บทที่ 1091 จอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นแปด ขั้นสะพานเซียนระยะกลาง

จักรพรรดิแพร จักรพรรดิไร้จำกัด และเมิ่งหว่านหันไปมองเยี่ยนจ้าวเกอ

เยี่ยนจ้าวเกอมองภาพเหมือนเงาแสงที่เป็นมายาตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ไม่กล่าววาจา

ในเงาเหมือน เฟิงอวิ๋นเซิงกำหมัดคำนับ จากนั้นก็หมุนตัวไปอย่างสง่างาม ร่างกายข้ามเปลวเพลิงหลายชั้น หายไปในตำหนักมารเปลวเพลิง ไม่เห็นเงาอีก

แสงสีขาวไหลเวียน เงาแสงตรงหน้าค่อยๆ หายไป เวลาที่ย้อนทวนกลับคืนสู่ลักษณะในปัจจุบันอีกครั้ง

เยี่ยนจ้าวเกอมองตำหนักที่ว่างเปล่า เงียบงันอยู่เนิ่นนาน

“สหายน้อยเยี่ยน เรื่องราวเกี่ยวพันถึงการคืนชีพของราชันพระราหู ข้ากับคนอื่นๆ บนโลกซ้อนโลกเกรงว่าไม่อาจไม่ไถ่ถาม อย่างน้อยก็ต้องแจ้งสามกษัตริย์”

ผ่านไปสักพัก จักรพรรดิไร้จำกัดก็กระแอมเสียงเบา เอ่ยอย่างแช่มช้าว่า “ในนี้ยังมีจอมมารระดับสุดยอดตนหนึ่งมาเกี่ยวข้องด้วย ถูกราชันพระราหูที่ทะนงตนหมายตาได้ จอมมารตนนั้นจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ถึงแม้จะยากสืบเสาะเบาะแสต่อเหมือนกับที่สหายน้อยเฟิงกล่าว แต่ว่าถ้าหากมีโอกาส พวกเราจะลองเข้าไปหาในนพยมโลก หวังว่าจะเจอสหายน้อยเฟิงโดยเร็วที่สุด”

เยี่ยนจ้าวเกอสายตาสั่นไหว หันไปมองจักรพรรดิไร้จำกัด

ชายชราผมขาวหน้าเด็กสายตาสงบนิ่ง ไร้การเปลี่ยนแปลงใดๆ

“รบกวนทุกท่านมาไถ่ถาม โอกาสที่จะสำเร็จย่อมมากขึ้น” เยี่ยนจ้าวเกอกล่าว “ข้าผู้แซ่เยี่ยนย่อมอยากตามภรรยากลับมาโดยเร็ว ทำให้ทุกท่านหัวเราะเยาะเสียแล้ว ข้ายังคอยคืนส่งตัวเข้าหอมาโดยตลอด”

จักรพรรดิไร้จำกัดแววตาวูบไหวเล็กน้อย ไม่ได้กล่าวอะไร

ถึงแม้จะชื่นชมคนหนุ่มตรงหน้าผู้นี้ แต่ว่าเรื่องของราชันพระราหูในครั้งนี้เกี่ยวโยงกันมากเกินไป จักรพรรดิไร้จำกัดจำต้องวางแผนอย่างระมัดระวัง

ผลลัพธ์เลวร้ายที่สุดคือ เฟิงอวิ๋นเซิงพ่ายให้แก่เจี่ยนซุ่นหัว แต่เจี่ยนซุ่นหัวก็ไม่ชนะ

ผู้ที่ได้ผลประโยชน์ ก็คือจอมมารที่ถูกเจี่ยนซุ่นหัวหมายตา!

