บทที่ 1100 หยินหยางไท่จี๋ จักรพรรดิแพรขาวดำ

จักรพรรดิแพรถูกโจมตีอย่างกะทันหัน รับมือไม่ทัน

เฉินเฉียนหัวที่ได้ถูกวังวนมิติกลืนกินไปแล้วเห็นดังนั้นก็เบิกตาโพลง แม้แต่เมิ่งหว่านที่ได้รับการปกป้องจากเยี่ยนจ้าวเกอพลันงงงันอยู่กับที่

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะต่อสู้กับจักรพรรดิแพร แต่ตอนนี้จักรพรรดิแพรกับเฉินเฉียนหัวเป็นศัตรู นับว่าเป็นการช่วยเหลือ

เพราะเป็นห่วงว่าจักรพรรดิแพรกับเฉินเฉียนหัวจะเปลี่ยนความคิด ดังนั้นจึงนับว่าเป็นเรื่องปกติที่เยี่ยนจ้าวเกอจะคอยดูอยู่ด้านข้าง เฝ้าสังเกตอย่างเงียบงัน

การโจมตีเฉินเฉียนหัวไม่ถือว่าน่าแปลก

เทียบกับจักรพรรดิแพรที่ได้แสดงข้อบกพร่องออกมาอย่างชัดเจนเพราะถูกธาตุไฟเข้าแทรกแล้ว การคุกคามของเฉินเฉียนหัวอันตรายยิ่งกว่า

ทว่าในตอนที่โจมตีเฉินเฉียนหัว และจู่โจมใส่จักรพรรดิแพรอีกครั้ง ก็ไม่อาจไม่ทำให้เมิ่งหว่านตกใจ

ถึงแม้ว่าเรื่องของการพลิกหน้าไร้น้ำใจเช่นวินาทีก่อนหน้าเป็นมิตร วินาทีต่อมาเป็นศัตรูก็มีให้เห็นไม่น้อย กระนั้นแม้เฉินเฉียนหัวจะกำลังถูกกลืนกินไปในวังวนมิติ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความเป็นไปได้ที่จะเกิดการพลิกกระดาน

ผู้ใดจะทราบว่าประมุขทิศบนผู้ลึกลับคนนี้จะยังมีไพ่ตายอะไรอีก แต่ว่าเยี่ยนจ้าวเกอกลับลงมืออย่างไม่ลังเลแล้ว

หลังจากช่วยจักรพรรดิแพรทำลายการป้องกันของเฉินเฉียนหัวแล้ว เขาก็หันหัวหอก ฉวยโอกาสตอนที่ธงจตุกำหนดถูกใช้โจมตีเฉินเฉียนหัว ส่งสายฟ้าทันใจไปให้จักรพรรดิแพรอย่างไม่เกรงใจ

การคว้าโอกาสไว้ให้มั่น ย่อมเหมาะสมและประเสริฐที่สุด

แต่ก็คงพูดได้ว่า พลิกหน้ายังเร็วกว่าพลิกหนังสือ

เรื่องเช่นนี้เฉินเฉียนหัวย่อมทำได้อย่างแน่วแน่ หากจักรพรรดิแพรที่ตอนนี้บุคลิกแบ่งแยกทำ ก็ไม่น่าประหลาดใจนัก แต่พอเยี่ยนจ้าวเกอที่แม้ดูไม่ค่อยมียางอายอะไรมาก ยังพอมีขีดจำกัดล่างอยู่บ้างทำกลับคล่องยิ่งกว่าหนึ่งประมุขและหนึ่งจักรพรรดิเสียอีก

เป้าหมายของเขาคล้ายจะเล็งที่จักรพรรดิแพรและเฉินเฉียนหัวพร้อมกันตั้งแต่แรก

นี่กลับยโสยิ่งกว่าเฉินเฉียนหัวที่กล้าท้าทายจักรพรรดิแพรเสียอีก

เฉินเฉียนหัวตาเป็นประกายขณะมองเหตุการณ์นี้ รู้สึกฮึกเหิมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาอยากจะเห็นว่าต่อจากนี้เยี่ยนจ้าวเกอจะทำอย่างไรต่อ

