บทที่ 1037 พิธีบวงสรวงมรรคามารดรเอกภพ ลายมือแห่งแผ่นดิน!

จักรพรรดิสองคนมาถึง จุดจบในตอนท้ายของสงครามนี้ดูเหมือนตัดสินผลแพ้ชนะในการต่อสู้ของพวกเขา

หลังจากจักรพรรดิเอกภพเสี่ยงชีวิตจนได้รับบาดเจ็บ แต่ก็สลัดหลุดจากจักรพรรดินีได้ชั่วคราว คนอื่นๆ อดรู้สึกสิ้นหวังไม่ได้

จักรพรรดิเอกภกำเนิดชี้เยี่ยนจ้าวเกอ ความกดดันที่ไม่อาจเพิ่มไปมากกว่านี้ได้อีกปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทำให้เยี่ยนจ้าวเกอแทบกลั้นหายใจ เขาถึงขั้นได้ยินเลือดในร่างของตนส่งเสียงระเบิด และเสียงกระดูกลั่นดังกรอบแกรบ

ร่างกายเสมือนกับถูกบดขยี้เป็นเลือดเนื้อที่เลอะเลือนในชั่วพริบ

ภายใต้ความเจ็บปวดแสนสาหัส เยี่ยนจ้าวเกอปั้นสีหน้าเคร่งขรึม แต่ดวงตาเริ่มเย็นเยือกกระจ่างชัด ไม่หวั่นวิตก

แสงอาทิตย์ร้อนเร่าของตราประทับตะวันในมือเขาไหลเข้าไปในกงจักรมหาประกายกาฬอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่าไร้ที่สิ้นสุด

รูสิบเอ็ดรูในสิบสองรูบนกงจักรมหาประกายกาฬตอนนี้ดับแสงลง มีเพียงแต่หนึ่งรูที่ปรากฏแสงสว่างเจิดจ้า

แสงสว่างนั้นราวกับเป็นอนันตรกาล สาดส่องไปทั่วฟ้า

ภายใต้การสนับสนุนจากพลังแห่งตราประทับตะวัน วิชาธรรมประกาย วิชาอันดับที่แปดในสิบสองวิชาประกายกาฬแสดงพลังอันน่าทึ่งออกมา

แม้สำนักประกายกาฬจะปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง นอกจากจักรพรรดิประกายกาฬอิ่นเทียนเซี่ยที่เคยอยู่ในระดับประมุขในหมู่คนแล้ว ก็ไม่มียอกฝีมือระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์คนใดใช้วิชาธรรมประกายที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้อีก

เยี่ยนจ้าวเกอในตอนนี้กระตุ้นกงจักรมหาประกายกาฬให้ใช้วิชาธรรมประกาย พุ่งสู่จุดสูงสุดของวิชานี้ในระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์

แสงสว่างไร้ประมาณไม่แปรเปลี่ยนตลอดกาล ไร้การเคลื่อนไหวใดๆ สาดส่องไปทั่วโลก มันมั่นคงเช่นนี้ คล้ายจับตัวกันเป็นของแข็ง ปิดผนึกโลกทั้งใบ ทำให้คนร้องชมเชย

กระนั้นถึงพลังเช่นนี้จะถือเป็นที่สุดของมนุษย์ แต่กลับยังหยุดแค่ระดับมนุษย์

นิ้วของจักรพรรดิเอกภพกำเนิดยังคงเคลื่อนไปด้านหน้าไม่หยุด แรงกดดันที่เยี่ยนจ้าวเกอได้รับยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ทว่าในตอนนั้นเอง ทะเลหวงเจียที่เดิมทีเป็นสนามรบ และถูกทำลายจนเละเทะพลันเกิดการเปลี่ยนแปลง ลำแสงหลายสายพลันทะลักออกมาจากก้นทะเล รวมตัวกันบนดินแดนจิตคุณธรรมที่อยู่บริเวณน่านน้ำทางตะวันตกอย่างพร้อมเพรียง สุดท้ายก็พุ่งสู่เขากว่างเฉิง!

ลำแสงหลายสายเหล่านั้นสุดท้ายกลายเป็นตราอักขระขนาดมหึมาที่ลี้ลับซับซ้อนอันหนึ่ง มันครอบคลุมทั่วทั้งทะเลหวงเจีย ถึงขั้นขยายออกไปรอบๆ

ลำแสงสีดำและสีแดงผสานกัน บริสุทธิ์และหนาหนัก สูงล้ำและยิ่งใหญ่

วินาทีที่ตราอักขระนี้โผล่ขึ้นมา คนในทะเลหวงเจียก็รู้สึกได้ถึงการแบ่งแยกของฟ้าและดินอีกครั้ง

ฟ้าดินที่เกิดจากปราณเซียนของจักรพรรดิเอกภพกำเนิดยังคงอยู่ แต่ว่าตอนนี้กลับทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกว่านั่นคือท้องฟ้า

ฟ้าดินเปลี่ยนเป็นชัดเจนอีกครั้ง แต่ไม่ใช่อยู่หนึ่งล่างหนึ่งบน

เพราะว่าแผ่นดินที่แท้จริงด้านล่างตอนนี้เปลี่ยนเป็นหนาหนักเหลือประมาณ เป็นจริงถึงที่สุด เหนือกว่าฟ้าดินด้านบน

เมื่อเทียบกันแล้ว ย่อมเกิดความรู้สึกว่าด้านบนเป็นฟ้า ด้านล่างเป็นดิน

ในตอนที่จักรพรรดิเอกภพกำเนิดเห็นตราอักขระนั้น ในดวงตาพลันสาดประกายความตกตะลึง เพราะจิตแห่งพลังที่แฝงอยู่ในตราอักขระอันนั้นเป็นสิ่งที่เขาคิดตามหา!

จิตแห่งพลังของมารดาแห่งแผ่นดินผู้มีธรรมและเมตตารอบรับฟ้า หนึ่งในสี่เทวราชสำนักเต๋า

เขาวางแผนมาหลายปี สั่งให้เสวียนเหวินอ๋อง นักพรตสือ และผู้วิเศษเซิงมาวางค่ายกลบูชาฟ้าในทะเลหวงเจีย ก็เพื่อจะตามหาสิ่งนี้โดยไม่ให้ใครรู้

ที่นี่มีลายมือของมารดาแห่งแผ่นดิน!

ลายมือของนางได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดินในโลกซ้อนโลกแล้ว แต่กลับซุกซ่อนอยู่ในทะเลหวงเจีย ทำให้ผู้คนยากจะขุดค้น

แม้จักรพรรดิเอกภพกำเนิดคิดจะหาให้เจอ ก็จำเป็นต้องใช้เวลานาน ดังนั้นเขาจึงมอบหน้าที่ให้แก่พวกผู้วิเศษเซิง