ไม่ว่าจะเป็นเจี่ยนซุ่นหัวกลายเป็นมารหรือเฟิงอวิ๋นเซิงกลายเป็นมาร ผลลัพธ์ล้วนเลวร้ายถึงขีดสุด

จักรพรรดิไร้จำกัดย่อมต้องพิจารณาถึงความเป็นไปได้นี้ ทว่าเขาก็จำเป็นต้องคิดถึงเยี่ยนจ้าวเกอและเขากว่างเฉิงด้วย

คนหนุ่มตรงหน้านี้เกี่ยวพันกับคนหลายคนมากเกินไป นอกจากษัตริย์กระบี่แห่งเขานครหยกบนยอดเขาเป่ยเกาในเขาคุนหลุนแล้ว ที่จริงเขายังมีความเกี่ยวข้องที่ซับซ้อนกับมรกตท่องฟ้าด้วย

ด้วยจิตใจที่ผ่านลมฝนมามากมายของจักรพรรดิแพร ในตอนนี้ต้องสงบสติอารมณ์ ระวังตัวมากขึ้น

“หว่านเอ๋อร์ ดูเหมือนได้แต่ต้องหยุดเท่านี้แล้ว” จักรพรรดิแพรคล้ายกับไม่ได้คิดมากขนาดนั้น เพียงมองเมิ่งหว่านอย่างเสียดายอยู่บ้าง “หวังว่าฟ้าจะช่วยคุ้มครองสหายของเจ้า เปลี่ยนจากร้ายกลายเป็นดี”

เมิ่งหว่านกำลังมองตำหนักที่ว่างเปล่าด้วยความผิดหวัง

ตอนนี้ได้ยินคำกล่าวของจักรพรรดิแพร นางก็พยักหน้ากล่าวว่า “ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วง ข้าเข้าใจดี ตอนนี้ได้แต่หวังให้ศิษย์พี่เฟิงกลับมาอย่างปลอดภัย”

เยี่ยนจ้าวเกอยิ้ม “หากนางกลับมาเจอเจ้า จะต้องรู้สึกยินดีอย่างไม่ต้องสงสัย คงจะดีใจยิ่ง”

เขาพูดจบก็ประสานมือให้แก่จักรพรรดิแพรกับจักรพรรดิไร้จำกัด “ขอทั้งสองท่านรอสักครู่”

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปถึงตรงหน้าความมืดที่สะกดดวงเพลิงสีดำ แล้วยื่นมือออกไป

ภายใต้การโคจรคัมภีร์มารไร้รูป เยี่ยนจ้าวเกอคนเปลี่ยนเป็นภาพมายา พระพุทธรูปสีเขียวองค์หนึ่งปรากฏขึ้นบนศีรษะของเขา มีสี่หน้าสิบสองกร ทุกๆ ใบหน้า ล้วนว่างเปล่า ไม่มีหน้าตา

จักรพรรดิไร้จำกัดกับจักรพรรดิแพรล้วนตาเป็นประกาย ‘คนหนุ่มผู้นี้โดดเด่นนัก พรสวรรค์ล้ำเลิศจริงๆ’

ด้วยความรู้ของพวกเขา ถึงจะไม่บรรลุคัมภีร์มารไร้รูป แต่ย่อมทราบว่าอู๋เซียงเทียนหมัวในตำนานถือครองจิตจริงแท้ของการไร้ตัวตนไร้รูป ไม่มีรูปลักษณ์ภายนอก

การฝึกฝนร่างอู๋เซียนเทียนหมัวที่มีรูปลักษณ์ให้สำเร็จ แค่การบำเพ็ญอย่างเดียวยังไม่พอ หรือไม่อย่างนั้น ผู้ฝึกฝนก็ต้องหากต้องการทำให้ได้ จำเป็นต้องหลอมจิตแห่งหลักการอย่างอื่นเข้าไป

วิธีการของเยี่ยนจ้าวเกอในตอนนี้เป็นเช่นนี้เอง ถึงแม้ว่าเขาจะแสดงความลี้ลับของคัมภีร์มารไร้รูป แต่ไม่คิดจะร่วงหล่นกลายเป็นมาร

พระพุทธรูปสีเขียวยื่นแขนทั้งสิบสองข้างออกมาประสานกันตรงกลาง สะกดและเก็บดวงเพลิงและความมืดนั้นพร้อมกัน