ทว่าวังวนมิติที่เกิดจากการระเบิดของสายฟ้าอนัตตากลับได้กลืนกินเขาไปแล้ว

กระแสปั่นป่วนที่เกิดจากการระเบิดโดยสมบูรณ์ของเมฆสายฟ้าอนัตตาที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ แม้แต่จักรพรรดิเซียนจริงแท้ก็ยากจะควบคุม

เขาได้แต่มองเยี่ยนจ้าวเกอกับจักรพรรดิแพรหายไปจากตรงหน้าตาปริบๆ

“เหอะ!” ไม่ว่าจะเป็นเพราะถูกเยี่ยนจ้าวเกอทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บหนักตอนอยู่บนโลกแปดพิภพ หรือเมื่อครู่ที่เพิ่งถูกจักรพรรดิแพรใช้ธงจตุกำเนิดเล่นงาน เฉินเฉียนหัวกลับไม่มีความรู้สึกพ่ายแพ้หรือไม่พอใจแม้แต่น้อย มีแต่จะคึกคักกระปรี้กระเปร่าด้วยซ้ำไป

ทว่าในตอนนี้เขากลับเกิดความไม่พอใจอันน่าประหลาด

กระนั้นไม่ว่าเฉินเฉียนหัวจะคิดอย่างไร เขาก็ได้แต่ถูกกระแสปั่นป่วนของมิติเวลากลืนกิน หายตัวไปในชั่วพริบตา

หลังจากเยี่ยนจ้าวเกอแน่ใจแล้วว่าปัจจัยที่ไม่มั่นคงนี้หายไปแล้ว เขาก็ไม่สนใจอีก เพ่งสมาธิที่ตัวจักรพรรดิแพรที่อยู่ตรงหน้า

เมื่อมีธงจตุกำเนิดคอยคุ้มครอง ต่อให้เขากระตุ้นสายฟ้าทันใจก็ส่งผลเพียงแค่ครึ่ง ไม่เป็นไปดั่งที่คาดหวัง

ขณะนี้ฉวยโอกาสที่จักรพรรดิแพรใช้ธงจตุกำเนิดโจมตีเฉินเฉียนหัว ลงมืออย่างฉับพลัน จึงประสบความสำเร็จ

เมื่อนับสายฟ้าทันใจในตอนแรกของตัวเอง ตอนนี้เป็นการโจมตีที่สอง

เยี่ยนจ้าวเกอกับเฉินเฉียนหัวต่างเล็งไปที่ช่องโหว่ในจิตใจของจักรพรรดิแพรเพื่อลงมือ เหมือนกับรับช่วงต่อจากกัน

การโจมตีของเฉินเฉียนหัวกลายเป็นส่วนหนึ่งในแผนการของเยี่ยนจ้าวเกอ เขาย่อมมองข้ามเรื่องเสร็จงานฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล

เขาในตอนนี้กระตุ้นสายฟ้าทันใจอย่างเต็มที่

ในเสียงครางหนักๆ ของจักรพรรดิแพร ม่านตาสองข้างปรากฏรูปไท่จี๋ หมุนวนอย่างรวดเร็ว

ทว่าปลาหยินหยางสีขาวดำที่กอปรกันเป็นรูปไท่จี๋และโอบกอดกัน กลับกำลังแหลกสลายในการหมุนด้วยความเร็วสูงนี้!

เส้นแบ่งสุดท้ายพังทลาย จักรพรรดิแพรเงยหน้ากู่ร้อง จากนั้นคนถึงกับหลุดจากสภาพมนุษย์ กลายเป็นรูปไท่จี๋ขนาดยักษ์ครอบคลุมฟ้าดิน