บทที่ 8

"ออกไป! เจ้าบังอาจพูดกับนายของเจ้าแบบนี้เรอะ?"

แววตาหลินเหยียนเย็นเยียบ

อย่างไรก็ตามพ่อบ้านเฉียนร่างอ้วนกลับไม่ใส่ใจ เขาเยาะเย้ยหลินเหยียนว่า

"นายเรอะ? ฮ่าๆๆ! ท่านพูดเล่นรึเปล่า?"

“หากท่านยังคงเป็นผู้สืบทอดตระกูลหลินและมีสถานะสูงส่ง ท่านยังสามารถเรียกตัวเองว่านายของข้าได้”

พ่อบ้านเฉียนกล่าวต่อ "หากท่านยังมีพรสวรรค์และพลังแข็งแกร่ง ท่านสามารถเรียกตัวเองว่านายของข้าได้!"

"แต่ตอนนี้น่ะหรือ? ท่านไม่มีอะไรสักอย่าง! ไร้ค่าชะมัด! ไอ้ขยะเอ๊ย! ไม่สมควรเป็นนายของข้าสักนิด!" พ่อบ้านเฉียนผรุสวาทเย็นชา

จากนั้นพ่อบ้านร่างอ้วนพลันโบกมือสั่งบุรุษร่างใหญ่ 2 คนที่ยืนข้างหลัง

“พวกเจ้า ดูแลนายท่านของพวกเราให้ดี! เชิญเขาไปที่ทางออกซะ!”

บุรุษ 2 คนที่ยืนหลังพ่อบ้านเฉียนถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินย่างสามขุมเข้ามาทางหลินเหยียน

ชัดเจนว่าทั้งคู่ไม่คิดปล่อยหลินเหยียนไปโดยไม่เจ็บตัว

“พวกเจ้าคิดว่าจะเอาชนะข้าได้หรือ?”

คิ้วกระบี่ของหลินเหยียนขมวดมุ่น ตอนที่ชายหนุ่มกระชับดาบไม้ที่ยังไม่ชักจากฝักด้วยซ้ำ

หลินเหยียนนำดาบไม้มาเพราะเขาไม่ต้องการสังหารใครในงานชุมนุมครั้งนี้

เขาสามารถสังหารผู้ฝึกยุทธขั้น 6 ของอาณาจักรร่างจิตวิญญาณได้ยามที่เขาแผ่พลังใส่ดาบไม้ 3 ส่วน

นอกจากนี้หลินเหยียนยังเลือกพกดาบไม้ติดกายเพื่อป้องกันเหตุลุกลาม ในกรณีที่เขาประเมินความแข็งแกร่งของตนเองต่ำเกินไป

เมื่อเห็นหลินเหยียนถือดาบไม้ บุรุษทั้งสามรวมถึงพ่อบ้านเฉียนก็เก็บอาการไม่ไหว ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น

"ไม่คิดเลยว่านายเก่าของข้าจะตกต่ำขนาดนี้ ไม่มีปัญญาแม้กระทั่งซื้อดาบจริง ต้องใช้ดาบไม้สั่วๆ แทน!"

“พวกเจ้ารีบส่งแขกซะ”

"ขอรับ!"

ขณะที่บุรุษทั้งสองกำลังถูไม้ถูมือเตรียมอาละวาด ทันใดนั้นดาบไม้ของหลินเหยียนก็สว่างวาบ

ลำแสงสีทองแผ่พุ่งจากคมดาบไม้ทื่อๆ แหวกผ่าอากาศ

“วาดศาสตรา!”

ศาสตราส่องประกายเปี่ยมจิตสังหารโจมตีศัตรูทันที

บุรุษทั้งสองตื่นตระหนกจนไม่ทันตอบโต้ โลหิตสาดกระเซ็นเปื้อนอาภรณ์

หลินเหยียนใช้พลังเพียง 1 ส่วนในการโจมตีครั้งนี้ ยิ่งกว่านั้นเขายังออมมือเล็กน้อยด้วย มิฉะนั้นชายหนุ่มคงผ่าท้องทั้งคู่ไส้ทะลัก

ตุบ!

บุรุษ 2 คนล้มลงบนพื้นอย่างประหวั่นพรั่นพรึง สายตายังจับจ้องหลินเหยียนอย่างหวาดผวา

ตอนนี้พวกเขาไร้กำลังยับยั้งมิให้หลินเหยียนเข้าไปข้างใน

ถ้าเมื่อครู่หลินเหยียนไม่ออมมือ พวกเขาคงไร้ลมหายใจไปแล้ว!

“เป็นไปไม่ได้! คุณชายเทียนโย่วบอกว่าแก่นลมปราณของหลินเหยียนถูกทำลายแล้ว แต่ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งขนาดนี้เล่า?”

พ่อบ้านเฉียนตัวสั่นงกอย่างควบคุมไม่ได้ สันหลังเสียววาบ หัวใจเขาเต้นกระหน่ำเหมือนกลองศึกยามจดจ้องหลินเหยียน เขาไม่กล้าขวางหลินเหยียนอีกต่อไป

ยามที่หลินเหยียนเดินเข้างานชุมนุมดวงดารา ชายหนุ่มเดินผ่านพ่อบ้านเฉียนแล้วกระซิบว่า

"เบิกตาเสียเจ้าสุนัข! ต่อให้นายของเจ้าอ่อนแอแค่ไหน ก็ยังเป็นนายของเจ้าวันยันค่ำ!"

“สำเหนียกตัวเองบ้าง มิฉะนั้นครั้งหน้าจะไม่ใช่แค่ดาบไม้!”

วาจาของหลินเหยียนทำให้แผ่นหลังพ่อบ้านเฉียนเย็นวาบ

ภายในหอดาราจรัสแสง ทุกอย่างแสนหรูหราและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา

หอดาราจรัสแสงแบ่งออกเป็น 2 ชั้น ทั่วทั้งหอประดับประดาด้วยโคมไฟและป้ายสีสันงดงามมากมาย เสียงโห่ร้องปรบมือดังกึกก้องห้องโถง

บริเวณชั้นแรกใหญ่โตโอ่โถง ธูปมังกรราตรีไหหนานของแคว้นเยว่หมิงลุกไหม้อยู่ในเตา ควันลอยละล่องช้าๆ

เสามาร 8,000 ปีจากแดนเหนือตั้งอยู่ทุกที่ พวกมันแผ่ไอเย็นออกมา ช่วยกระตุ้นปราณในร่างกาย