโผล่ออกมาด้านนอก

บนกำแพงศิลาสองฝั่งซ้ายขวาประตูใหญ่ของสิ่งก่อสร้างต่างสลักภาพปีศาจอสูรที่ดูราวกับมีชีวิตไว้หกตัว ดวงตาปีศาจอสูรทอแสงเรืองๆ ทันทีที่เห็นก็รู้ว่าซ่อนชั้นจำกัดบางอย่างไว้

ตรงประตูใหญ่ของสิ่งก่อสร้างมีป้ายศิลายักษ์แผ่นหนึ่งตั้งอยู่ มันสลักตัวอักษรสีแดงตัวใหญ่ไว้ว่า ‘หอหมื่นอสูร’

หลังหลิ่วหมิงอ่านจบ คิ้วเรียวก็เลิกขึ้น ร่างกายขยับเหาะลงไปทันที

ตอนนี้เองเมฆหมอกเบื้องล่างพลันปั่นป่วน วิหคประหลาดที่ผอมจนติดกระดูกและมีปีกสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่งทะลวงออกมา มันอ้าปากกว้างหมายจะกลืนหลิ่วหมิงลงไป

วิหคตัวนี้เร็วดุจสะเก็ดไฟแลบ พริบตาเดียวก็อยู่ห่างหลิ่วหมิงไม่ถึงสองสามจั้ง

หลิ่วหมิงปฏิกิริยาว่องไวอย่างที่สุด พริบตาที่วิหคประหลาดปรากฏตัว มือของเขาก็ทำท่าเคล็ดวิชา ร่างกายเลือนหายวูบเดียวพุ่งถอยออกไปสิบกว่าจั้ง หลบพ้นการโจมตีของวิหคประหลาดง่ายดายดุจยกฝ่ามือ ปล่อยให้มันพลาดเป้าอย่างสิ้นเชิง

หญิงสาวชุดเขียวมองหลิ่วหมิงเหมือนประหลาดใจเล็กน้อย ทันใดนั้นบนฝ่ามือนางก็ส่องแสงสีขาว ป้ายคำสั่งสีทองแดงแผ่นหนึ่งปรากฏขึ้น จากนั้นนางก็แกว่งเบาๆ ใส่วิหคประหลาดที่เหมือนยังอยากจะเข้าโจมตีอยู่

ป้ายคำสั่งส่องแสงสีขาวขึ้นวูบหนึ่งในทันใด!

วิหคประหลาดเห็นเช่นนี้ก็หยุดโจมตีทันที แววตาดุร้ายเหลือบมองหญิงสาวแวบหนึ่ง ศีรษะสีน้ำเงินเข้มก็ผงกครั้งสองครั้งก่อนที่มันจะกางปีกหมุนตัวบินกลับเข้าไปในหุบเขาแคบ หายไปไม่เห็นร่องรอย

“ขออภัย เมื่อครู่ลืมบอกสหายหลิ่วไป สถานที่สำคัญต่างๆ ของเขาอสูรสวรรค์ล้วนมีอสูรจิตวิญญาณลอบเฝ้าอยู่ นอกหอหมื่นอสูรแห่งนี้ก็คือวิหคปีกกระดูกระดับผลึกขั้นปลายตัวนี้ ไม่ว่าผู้ใดพยายามเข้าใกล้ล้วนจะถูกมันโจมตี” หญิงสาวเม้มปากยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นมา

หลิ่วหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อยจากนั้นจึงผ่อนคลายลง